Kiedy rodzimy się, nie pamiętamy nic, bo nasza psychika jest jeszcze nierozwinięta w stopniu, w jakim jest u dorosłego człowieka. W zasadzie nasze pierwsze wspomnienia dotyczą rodziców pochylających się nad łóżeczkiem, jakiś zabaw w domu, drobiazgów. Kiedy jednak wprowadzimy się w stan hipnozy i na polecenie hipnotyzera cofniemy się do momentu „przed narodzeniem z łona matki”, nagle… zaczynają się dziać zdumiewające rzeczy.

Ludzie opowiadają, że znajdują się w jakimś świetle. Hipnotyzer mówi, aby pójść „krok dalej” i wtedy nagle ludzie opisują siebie w poprzednim życiu. I nagle wszystko staje się jasne. Dlaczego od dziecka mają dziwny wstręt do wody, dlaczego urodzili się z jakimś defektem fizycznym albo psychicznym, dlaczego ich obecne życie wygląda tak, a nie inaczej. Ale regresje hipnotyczne są mało ciekawe. Co jest najciekawsze? Przypadki ludzi, którzy bez żadnej hipnozy po prostu pamiętają swoje poprzednie życie.

Siła i moc takich historii przypomina jedynie detonację i błysk bomby atomowej. Nie ma takiego chojraka, który słuchając opowieści małego, kilkuletniego dziecka o swoim „życiu przed życiem” nie poczułby na plecach chłodnego powiewu kosmosu... Mieliśmy jako Fundacja Nautilus okazję wielokrotnie badać takie przypadki i zawsze powtarzamy – żadne UFO, żadne „duchy i nawiedzone domy” nie robią takiego wrażenia, jak właśnie spotkanie z takim dzieckiem. Tego się po prostu nie da opowiedzieć.

Od kilkudziesięciu lat zbieramy takie historie z terenu Polski. Nasz stały załogant - pan Jerzy – powiadomił nas o przypadku opisanym w książce Jerzego Fijałkowskiego „Opowieści z Gór Świętokrzyskich”. Pan Jerzy był tak miły, że zeskanował interesujące nas strony.

Historia przedstawiona w książce dotyczy przypadku Jana Puszczyka z Kielc, który dokładnie pamiętał swoje wcześniejsze wcielenie. Najciekawsze jest to, że w poprzednim życiu był… katolickim księdzem! Opis spotkania z poprzednią rodziną jest tak poruszający, że postanowiliśmy przedstawić go naszym czytelnikom.