Szanowny Panie Robercie,

Dziś wysłuchałem rozmowy z Panem, opublikowanej na YouTube, pod tytułem „Czy rzeczywiście śmierci nie ma?”. Mówił Pan m.in. o tym, że zmarli mają przeczucie rychło zbliżającej się śmierci. W związku z tym chciałbym podzielić się swoim doświadczeniem związanym ze śmiercią mojego taty, który zmarł w wieku 81 lat przed dwoma laty.

Tata zmarł nagle. Choć chorował na nowotwór, który postępował, to jednak zmarł z zupełnie innej przyczyny. Został nagle zabrany przez pogotowie do szpitala i zmarł tam po kilkunastu godzinach, ponieważ nie przetrzymał zabiegu operacyjnego, który miał ratować jego życie.

Gdy po załatwieniu spraw związanych z pogrzebem bardziej zwróciłem uwagę na to, co się dzieje w domu, zauważyłem, że w centralnym miejscu, na półce w pokoju taty, pojawiło się jego zdjęcie, którego wcześniej tam nie było. Nie wiem, czy mogę sięgać aż tak daleko, by nie narazić się na śmieszność, ale zastanawiam się, czy to zdjęcie nie pojawiło się tam już po śmierci taty. Tata z powodu choroby nowotworowej był w takim stanie, że wątpię, by mógł wstać z łóżka, by zająć się szukaniem zdjęcia wykonanego przed laty.

Drugi znak był jeszcze bardziej spektakularny.

W nocy spadł żyrandol wiszący nad moim łóżkiem. Byłoby to bardziej wytłumaczalne, gdyby urwał się jakiś przewód, na którym ten żyrandol wisiał. Tymczasem zostało odcięte w dwóch miejscach żeliwne ucho, na którym wisiał. W załączniku przesyłam zdjęcia, które zrobiłem tuż po tym wydarzeniu. Ucho, na którym wisiał, było wykonane z trwałego materiału, a żyrandol jest dość lekki, więc nie sądzę, by nastąpiło uszkodzenie materiału na skutek ciężaru.

Zresztą chyba żaden producent żyrandoli nie pozwoliłby sobie na taką fuszerkę, bo gdyby element do zawieszenia był wadliwy i żyrandol, spadając, wyrządził komuś krzywdę, to biegli w sądzie mogliby to wykazać i wtedy producent miałby poważne kłopoty.

To jednak nie koniec.

Żyrandol wisiał nad moją głową, bo pokój sypialny jest mały, jednak oszukując zasady fizyki, nie spadł pionowo w dół, ale obok, jakby leciał po łuku, nie wyrządzając mi żadnej krzywdy. Jak widać na załączonym zdjęciu, klosze też nie uległy stłuczeniu, choć są wykonane ze szkła, a nie z plastiku.

Co to ma wspólnego ze śmiercią mojego taty?

Gdy rano odebrałem telefon ze szpitala, informujący mnie, że tata zmarł, oraz dowiedziałem się o godzinie zgonu, okazało się, że godzina ta dokładnie odpowiadała incydentowi z żyrandolem.

Dodam, że po wspomnianym upadku żyrandola miałem jakąś dziwną, wewnętrzną pewność, że tata właśnie zmarł. Było to coś tak silnego, jakbym dostał wiadomość, która dokładnie mnie o tym informuje, tak że do rana nie mogłem zasnąć, będąc tego pewnym. Zaznaczam, że jestem przy zdrowych zmysłach oraz że nie piszę tego, by Pana zadziwić, co zresztą byłoby trudne, biorąc pod uwagę Pana doświadczenie w badaniu tego typu zdarzeń.

Moim celem jest podzielenie się tym wydarzeniem, które, moim zdaniem, dokładnie wpisuje się w Pana przekonanie, że życie człowieka się nie kończy. Dla mnie było to wydarzenie zmieniające moje życie i dające mi poczucie spokoju. Kiedyś zastanawiałem się, czy zapewnienia przekazywane nam przez religię, w której wyrosłem, mogą być prawdziwe. Teraz nie mam już żadnych wątpliwości, ale po prostu to wiem, ponieważ nie wierzę w takie zbiegi okoliczności.

Moim zdaniem tata dał mi znać, bym się nie martwił nieuchronnością śmierci. Nie znaczy to, że troska o życie jest mi teraz obojętna albo że zacznę mieć jakieś myśli samobójcze, ale po prostu jestem spokojny. Jeśli więc Pan zechce, to może Pan dzielić się z innymi osobami moim doświadczeniem, które tu opisałem, by i oni zyskali spokój i lepiej żyli, bez lęku o przyszłość.

Szanowny Panie Robercie,

Często słucham Pana podcastów i historii, którymi dzieli się Pan w ramach Fundacji Nautilus. Od pewnego czasu noszę się z zamiarem opisania Panu wydarzeń, które spotkały mnie w moim życiu. Nie potrafię jednoznacznie wyjaśnić tego, co się wydarzyło, dlatego postanowiłam się tym podzielić.

Pierwsze wydarzenie miało związek ze śmiercią mojej mamy.

Moja mama miała wtedy 63 lata. Wiedziałam, że coś jej dolega, ale absolutnie nie zdawałam sobie sprawy, że jest to tak poważna choroba. Okazało się, że miała raka. Zmarła nagle w szpitalu, na moich oczach i na oczach mojej córki.

Pamiętam dokładnie ten dzień. Wróciłam z pracy około godziny 16:00 i razem z córką pojechałyśmy do szpitala. Kobieta, która leżała na tej samej sali co moja mama, powiedziała nam wtedy, że mama była tego dnia bardzo niespokojna. Podobno cały czas podchodziła do okna i wyglądała, czekając, aż przyjedziemy. Kiedy przyszłyśmy, mama się uspokoiła, położyła się do łóżka i zasnęła. Postanowiłam jeszcze chwilę przy niej zostać. W pewnym momencie usłyszałam dźwięk. Spojrzałam na monitor i zobaczyłam prostą linię. Serce mamy przestało bić. Natychmiast pojawili się lekarze i rozpoczęła się reanimacja. Trwała kilkanaście minut, jednak niestety nie udało się jej uratować. Stwierdzono zgon. Bezpośrednią przyczyną śmierci było zatrzymanie akcji serca.

Było to dla mnie ogromne przeżycie, ponieważ nic nie wskazywało na to, że mama odejdzie tak nagle. Kilka dni później odbył się pogrzeb. Wszyscy, którzy przyszli pożegnać mamę, siedzieli jeszcze w ciszy przed rozpoczęciem ceremonii. W pierwszym rzędzie, za trumną, siedziałam ja, mój mąż i moja córka. Za nami siedziała siostra mojej mamy wraz z mężem. W pewnym momencie, w tej zupełnej ciszy, zaczął uporczywie dzwonić telefon mojej cioci. Pomyślałam wtedy nawet trochę z irytacją: „Mogła chociaż wyciszyć telefon w takiej sytuacji”.

Po pogrzebie wszyscy pojechaliśmy na stypę. W pewnym momencie podeszła do mnie ciocia i powiedziała: „Zobacz, kto do mnie dzwonił”.

Spojrzałam na jej telefon. Na ekranie widniało imię „Ela” – to imię mojej mamy.

Zapytałam ciocię, czy odebrała telefon. Powiedziała, że nie. Wyjaśniła też, że kiedy telefon zaczął dzwonić, po którymś sygnale wyszła z kaplicy, ale bała się odebrać.

To był dla mnie niezwykle mocny moment. Nagle, mimo ogromnego żalu i smutku, poczułam coś zupełnie innego. Pojawiło się we mnie poczucie radości i ulgi. Pomyślałam wtedy: „Mama dała nam znać, że nadal jest z nami”. Nie wiem, czy można to racjonalnie wyjaśnić, ale dla mnie był to znak. Od tamtej chwili moje nastawienie psychiczne bardzo się zmieniło. Nadal cierpiałam po stracie mamy, ale poczułam, jakbym otrzymała możliwość usłyszenia od niej, żebym się nie smuciła.

Kolejna sytuacja wydarzyła się kilka miesięcy później. Dokładnie sześć miesięcy później.

Moja mama przez kilkanaście lat żyła ze swoim partnerem. Była po rozwodzie i nie mieli ślubu, ale byli ze sobą bardzo blisko. Ja mówiłam do niego „wujek”, moja córka również traktowała go jak dziadka. On nie miał własnych dzieci i zawsze powtarzał, że jestem dla niego jak córka.

Po śmierci mamy bardzo źle znosił jej odejście. Chorował również na astmę. Mama była jego najbliższą osobą i właściwie jedyną tak bliską osobą w jego życiu. Wielokrotnie mówił, że chciałby już odejść do mamy. Po kilku miesiącach od śmierci mamy miałam bardzo dziwny sen. Zobaczyłam łóżko, na którym leżał właśnie wujek. W pewnym momencie moja mama położyła się obok niego i przytuliła się do jego pleców, obejmując go.

We śnie zaczęłam na nią krzyczeć:

„Mamo, co ty robisz? Przecież ciebie nie ma! Ty nie możesz tutaj być!”

Pamiętam jej spojrzenie. Miała na twarzy taki dziwny, lekko szyderczy uśmiech. Nie powiedziała mi nic konkretnego, ale miałam bardzo silne wrażenie, jakby chciała mi przekazać, że wujek już do niej należy. Nie potrafię tego inaczej opisać. To było bardzo dziwne i mocno zapadło mi w pamięć. Kilka miesięcy później wydarzyło się coś jeszcze. Było to po Dniu Kobiet. Pojechałam wtedy z trzema koleżankami z pracy na jedną noc do spa w górach.

Po przyjeździe spacerowałyśmy po mieście, a później poszłyśmy do spa, na saunę. Wieczorem przeszłyśmy do pokoju dwóch pozostałych koleżanek i długo rozmawiałyśmy. Było już bardzo późno, kiedy wróciłyśmy do naszego pokoju i poszłyśmy spać.

Tego dnia bardzo bolała mnie głowa. Pamiętam, że było mi żal, ponieważ pomyślałam sobie, że szkoda tego wyjazdu i czasu spędzanego z koleżankami, skoro zamiast cieszyć się nim, tak źle się czuję. W nocy miałam dziwny sen. Nie potrafię dziś dokładnie odtworzyć jego treści. Pamiętam jedynie bardzo silne, trudne do opisania wrażenie, jakby był to sen „nieziemski”. Miałam poczucie, jakby coś po mnie przyszło i chciało mnie zabrać.

Rano wydarzyło się coś, czego do dziś nie potrafię sobie wyjaśnić.

Obudziłam się z poczuciem, jakby ktoś mnie trzymał. Ktoś chwycił mnie za stopę, w okolicy kostki, i bardzo gwałtownie szarpnął. To szarpnięcie było tak mocne, że spadłam z łóżka. Kiedy spojrzałam na nogę, zauważyłam na niej czerwoną obręcz w miejscu, w którym, jak mi się wydawało, ktoś mnie trzymał.

W pokoju spała ze mną jedna z koleżanek. Od razu opowiedziałam jej, co się wydarzyło. Byłam naprawdę przestraszona, ponieważ nie wiedziałam, jak to rozumieć. Około piętnastu minut później, kiedy już wstałam, dostałam telefon z informacją, że zmarł wujek – partner mojej mamy.

To był dla mnie ogromny szok.

Później zeszłyśmy na śniadanie i spotkałyśmy tam dwie pozostałe koleżanki, które spały w drugim pokoju. Opowiedziałam im o śmierci wujka, o dziwnym śnie i o tym, że miałam wrażenie, jakby ktoś próbował mnie wyciągnąć z łóżka i jakby chciał mnie zabrać z tego świata. Wtedy one spojrzały na siebie i powiedziały: „Aga, my Wam czegoś nie mówiłyśmy, bo pomyślałyśmy, że będziecie się z nas śmiać”. Okazało się, że kiedy ja i koleżanka wyszłyśmy z ich pokoju, zostały obudzone przez drapanie po drzwiach. Opisywały to tak, jakby ktoś stał po drugiej stronie i drapał paznokciami po drzwiach, jakby próbował je otworzyć. One również się przestraszyły.

Dopiero kiedy opowiedziałam im rano o swoim doświadczeniu i o tym, że właśnie zmarł wujek, zaczęłyśmy zastanawiać się, czy te wydarzenia mogły mieć ze sobą jakiś związek.

Jedna z koleżanek powiedziała nawet, że być może „to coś” najpierw pojawiło się u nich, ponieważ wcześniej długo siedziałyśmy razem w ich pokoju, a później przyszło do naszego pokoju. Oczywiście nie wiem, czy rzeczywiście tak było. Nie wiem, czy wydarzenia te mają ze sobą jakikolwiek związek, czy istnieje dla nich racjonalne wyjaśnienie. Wiem jedynie, co sama przeżyłam i co powiedziały mi moje koleżanki. Od śmierci mamy minęło już kilka lat, ale te wydarzenia nadal bardzo mocno tkwią w mojej pamięci. Szczególnie telefon podczas pogrzebu, mój sen z mamą i wujkiem, a później poranne szarpnięcie za nogę dokładnie w dniu, kiedy dowiedziałam się o jego śmierci.

Dlatego postanowiłam opisać Panu całą historię.

Dzień dobry,

Chciałabym się podzielić moją krótką historią, a właściwie snem reinkarnacyjnym.

Kiedy miałam 6–8 lat, miałam jeden i ten sam sen, powtarzający się bardzo, bardzo często. Mianowicie trwa II wojna światowa, rejony prawdopodobnie francuskie bądź włoskie. Nie mam pewności co do dokładnej lokalizacji, ale widzę hektary przepięknych, skąpanych w słońcu winorośli, po prostu wzrokiem nie do ogarnięcia.

Wśród tych winorośli siedzę ja, na zwykłym drewnianym krześle, ręce mam skrępowane z tyłu. Mam na sobie mundur, hełm, buty wojskowe i wiem, że ktoś zasłonił mi oczy kawałkiem materiału. Nikt mnie nie bił ani nie przesłuchiwał, przynajmniej w moim śnie niczego takiego nie było.

Czy byłam żołnierzem, czy oficerem - nie mam pojęcia. Wiem, że byłam wrogiem Niemców. Na pewno nie byłam Polką. Ten sen był tak rzeczywisty, do tego stopnia, że po oddaniu do mnie strzału z pistoletu (to absolutnie nie był żaden karabin, tylko jeden strzał z pistoletu w serce) budziłam się z ogromnym bólem serca. Nawet pisząc tego maila, czuję dziwne uczucie w sercu. Sen powtarzał się bardzo, bardzo często i zawsze kończył się tak samo - obudzeniem po strzale w serce, zawsze z ogromnym bólem.

Dzisiaj mam 33 lata, więc kiedy miałam te 6 czy 7 lat, były to lata 90. Wiadomo, nie każdy miał dostęp do kablówki czy telewizji satelitarnej. Ja wtedy nie miałam, dopiero później mieliśmy telewizję satelitarną. Mieszkam na wsi, więc jak wiadomo, dostępne były 3 czy 4 programy. Można by pomyśleć, że dziecko naoglądało się filmów wojennych i później to przeżywało, ale niestety nie. Mimo wszystko nawet teraz nie przypominam sobie, żebym oglądała gdzieś podobny film.

Od zawsze pamiętam, że miałam umysł otwarty na wszelkie zjawiska paranormalne, na życie po życiu itd. Ten sen przestał mi się śnić dopiero wtedy, kiedy dotarło do mnie, że to byłam ja i to do mnie strzelano. W moje opowiadania nie wierzył nikt. Dopiero uwierzył mi mój syn, który dzisiaj ma 9 lat i również, tak jak ja, ma otwarty umysł na różne „wariacje” pozaziemskie czy też wierzy w reinkarnację.

Przypuszczam, że gdybym dzisiaj miała taki sen, to najzwyczajniej usiadłabym do komputera i szukała szczegółów. Może udałoby się ustalić coś więcej. Także taka moja krótka historia o śnie reinkarnacyjnym.

Jedynie zastanawiam się, gdzie moja dusza była przez praktycznie ponad 40 lat? Czy mogło być to nie poprzednie wcielenie, a jeszcze wcześniejsze? Z tego, co Pan mówił, Panie Robercie, dusza po nagłej śmierci ma ten okres przejścia około 2 lat, a u mnie jest to dłuższy okres.

Również chciałabym życzyć wszystkiego dobrego całemu zespołowi. Czuję, że teraz nastaje dla Was czas, a szczególnie dla Pana Roberta.

Wiadomo, nasze społeczeństwo, brzydko mówiąc, jest jeszcze zbyt ograniczone i nie zrozumie, na czym rzecz polega, jeśli chodzi o przybyszów z innych planet. Niestety ludzie nie pojmują nieskończenie ogromnych rozmiarów Wszechświata, a co dopiero nieskończonej liczby galaktyk, gwiazd, planet...

Miejmy nadzieję, że nastąpi to przebudzenie wśród ludzkości.

Komentarz FN: 

Tak wyraziste, pełne emocji i wielokrotnie powracające sny mogą wskazywać na pamięć reinkarnacyjną. Nie bez znaczenia jest również fakt, że pojawiają się już we wczesnym dzieciństwie, kiedy nasza osobowość i sposób postrzegania świata nie są jeszcze w pełni ukształtowane. Sen można rozumieć jako stan regresywny, w którym docierają do nas obrazy i emocje mogące mieć związek z poprzednimi wcieleniami. Serdecznie dziękujemy naszej Czytelniczce za podzielenie się tą historią. Również przesyłamy pozdrowienia!

Dzień dobry,

Rok 1984, mam 12 lat, mieszkanie w bloku, zima, jest już ciemno, dochodzi do wyłączenia prądu. W mieszkaniu jest tylko mój tata, mama jest w pracy. Zapalamy świeczkę w dużym pokoju. Po jakimś czasie wchodzę do kuchni, w której jest prawie ciemno, oświetla ją jedynie poświata ze świecy w dużym pokoju, i widzę pomiędzy lodówką a szafką 5-6 czerwonych punktów wiszących w powietrzu na wysokości pomiędzy 1,3 a 1,7 m. Nie są wyświetlone na szafce, tylko wiszą w powietrzu. Kiedy zmieniam swoje położenie, widzę, że jest to układ przestrzenny 3 D. Kuchnia jest ślepa, wewnątrz mieszkania, więc nie ma mowy, aby coś świeciło z zewnątrz.

Wychodzę z kuchni i mówię do ojca: - Zobacz, co jest w kuchni.

Ojciec: - Co?

Ja: - Idź, zobacz!

Nie chciałem opisywać tego tacie, bo nie chciałem nic sugerować. Tata wchodzi do kuchni i po chwili wychodzi i mówi: - No i co?

Ja: - No co, nic dziwnego nie widziałeś?

A tata: - Chodzi ci o te czerwone punkciki?

Proszę mi wierzyć, że po tych słowach zjeżył mi się każdy włosek na ciele. Miałem pewność, że TO tam rzeczywiście jest.

Nie wchodziliśmy do kuchni aż do włączenia prądu. Nigdy już takiego zjawiska nie zaobserwowałem, ale od tego momentu zacząłem się interesować zjawiskami niewyjaśnionymi. Wiedziałem, że ten nasz świat jest znacznie bardziej złożony, niż myślimy.

Nie mam cienia wątpliwości, że jesteśmy monitorowani przez obce cywilizacje i to mogą być ich różnego rodzaju sondy pomiarowe.

Dobry wieczór, Panie Robercie.

Oglądałem Pana wystąpienia w podcastach i przeżyłem również coś, czego ja i moja rodzina nie jesteśmy w stanie wyjaśnić po latach.

W wieku 7 lat nie wiedziałem, że jest coś takiego jak śmierć. Moje życie było beztroskie. Dużo, bardzo dużo czasu w tym wieku spędzałem u babci i dziadka. Kiedy babcia zmarła, pamiętam to jak wczoraj. Bawiłem się na podwórku. Pamiętam, że było dużo rodziny. Gdy znudziła mi się zabawa na podwórku, wszedłem do domu i poszedłem do dużego pokoju.

Pomiędzy piecem kaflowym a dużą meblościanką był fotel...

Zawsze, kiedy przychodziłem do babci, z samej góry tej meblościanki babcia brała klucz. Na wprost dużego pokoju był stary telewizor kineskopowy, stojący na szafce z drzwiczkami, do których ten klucz pasował. Tam były słodycze i babcia zawsze mi z tej szafki dawała coś słodkiego.

Wszedłem do dużego pokoju. Babcia wzięła klucz, otworzyła szafkę pod telewizorem i dała mi batona... Pamiętam to jak wczoraj...

Następnie pomiędzy piecem kaflowym a tą meblościanką siedziałem babci na kolanach, jadłem batona, oglądałem z nią telewizję i rozmawiałem.

Nagle wbiegła moja mama z wujkiem, zapłakani, i pytają się mnie, z kim rozmawiam.
Ja odpowiedziałem: „No przecież z babcią”. Moja mama się rozpłakała, a wujek zapytał się, skąd mam tego batona.

Ja na to, że babcia mi dała. Nagle zorientowałem się, że siedzę sam, a babcia zniknęła... Złapali mnie za ręce, a dosłownie za moimi plecami, za ścianą, był pokój zamknięty dla mnie, w którym leżała martwa babcia, a moja rodzina się modliła... Nie mogłem tego wymyślić, bo w wieku 7 lat nie wiedziałem, że istnieje coś takiego jak śmierć...

Skąd miałem tego batona i dlaczego w mojej głowie wypalił się tak czysty obraz tego jednego dnia? Pamiętam każdą sekundę z tego wydarzenia... Panie Robercie, chyba w każdej rodzinie wydarzyło się coś, czego nikt nie jest w stanie wyjaśnić.

Z poczty FN:

Witam serdecznie,

Od dawna chciałam do Pana napisać, ale jakoś nie miałam odwagi. Temat dziwny, raczej nie dzielę się tą opowieścią z innymi…

Na wstępie zaznaczę, że od przeszło 19 lat mieszkam w Stambule. To będzie miało kluczowe znaczenie w dalszej części opowieści. Zdarzenie miało miejsce jakoś 14 lat temu. Spróbuję w skrócie nakreślić sytuację.

Noc, kilka minut po północy. Jesteśmy z mężem w sypialni. Mąż siedzi w łóżku, ogląda jakiś film na laptopie, ma w uszach słuchawki. Ja kładę się obok i próbuję zasnąć. Pokój rozświetla tylko monitor laptopa. Nagle widzę, że zaczyna bujać się lampa sufitowa umieszczona nad naszym łóżkiem. W panice usiadłam na wpół leżąco. Byłam pewna, że to kolejne trzęsienie ziemi… Tu, w Stambule, niemal cały czas się trzęsie. Najłatwiej uchwycić to, patrząc na lampy, czy poruszają się, czy nie.

Nagle na lampie pojawia się postać, która nią huśta! Minęło tyle czasu, ale tego czegoś z lampy nie zapomnę nigdy. Czerwone, świdrujące, żarzące się oczy, trupia głowa przypominająca pysk wilka. To było przeraźliwie chude, nagie, wręcz jakby kawałki skóry na kościach, na głowie powyrywane strzępy włosów, długie, haczykowate palce z pazurami, coś jakby łapy jaszczurki.

Mnie wbiło w łóżko. Nie mogłam się poruszyć, mrugnąć okiem, wydobyć głosu, nawet złapać powietrza. Myślałam, że się uduszę. To tylko patrzyło na mnie z góry, tak ironicznie i prześmiewczo, jakby chciało powiedzieć: „I co, tego chciałaś?”.

Nie wydało żadnego dźwięku, natomiast przekazało telepatycznie, że będzie potężne trzęsienie ziemi, po czym nastąpił błysk i to z lampy teleportowało się do korytarza. Wtedy mogłam oszacować mniej więcej jego wzrost. To nie było duże, około 150 cm, może mniejsze.

Ze strachem myślałam tylko: „Boże, on idzie do pokoju mojego syna” (Dziś 18-latek, na tamten czas miał około 4 lata). Nagle poświata zgasła, bo od tej postaci biło takie ogniste światło. Wtedy dopiero mogłam się ruszyć. Wyskoczyłam z łóżka i pobiegłam do pokoju syna. Spał… Odetchnęłam z ulgą. Jeszcze w życiu tak się nie bałam jak wtedy, gdy to skręciło do pokoju dziecka.

Długo nie mogłam dojść do siebie. Zastanawiałam się, co się właściwie stało, czy coś mi się przyśniło, czy przysnęłam na sekundę? Pytam męża, czy też to widział, w końcu leżał obok mnie. Ten zdziwiony, o czym ja gadam, więc zdezorientowana poszłam spać.

Rano, gdy się obudziłam, nie mogłam otworzyć oczu. Były tak zaropiałe i sklejone. Po omacku udałam się do łazienki, by doprowadzić się do porządku. Dostałam zapalenia spojówek…

Pierwsze, co pomyślałam: czy to mogło mieć coś wspólnego ze zdarzeniem nocnym? To było tak odrażające i przerażające, że moje oczy tego nie wytrzymały?

Wspomniałam o tym koleżance i o tym, że to coś z lampy wspomniało o potężnym trzęsieniu ziemi. Następnego dnia ona mi pisze: „Ty czytałaś?”. Nie bardzo wiedziałam, co ona ma na myśli. Zapytałam, o czym? Wtedy powiedziała mi, że było ogromne trzęsienie ziemi i zginęło bardzo wiele ludzi. To było bodajże w Iranie. Wtedy zrobiło mi się strasznie nieswojo. Bo poczułam, że to na lampie chyba faktycznie mnie odwiedziło, a telepatyczne przesłanie o trzęsieniu miało być świadectwem w życiu realnym.

Dodam, że dzień wcześniej czytałam apokryf świętego Tomasza. Jestem wierząca, ale to jest wiara w jeden Absolut, a nie w Kościół na Ziemi. Mam nadzieję, że nic nie pominęłam. Mimo upływu czasu pamiętam każdą sekundę tego spotkania i towarzyszące im emocje strachu i bezradności, bycia niczym...

Komentarz FN:

Dziękujemy za zaufanie i tak dokładne opisanie swojej historii. To musiało być dla Pani przerażające doświadczenie.

Jednym z możliwych wyjaśnień jest paraliż przysenny lub stan na granicy snu i czuwania.
W takich chwilach człowiek może widzieć bardzo realistyczne postacie, odczuwać czyjąś obecność, odbierać różne komunikaty, a jednocześnie nie być w stanie się poruszyć ani wydobyć głosu. Część Pani relacji rzeczywiście pasuje do tego zjawiska. Nie ograniczalibyśmy jednak całej historii wyłącznie do tego wyjaśnienia. Szczególnie zastanawiający jest wątek trzęsienia ziemi. Z Pani relacji wynika, że otrzymała Pani ostrzeżenie o nadchodzącej katastrofie, zanim dowiedziała się o niej z wiadomości. Widzimy w tym wyraźny element jasnowidzenia. Również zapalenie spojówek, które pojawiło się następnego ranka, zapewne miało związek z ogromnym stresem i szokiem, jaki Pani przeżyła.  Nie można więc wykluczyć, że rzeczywiście zetknęła się Pani z realną istotą pochodzącą z innego wymiaru. Mogło tak właśnie być.

Z poczty FN: 

Witam, Panie Robercie!

Chciałabym zapytać Pana o jedną sytuację z mojego życia, ponieważ nie wiem, jak to zinterpretować.

22 lata temu przyszła na świat moja córka Ola. Sprawa dotyczy samego porodu.

Kiedy byłam w ciąży i już zbliżał się termin porodu, lekarze zrobili mi KTG. Jest to badanie płodu, które sprawdza, czy dziecko ma odpowiednie bicie serca. Na tym badaniu lekarze dopytywali się, czy nie zemdlałam i jak się czuję. Ogólnie czułam się dobrze, natomiast diagnoza była taka, że mam zatrucie ciążowe, ale o tym dowiedziałam się dopiero z wypisu ze szpitala. Był to rok 2001.

Kiedy zostałam przyjęta na oddział, podano mi oksytocynę, aby wywołać poród. Po podaniu tego leku poczułam coś, czego nie można opisać słowami. Był to spokój, opanowanie, totalna błogość. Pamiętam, jak wszyscy zaczęli panikować, biegać wokół mnie i krzyczeli, że zaraz umrę, a ja czułam błogość i to było dla mnie najważniejsze.

Podobno akcja serca zaczęła zanikać. Pamiętam tę sytuację, jakby była wczoraj, natomiast uczucie, jakie mnie otoczyło, było silniejsze od wszystkiego. Czułam nieograniczoną miłość, spokój i szczęście. Tego szczęścia nie da się opisać słowami. Jest to taka błogość, stan nie do opisania. Pamiętam, jak wszyscy wpadli w panikę, założyli mi cewnik, wbijali w kręgosłup znieczulenie, które i tak nic nie dawało (finalnie nieźle mnie zmasakrowali, bo miałam problemy z kręgosłupem), a na sam koniec i tak uśpili mnie narkozą.

I tutaj wydarzyło się coś, czego tak naprawdę nie umiem zrozumieć.

Z góry, nie widząc swojej twarzy, widziałam salę operacyjną i lekarzy przy cesarskim cięciu. Byli bardzo niemili, ponieważ bardzo źle komentowali moją ciążę (mówili, że jestem wyschnięta jak pietruszka itp.). Okazało się, kiedy już byłam w domu, że ciąża była zagrożona i nie miałam wód płodowych, więc to jakby wyjaśnia, dlaczego tak mówili.

Widziałam swoją córkę, jak podczas operacji ją wyciągali, jak płakała, jak mówili, że jest mała itp. Dużo komentarzy. Wszystko jakby było widziane z perspektywy znad sufitu, ale bardziej skupione na lekarzach i tym, co się działo. Pamiętam, że było mi bardzo wstyd, kiedy mówili o mnie, jak mogłam się doprowadzić do takiego stanu. Nie widziałam do końca siebie (jakby moja głowa była nad tymi lekarzami, od góry, ale siebie widziałam tylko od połowy w dół, nie widziałam siebie do końca).

Po przebudzeniu widziałam tylko na klatce piersiowej dziwne zaczerwienienia, ale tak jak wspomniałam, ciąża wiązała się z ratowaniem życia, o czym dowiedziałam się już po fakcie, bo nikt mnie o tym nie poinformował.

Chciałam zapytać Pana, czy to jest jakaś moja wyobraźnia, efekt uboczny operacji, a może całkiem coś innego. Jeśli mógłby Pan to ocenić, byłoby mi może łatwiej to zrozumieć. Bardzo dziękuję za odpowiedź. Za wszelkie błędy przepraszam, ale mam słaby kontakt z językiem polskim od 16 lat, więc proszę mi wybaczyć. Człowiek jakoś, jak nie obcuje z językiem, to się cofa...

Bardzo mocno pozdrawiam i trzymam kciuki za Pana kanał. Jestem Pana fanką. Dużo zdrowia i sukcesów życzę!

Komentarz FN: 

Dziękujemy za wiadomość. Z tego, co Pani opisuje, doświadczyła Pani intensywnego przeżycia poza ciałem, wywołanego trudnymi okolicznościami. Cieszymy się, że wszystko zakończyło się szczęśliwie zarówno dla Pani, jak i dla dziecka. Nie sądzimy, aby historia ta była jedynie wytworem Pani wyobraźni. Nie wydaje nam się również, żeby całe doświadczenie można było przypisać działaniu leków czy samej operacji. Uważamy, że rzeczywiście była Pani poza ciałem i obserwowała lekarzy oraz przebieg operacji z innej perspektywy. Pozdrawiamy serdecznie

Dzień dobry,

Postanowiłem podzielić się swoim doświadczeniem. Mam dość sceptyczny stosunek do tego, co mi się przydarzyło, ale biorąc pod uwagę, że zajmują się Państwo zbieraniem takich historii, postanowiłem napisać. A do napisania przekonał mnie wywiad z p. Anną, a szczególnie jej opis tego stanu po spotkaniu z obcymi istotami, a konkretnie tej euforii/nirwany, czy jakkolwiek to nazwiemy.

Opis ten przypomniał mi dokładnie te same odczucia, które ja poczułem. A było to chyba w 2006 roku w Tatrach Zachodnich w Polsce. Szedłem wówczas na Słowację, gdzie miał odbyć się obóz szkoleniowy w ramach kursu przewodnickiego. Gdzieś na grani, w pewnym momencie, poczułem - ciężko to opisać - nagłe uderzenie jakiegoś euforycznego stanu. Nie wiem, jak długo to trwało, ale poczułem - nazwałem to potem, że dotknął mnie palec Boży – przypływ tak wielkiej, pozytywnej energii, że cała otaczająca mnie rzeczywistość materialna przestała mieć jakiekolwiek znaczenie.

Bardzo ciężko ten stan opisać, ale gdy usłyszałem właśnie opis p. Anny, to wspomnienia wróciły. To właśnie poczułem, o czym mówiła p. Anna. I jeszcze ta tęsknota za tym stanem, żeby to znowu poczuć… Podróżowałem później w różne zakątki świata, chodziłem regularnie po Tatrach, żeby znowu natknąć się na ten stan. Nigdy więcej mi się to nie przytrafiło.

Natomiast w roku 2013 (chyba) miałem kolejne dziwne zdarzenie w swoim życiu, chociaż do dzisiaj kompletnie nie łączyłem jednego z drugim i również zawsze starałem się racjonalizować to, co się wydarzyło.

Z jednej z podróży po Afryce przywiozłem ze sobą drewnianą maskę afrykańską. Słyszałem różne historie, że takie maski mogą mieć w sobie złe moce, co oczywiście traktowałem z przymrużeniem oka. Maskę powiesiłem na ścianie w mieszkaniu.

W nocy - spałem na materacu na ziemi - w pewnym momencie się przebudziłem (pamiętam to, jakby to było dzisiaj, ale to przebudzenie było jakby na pograniczu jawy i snu – dziwne uczucie) i zobaczyłem nad sobą wielką postać, całą czarną, z rogami. Pomyślałem, że to diabeł. Nie widziałem żadnych detali tej postaci, tylko czarny, wielki kontur stojący nade mną. Próbowałem się dokładnie przyjrzeć - czasami w nocy różne cienie sprawiają wrażenie, jakby ktoś stał, ale ta postać cały czas tam była i w pewnym momencie wskoczyła do mnie (do środka ciała), i zasnąłem z powrotem.

Na drugi dzień zapakowałem maskę i zaniosłem ją do muzeum etnograficznego w Krakowie.

O ile o tej postaci opowiadałem kilku osobom jako ciekawą historyjkę, tak o tej energii nigdy nikomu nie opowiadałem, gdyż ciężko ubrać to w słowa. Każda próba opisu tej energii bardzo spłyca to przeżycie, a to było największe przeżycie duchowe w moim życiu.

Witam,

Od jakiegoś czasu oglądam wywiady z panem Robertem. Fascynują mnie opowieści o tym, że nic nie dzieje się bez przypadku. Jest to w 100% prawda.

W 2019 roku moja obecna narzeczona Annabelle (wtedy się jeszcze nie znaliśmy) miała próbę samobójczą. Mieszkamy w Anglii. Jest niedaleko nas miasteczko Saltburn-by-the-Sea, gdzie znajduje się ogromny klif. Moja partnerka, wtedy 19-letnia dziewczyna, miała wiele problemów życiowych i chciała skoczyć z klifu. Po wejściu na górę szukała dobrego miejsca, by oddać skok. Minuty przed podjęciem decyzji przechodziła tamtędy kobieta, która okazała się psychologiem. Poznała po jej mowie ciała już z daleka, że Annabelle ma złe zamiary, podeszła do niej i ją uratowała.

7 lat potem (tego lata) depresja i problemy psychiczne wróciły. Ponownie udała się na ten sam klif, stanęła nad przepaścią, zawahała się. Chciała się ze mną skontaktować, ale jej telefon był rozładowany. Raptem znikąd pojawiła się jakaś kobieta. Annabelle zapytała ją, czy może skorzystać z jej telefonu. Kobieta mówi jej, że ma powerbank i może podładować swój telefon. Udało się jej do mnie dodzwonić i namówiłem ją, by zeszła z klifu.

W drodze na dół opowiadała, że przeszedł ją jakby prąd od środka i głos w głowie, który powiedział, że umrze dopiero w wieku 86 lat, wyzdrowieje z problemów psychicznych i doczekamy się dwójki dzieci.

Kosmos ratuje ją za każdym razem i daje jej znaki, że to nie jest jej czas, by odejść.

Dziękuję za przeczytanie. Daję pełną zgodę na opowiadanie tej historii.

Miałam skończone 10 lat i byłam na letniej kolonii w niewielkiej miejscowości. Piękne zielonogórskie jezioro, pomost, z którego starsi chłopcy spychali się do wody. Piękny, słoneczny dzień, siedzę na pomoście, nie umiem jeszcze pływać.

Nagle czuję, że ktoś mnie popycha do wody, a następnie jakiś ciężar wpycha mi głowę pod wodę i lecę w dół. Jakiś chłopak skoczył mi na głowę i wepchnął mnie pod wodę.

Teraz wiem, że to były dosłownie ułamki sekund, ale pod wodą czas płynął inaczej. W ogóle się nie dławiłam ani nie topiłam, tylko spadałam powoli na dno jeziora. Miałam otwarte oczy i widziałam słońce prześwitujące przez wodę w głąb jeziora. Widziałam różowe pięty dzieci pływających nade mną i chciało mi się śmiać z tego.

Uczucie niesamowite i cudowna akcja opadania w zwolnionym tempie, poczucie cudownej błogości i istnienia obok rzeczywistości.

I nagle srogi, karcący głos, teraz mogę to nazwać głosem zabieganego anioła: „Za wcześnie, nie teraz, dużo za wcześnie!”

Ten głos był skierowany do kogoś obok mnie. I wiem, że nie powinnam tego słyszeć.

I nagle jakaś siła ciągnie mnie w górę, wystrzelam głową ponad wodę i dopiero teraz zaczynam się krztusić i dusić. Szybka pomoc i po sprawie.

Miałam wrażenie, że nie powinnam nikomu o tym opowiadać.

 Dzień dobry, Panie Robercie.

Napisałem do Pana, bo już od dłuższego czasu chciałem się z Panem podzielić swoimi zdarzeniami. Bardzo lubię oglądać Pańskie podcasty na różne tematy, a mianowicie o zjawiskach niewyjaśnionych. Dużo Pan mówi o reinkarnacji, UFO i o innych ciekawych rzeczach, o roli duszy po śmierci itd. Powiem Panu, Panie Robercie, tak: jedziemy na tym samym wózku, bo jesteśmy z tego samego rocznika. Pana już znam ładnych parę lat z Radia ZET. Był też Pan, o ile się nie mylę, w Polsacie. Super się Pana słucha, z taką świetną dykcją. Urodził się Pan z talentem dziennikarza. Nie wiem, czy to było Pańskim marzeniem, czy coś innego?

Wracając do tematu, napiszę Panu pewną historię, którą miałem dwa lata temu. Byłem wtedy na cmentarzu u moich rodziców i brata, w biały dzień. Modliłem się za nich itd. I w pewnym momencie, gdy skończyłem się modlić, chciałem zabrać puste wkłady po zniczach i zanieść je do kontenera ze śmieciami.

Zauważyłem, że dwa rzędy grobów za mną wychodzi kobieta do alejki w stronę kontenera ze śmieciami. I spogląda na mnie kilkakrotnie, ale nie widziałem dokładnie jej twarzy, bo miała bluzę z kapturem. Więc zabrałem te puste wkłady i idę do kontenera. Chciałem przyspieszyć i zobaczyć, kto to jest, ale nie mogłem, jak gdyby jakaś siła mnie hamowała. Ona wchodziła z lewej strony kontenera, a ja z prawej, żeby przeciąć jej drogę i zobaczyć z ciekawości jej twarz. Ale jej tam już nie było, jakby po prostu znikła. Ludzie chodzili po cmentarzu, ale jej już nie było. Nie mówiłem o tym zdarzeniu wszystkim moim znajomym, ale tylko tym, co wydaje mi się, że mogę o tym mówić. Co niektórzy ludzie odbierają na pewno mnie i Pana, Panie Robercie, jak psychicznie chorych. Tak jak odbierali Jezusa, gdy dokonywał cudów.

Ja jeszcze miałem zdarzenia z młodości i później.

W 1985 roku zmarła mi mama. I tak dwa tygodnie po pogrzebie byłem sam w domu, bo mój ojciec i moja siostra byli jeszcze w pracy. Ja miałem wtedy, tak jak i Pan, Panie Robercie, 18 lat, bo jesteśmy z tego samego rocznika. I wtedy w moim mieszkaniu zapaliło się samoczynnie światło. Raz zgasiłem i po jakimś czasie znowu się zapaliło. Ale nie wiem, może wtedy byłem bardzo młody i głupi, że nie ogarniałem tych tematów. Położyłem się trochę wcześniej do łóżka, będąc sam jeszcze w domu, i po pewnym czasie, gdy miałem oczy zamknięte, czułem przez chwilę nad sobą powiew wiatru, ale oczu nie mogłem otworzyć. Dopiero jak ten powiew się skończył, mogłem je otworzyć. Tak jakbym był sparaliżowany przez chwilę.

Gdy kiedyś na wsi spałem u mojej cioci, siostry mojej mamy, przebudziłem się w nocy, bo słyszałem szelest na szafie, a tam była walizka. Pomyślałem, że to jakaś mysz, a ja się myszy nie boję. A ja po chwili widzę, że jakieś białe, pełne kółko, takie jak duża hostia, wędruje po ścianie i zbliża się do mnie od strony tej walizki, co była na szafie. I gdy mijało mnie, zamknąłem oczy, a gdy było nade mną, to już nie był powiew wiatru, jak wcześniej pisałem, ale mocny chłód, lodowate powietrze, jakby mi ktoś lodówkę otworzył. Gdy to białe, duże kółko mnie minęło, otworzyłem oczy i cały czas wzrokiem je odprowadzałem. Gdy doszło do okna, rozdrobniło się na małe drobinki i znikło, jakby wyszło z tego domu. Nigdy tego nie zapomnę.

To tak, Panie Robercie, jak w Smerfach Gargamel dokonywał czarów. Piszę o tych drobinkach, które zniknęły. I po jakimś czasie dotarłem do książek, gdzie są opisywane wędrówki dusz z powiewem wiatru, z chłodem, ze specyficznym zapachem zwłok. Też tak kiedyś miałem. Z szeptem do ucha też miałem, jak mój zmarły ojciec przemówił do mnie moim imieniem.

Dzień dobry Panie Robercie, jak i całej ekipie Nautilus.

Sytuacja ta miała miejsce w 2017 roku. Pamiętam ją w szczegółach do teraz. Nadmienię, że od wczesnych lat, około 12. roku życia, zawsze zastanawiał mnie sens życia. Nie pasowało mi piekło i niebo i tak jakby podświadomie wiedziałam, że jest inaczej - że żyjemy wiele razy. Od zawsze też czułam, że muszą istnieć też inne cywilizacje oprócz nas. Interesował mnie ten temat, który dokładniej zgłębiłam z Waszej strony wiele lat temu. Zawsze chciałam żyć szczęśliwiej, lepiej pod względem rozwoju swojego światła, duszy czy jak kto woli. I tak też się staje od wielu lat poprzez pracę nad sobą :) Co więcej, zmieniając siebie, zauważyłam, że mąż i dzieci też się zmieniają. Ale do rzeczy, chciałam opisać pewną sytuację, która dotyczy mojego synka.

Tak jak pisałam, było to w roku 2017. Tak obliczyłam. Synek miał wtedy koło 4 latek. Był to grudzień, piątek. Przyjechałam z zakupów i weszłam do sypialni, żeby się przebrać. Mamy tam dużą szafę z lustrem. Na komodzie leżała taka biała opaska na włosy dla dziewczynek z aureolką z białego puchu z piór. Starsza córka miała mieć jasełka i była dla niej.

Synek wziął tę aureolę (opaskę), założył ją sobie na głowę i, przeglądając się w lustrze, powiedział do mnie: „Patrz mamo - wyglądam jak dusza”. Zdziwiłam się, że użył tego słowa, ale uśmiechnęłam się i odpowiedziałam mu: „Chyba jak aniołek”. Wtedy on do mnie: „Nie jak dusza, bo ty nie wiesz, że kiedyś byłem tam wysoko w niebie i ja tam sobie ciebie wybrałem, żebyś była moją mamą. A jak nie wiesz do końca, jaką mamę masz wybrać, to są tam takie świecące, złote postacie, które ci w tym pomagają”. Wtedy przeszła mnie gęsia skórka, że mój mały synek mówi mi takie rzeczy, o których nie mógł mieć pojęcia ani nawet nie mógł słyszeć. Pamiętam, że zadzwoniłam wtedy do mojej mamy, siostry i chyba trzech koleżanek. Ale wszyscy to zbagatelizowali albo wytłumaczyli po swojemu.

Potem, gdy czasem próbowałam go o coś spytać, to nigdy nie chciał nic mówić, a ja nie naciskałam.

Następna sytuacja miała miejsce już chyba na wiosnę bądź lato w następnym roku, chyba 2018. Jechałam z synkiem na rowerze, on siedział z tyłu w foteliku. I sam od siebie mówi do mnie. Cytuję: „Teraz Ci mogę coś powiedzieć, bo nie ma ludzi koło nas. Mamo, wiesz - bo ludzie tak długo muszą się rodzić i znowu rodzić, dużo razy, i stają się coraz lepsi, aż przejdą dziewięć kręgów światłości (nie pamiętam, czy synek powiedział kręgów, czy poziomów). I jak są najlepsi, to już nie muszą się więcej razy rodzić”. Byłam tak tym onieśmielona, że on taki mały mówi takie niesamowite rzeczy. Potem jechaliśmy dalej i gadaliśmy już sobie o byle czym.

Ostatnia sytuacja już nie była taka zaskakująca, ale też ciekawa. Jechałam pewnego dnia z synkiem na zakupy. Czarek siedział koło mnie na miejscu pasażera i mówi do mnie: „Mamo, a ty lubisz być sama w domu i mieć spokój?”. Ja mówię, że tak, lubię, jak jest tak cicho. A on do mnie: „Wiesz, bo jak byłem kiedyś samotnym mężczyzną, bardzo lubiłem być sobie sam w domu”.

I to była ostatnia sprawa dotycząca mojego synka. Te trzy razy zawsze zaczynał po prostu sam od siebie coś mówić - tak naturalnie. Teraz ma dziesięć lat i już nic nie pamięta. Zapomniał, jak zaczął chodzić do przedszkola. Tylko ja mu to czasem przypominam, a on jest zdziwiony i słucha tego z ciekawością.

Postanowiłam do Pana napisać, nie miałam odwagi zadzwonić, aby o sobie mówić przez telefon. Cieszę się, że Pan pojawił się i postanowił o sobie przypomnieć. Kiedyś słyszałam o Panu, czytałam, słuchałam, oglądałam programy, w których Pan występował.

To, co przeżyłam, wydawało mi się takie naturalne, nic szczególnego. Teraz słucham na Pańskim kanale, że jest wielu ludzi, którzy przeżyli niesamowite historie w swoim życiu. A może to nic niezwykłego? Może my, którzy jesteśmy bardziej uwrażliwieni na odbiór czegoś, co nie mieści się w logicznym wytłumaczeniu, tak mamy. Od dziecka miałam wrażenie, że ktoś ze mną jest. Czułam kogoś, co nie miało kształtu człowieka. Jest to trudne do wytłumaczenia, czułam to coś, jakby było ciemną masą, przybierającą różne kształty. To było ciągle przy mnie. Nie mówiłam o tym nikomu, bo nie umiałam tego wyjaśnić.

Z biegiem lat zapomniałam o tym i to zanikło. Byłam dzieckiem raczej stojącym z boku, przyglądającym się wszystkiemu, miałam swój świat. Od kiedy pamiętam, zawsze patrzyłam w niebo, w gwiazdy. Mam takie wspomnienie z dzieciństwa. Kiedy wracaliśmy z rodzicami do domu i było już ciemno, ja zawsze szłam z głową zwróconą do nieba. Lubiłam patrzeć na gwiazdy. Mam tak do dzisiaj. Kiedy wychodzę wieczorem z domu, to pierwsze, co robię, spoglądam w gwiazdy. Ostatnio dużo Pan mówi o synchroniczności zdarzeń. Przeżyłam wiele takich zdarzeń, niektórych już dzisiaj nie pamiętam. Kiedy byłam dzieckiem, nastolatką, myślałam, że to naturalne, że wszyscy ludzie tego doświadczają. Dopiero z biegiem lat zrozumiałam, że może jest inaczej.

Opowiem o jednej historii tego typu. Zadziało się to w czasie, kiedy w moim życiu wydarzyło się coś, co bardzo silnie przeżyłam. Dla mnie to był jeden z trudniejszych momentów w życiu. Potrzebowałam pomocy, szukałam na własną rękę czegoś, co pomoże mi wyjść z tej traumy. Natrafiłam na grupę wsparcia online. Była to grupa psychologiczno-religijna. Rozpoczęłam dwuletnią terapię. Początkowo online, później też stacjonarnie. Poznałam kogoś, kto działał w tej grupie głównie online. Był to mężczyzna z dużym doświadczeniem, po podobnych przeżyciach. Nawiązałam z nim kontakt mailowy. Pisałam o sobie, on mi doradzał, tłumaczył, pokazywał pewne rzeczy w inny sposób. Bardzo mi pomógł. Nigdy się nie widzieliśmy. Po skończonej terapii nasz kontakt już nie był tak intensywny, urwał się.

Minęło kilka miesięcy i gdzieś przypadkiem zobaczyłam ogłoszenie o warsztatach „Wreszcie żyć”. Pomyślałam: zapiszę się i pojadę. Okazało się, że lista jest już zamknięta, nie ma miejsc. Warsztaty miały trwać trzy dni. Już chciałam zrezygnować, ale coś mnie tam pchało, to było silniejsze ode mnie. Zadzwoniłam, zapytałam, czy jest chociaż możliwość, aby przyjechać tylko na jeden wykład. Organizator zgodził się. Kiedy przyjechałam na miejsce, weszłam do sali, ludzi było bardzo dużo, praktycznie nie było wolnych miejsc. Podeszłam bliżej, zauważyłam jedno wolne miejsce. Zapytałam pana siedzącego obok, czy to miejsce jest wolne. Spojrzał na mnie i powiedział, że właściwie tak, miało być dla kolegi, ale on nie przyjechał. Usiadłam, spojrzałam na siedzącego obok, miał na szyi etykietkę ze swoim pseudonimem. To był on, ten znajomy, z którym przez kilka miesięcy pisałam, który mi tak bardzo pomógł. Zaczęliśmy rozmawiać. Było to niesamowite spotkanie. To nie był przypadek, miałam się z nim tam spotkać. Nie wiedziałam wcześniej, jak ma na imię. Kiedy mi się przedstawił, to jeszcze bardziej utwierdziłam się, że mieliśmy się spotkać.

Wcześniej, kiedy dzwoniłam do organizatora, ten powiedział mi, że po przyjeździe mam skontaktować się z kierownikiem, p. Jackiem. Tak też miał na imię mój znajomy.

Jest jeszcze coś bardzo niesamowitego. W nocy, ale nie we śnie, na jawie, miałam spotkanie z kimś, kto może był duchem, a właściwie nie wiem kim. Spałam, obudziłam się i zobaczyłam stojącą przy mnie postać. Nie widziałam twarzy, postać na samych brzegach miała bardzo jasną poświatę, jasne światło, które okalało brzegi, nie wiem, czy ciała. Trudne do stwierdzenia. Na początku przestraszyłam się, trwało to kilka sekund. Poczułam coś, czego nigdy wcześniej nie czułam, niesamowitą miłość. Ta postać nie miała twarzy, ale czułam, że patrzy na mnie z dużą miłością. Byłam jakby bez ruchu.

Telepatycznie powiedziała do mnie: „Pamiętaj, że jestem”.

Zapaliłam światło, już jej nie było. Wielokrotnie myślałam, że może to mi się przyśniło, że to niemożliwe, ale nie, ja to widziałam. Panie Robercie, zdaję sobie sprawę, że pisze do Pana wielu ludzi, mają zapewne ciekawsze historie. Jestem zwykłym człowiekiem, takie sytuacje mi się przytrafiają, czy niezwykłe? Dla mnie normalne. Długo się zastanawiałam, wahałam, czy to ma sens do Pana pisać, ale poczułam taką potrzebę.

Miałam suczkę jamniczkę. Umarła, gdy starszy syn miał 8 miesięcy, więc młodszy zna pieska tylko ze zdjęć. Wie, jak miał na imię i wie, że poszedł do nieba. Tyle. Czasem wyświetli mi się przypomnienie w telefonie, to pokazuję synom i mówię: „O, zobaczcie, nasz poprzedni piesek” itp. Wszystko w formie przyswajalnej dla nich. Nie opowiadam im o tym, że wierzę, że pieski wracają albo że ludzie wracają, mimo że w to wierzę. Wiem, że są za mali, żeby opowiadać im takie rzeczy, więc jak pytają, gdzie jest piesek, to mówię, że w niebie.

No i to było jakoś na początku września. Starszy syn się bawił, młodszy się huśtał na huśtawce w pokoju, ja leżałam sobie na łóżku młodszego syna i wcześniej żaden temat o psie się nie przewijał ani nic. Młodszy przez przypadek, huśtając się, kopnął naszego obecnego psa i mówi: „Jak ja byłem Nuką”, czyli tym moim poprzednim psem, „to umarłem i poleciałem do nieba, a potem wróciłem jako Oliś”.

Ja chciałam go podpytać jakoś dyskretnie, ale nic więcej nie chciał powiedzieć. Odpuściłam temat i 2 tygodnie po tym znowu młodszy syn jadł jogurt, ja sobie zrobiłam kawę, a na kanapie leżał nasz obecny pies. Ja chciałam, żeby się przesunął, w sensie ten pies, i mówię do psa: „Pako, out”. Zaznaczę, że często używam takiego zwrotu do psa. Często też mówiłam tak do właśnie mojej poprzedniej jamniczki i u mnie to oznacza po prostu to, że pies ma mi się przesunąć z miejsca, w którym jest, lub zejść na inne.

I syn się zainteresował i się mnie pyta, co to znaczy słowo „out”, a ja mówię, że chodzi mi o to, żeby piesek mi się przesunął na kanapie, bo nie było dla mnie miejsca. I wtedy syn mówi: „Ale do mnie też tak mówiłaś”, a ja mówię: „Ale kiedy?”, a syn mówi: „No jak byłem Nuką, nie pamiętasz?”.

Więc wtedy mnie zatkało, bo wiem, że tak mówiłam do mojego poprzedniego psa, a jego nie było na świecie, żeby w ogóle to pamiętać, że tak mówiłam. I się go pytam: „Co ty opowiadasz? Ty mi chcesz powiedzieć, że byłeś Nuką?”, a on: „No tak”. A ja mówię do niego: „Czy jak umarłeś jako Nuka, tęskniłeś za mną?”, a syn mi odpowiedział: „No tak, tęskniłem za tobą i dlatego wróciłem jako Oliś”.

Zadałam mu jeszcze jedno pytanie, czy jako piesek lubił biegać za piłeczką, na co mi odpowiedział, że nie, bo miał za duży brzuszek od karmy, co było prawdą, bo jamniczka była trochę przytyta z powodów hormonalnych i nie lubiła biegać za piłkami. Póki co nic więcej nie mówi w tym temacie. Ja też nie wypytuję, bo wiem, że jak będę wypytywać, to może już mi nic nie powiedzieć, więc czekam, czy coś jeszcze powie, czy już nie.

Witam,

Ostatnio spotkała mnie historia może dla Pana mało spektakularna, ale chciałem się nią podzielić. Dodam jeszcze, że o Sai Babie dowiedziałem się właśnie od Pana. Pewnego dnia wybrałem się do ubezpieczyciela, aby wykupić ubezpieczenie na walkę, ale to akurat mniej ważne. Na ścianie u tego pana zauważyłem obraz przedstawiający Sai Babę. Bardzo mocno przykuło to moją uwagę i miałem ogromną chęć zapytać z ciekawości, dlaczego akurat ma na ścianie Sai Babę. Niestety nie miałem na tyle odwagi i po prostu wyszedłem.

Tego samego dnia, jadąc samochodem z dzieckiem, coś mnie tknęło, żeby włączyć sobie i posłuchać czegoś o Sai Babie. Minęła może minuta lub dwie. Jechałem za autem, które poruszało się bardzo wolno. Miałem już ochotę je wyprzedzić, ale ostatecznie zostałem za nim. Nagle, kiedy mijałem się z ciężarówką, pomiędzy nami z ogromną prędkością przejechał motocykl — dosłownie między ciężarówką a moim autem, które też nie jest małe. Uznałem, że to nie był przypadek i że właśnie to uchroniło mnie, moje dziecko i motocyklistę od katastrofy. Nie jestem teraz żadnym wyznawcą Sai Baby, ale na znak wdzięczności ustawiłem sobie jego zdjęcie na tapecie telefonu, żeby chociaż takim małym gestem podziękować.