Jak można umrzeć? Patrząc na świat wokół nas możemy wyróżnić dwa rodzaje śmierci: na skutek jakiegoś dramatycznego wypadku lub długotrwałej choroby. Ta druga albo następuje anonimowo gdzieś na szpitalnym łóżku, albo w otoczeniu najbliższych w domu.

Każde odejście człowieka jest dramatem i związane jest z ogromnym bólem, ale jest częścią naszego życia. Także te ostatnie godziny życia człowieka są związane z wielce osobliwymi momentami. Do napisania tego tekstu skłonił nas e-mail od p. Agnieszki, który przyszedł na naszą pocztę 1 czerwca, a dotyczył dziwnego zachowania jej babci i dziadka.

From: Agnieszka [nazwisko do wiad. Red.]

Sent: Sunday, June 01, 2014 8:14 PM

To: nautilus@nautilus.org.pl

Subject: Umierający dziadek.

Witajcie.

Jestem wasza fanką od wielu wielu lat i podziwiam to co robicie. Piszę do was ponieważ zastanawia mnie jedna rzecz. Może zaczne od początku 4 lata temu zmarła moja babcia ale przed jej śmiercią pomagałam mamie się nią zajmować 2 dni przed jej śmiercią zauwazylam że cały czas patrzy się w górę szeroko otwartymi oczyma i dzis mój dziadek (mąż nie żyjącej babci) jest w podobnym stanie zaczyna majaczyc woła babcie i nieżyjącego ojca mówi że chce umrzeć w domu ale co najważniejsze często tak jak babcia patrzy w górę z szeroko otwartymi oczami i z otwartą buzia.

Zastanawia mnie to czemu tak się dzieje. Kojarzy mi sie film Martyrs w którym poprzez cierpienie kobiety dostawały objawienia przed śmiercią.  Spotkaliście sie może z takimi przypadkami? Jest jakieś wytlumaczenie tego? Pozdrawiam Agnieszka […]

Ta relacja nie jest żadną niespodzianką. W naszym archiwum mamy bardzo wiele opowieści ludzi, którzy towarzyszyli swoim bliskim w ostatnich godzinach życia. Autorem jednej z najciekawszych relacji jest nasz dobry znajomy, którego młodsza siostra umierała na najstraszniejszą z chorób (przynajmniej jest w pierwszej dziesiątce), czyli raka płuc. Aby uciec od bólu brała już wtedy środki oparte o morfinę, ale to i tak nie wyjaśnia wszystkiego. Do ostatnich chwil zachowywała przytomność, ani przez chwilę jej świadomość nie traciła „ostrości spojrzenia”. W pewnym momencie do naszego kolegi zaczęła mówić bardzo dziwne rzeczy. Oto przykład takiego dialogu:

- O, zobacz… przyszli jacyś ludzie tutaj… może zrobisz im miejsce na łóżku, żeby usiedli?

- Aneczko… przecież tutaj nikogo nie ma…

- Jak to nie ma? Przecież stoją tutaj. O, i uśmiechają się nawet do mnie… śmieją się z ciebie, że ich nie widzisz, a przecież oni są!

Młodsza siostra naszego kolegi zaczęła opisywać tych ludzi, którzy przyszli do jej pokoju w szpitalu. I w pewnym momencie nasz kolega zorientował się, że opisuje precyzyjnie jej zmarłych dziadków, których nie miała szans poznać, gdyż zmarli przed jej narodzeniem w wypadku! Następnie siostra zaczęła opisywać światło, które wydobywało się „gdzieś z roku sufitu”. Według jej słów w pokoju były małe „białe płomyki”. Kilka godzin później straciła przytomność, a zmarła następnego dnia.

Jak to wytłumaczyć? Otóż wszystko wskazuje na to, że w ostatnich godzinach życia zwiększa się u ludzi postrzeganie pozazmysłowe, otwierają się jakieś „kanały”, które pozwalają widzieć duchy zmarłych lub wszelkie zjawiska, które normalnie dostrzegają tylko swoimi zmysłami jasnowidze. Ciało człowieka w ostatnich godzinach życia jest niczym statek, który odbijając od brzegu w porcie odrzuca kolejne cumy, jest gotowy do wypłynięcia w kolejny rejs i dlatego wszelkie liny wiążące go ze światem materii są już niepotrzebne.

Mamy w naszym archiwum fantastyczny film dokumentalny z relacjami lekarzy i pielęgniarek w szpitalu, którzy przejmująco opisywali właśnie takie chwile, kiedy ich pacjenci na chwilę przed przejściem na drugą stronę zaczynali dostrzegać postacie zmarłych i światło. Mówili o tym wszystkim wokół, ale nikt poza nimi tego nie widział.

Szykujemy teraz kilka "top-tekstów" o UFO, ale jak już to zrobimy, to wprowadzimy film na jeden z naszych serwisów wideo. Warto chwilę poczekać - możecie nam wierzyć...