W momencie śmierci człowieka dzieją się dziwne rzeczy. Na naszych łamach wielokrotnie opisywaliśmy niezwykłe wydarzenia, które mają miejsca w szpitalach czy hospicjach. Bardzo trudno jest namówić lekarzy czy personel pielęgniarski do takich zwierzeń. Zawsze jest ogromny strach, aby „nie zrobić z siebie nawiedzeńca wierzącego w bzdury”, ale tam dzieją się prawdziwe „zjawiska niewyjaśnione do dwudziestej siódmej potęgi”.

 Tym razem o tylko jednej ciekawej rzeczy, która jest związana z niezwykłymi powitaniami. Bardzo często w ostatniej godzinie życia umierający ludzie zaczynają witać się z kimś, kogo nie ma pośród żywych. Opisał taką sytuację nasz czytelnik Krzysztof. Oto fragment jego listu:

„… Było to w sierpniu 2014 roku, kiedy razem z moją mamą pojechaliśmy odwiedzić wujka, który przebywał w hospicjum. Od razu wyjaśnię, że ja nie chciałem jechać, bo hospicjum budzi we mnie przerażenie i unikam szpitali, cmentarzy itp. Mama jednak bardzo prosiła i się zgodziłem. Wujek miał 56 lat i umierał w całkowitej samotności na bardzo ciężki nowotwór.  Jego rodzice dość szybko umarli, a jedną z nielicznych osób z rodziny była właśnie moja mama.

 Kiedy weszliśmy do sali, to ja nie poznałem wujka. Wyglądał tak źle, że przypominał takie obrazki znane z wyzwalania obozu w Oświęcimiu. Poznał nas jednak i się przywitał. Pamiętam, że nawet się uśmiechał i próbował żartować, że jest właśnie na ostatniej stacji tego pociągu i za chwilę będzie wysiadał, w sensie zakończy swoje życie. Wiedziałem, że ma rację, bo lekarze powiedzieli nam, że może umrzeć w każdej chwili. Moja mama poprosiła o telefon, jeśli z wujkiem będzie bardzo źle. Pożegnaliśmy się i pojechaliśmy do domu.

Tydzień później mama dostała informację z hospicjum, że z wujkiem jest bardzo źle. Ja nie mogłem pojechać, ale pojechała moja siostra. To, co opisały mi potem, uważam za ciekawe i warto przekazania dla archiwum Fundacji. Wujek bowiem mówił do kogoś niewidzialnego, który stał obok łóżka. Moja siostra zapamiętała zwłaszcza jedno zdanie:

- Mamo, jak ty pięknie wyglądasz…

Kiedy wujek mówił te słowa uśmiechał się i patrzył w pustą przestrzeń. Potem stracił przytomność i w nocy umarł. Jestem pewien, że w momencie śmierci przyszła odwiedzić go jego zmarła matka, która fizycznie nie żyła od 15 lat.

Mam nadzieję, ze moja historia zainteresowała Państwa. Dziękuję za wcześniejszą odpowiedź na mojego e-maila

Krzysztof (czytelnik serwisu)

W serwisie filmowym FN zamieściliśmy jeden z odcinków świetnej serii „Paranormal Witness”, w którym jest mała próbka tego, co dzieje się w szpitalach czy hospicjach. Tam także pojawia się moment, kiedy jest opis sytuacji, kiedy ludzie umierający witają się ze swoimi bliskimi patrząc w pustą przestrzeń.

ANIOŁ ŚMIERCI - odcinek "Nawiedzone Szpitale" z serii dokumentalnej "Paranormal Witness" from FundacjaNautilus on Vimeo.

Podobny wątek „niezwykłych powitań w godzinie śmierci” pojawia się w wypowiedzi księdza Jana Kaczkowskiego, śmiertelnie chorego na glejaka mózgu, który prowadzi hospicjum. Zawiadomił nas o tym nasz wieloletni czytelnik.

Kochani,

To, co Wam załączam w linku ogladałem na TVN24 w programie "czarno na białym". Polecam! Takich ludzi i takich spraw Fundacja nie powinna "odpuścić". Pozdrawiam Was gorąco,

Zenon D. [dane do wiad. FN]

 http://www.tvn24.pl/wiadomosci-z-kraju,3/widzialem-ludzi-ktorzy-odchodza-jak-anioly-umierajacy-ksiadz-prowadzi-hospicjum,492417.html

Wart zacytowania jest następujący fragment wypowiedzi ks. Kaczkowskiego:

 Biologiczny mechanizm śmierci znam na pamięć - mówi i opowiada o pacjentach hospicjum, z którymi spędza całą dobę. - Konający pacjenci mówią przyciszonym, matowym głosem i często pomiędzy informacjami przeplatają bardzo ważne rzeczy: "Przebacz mi" albo "Oni tu już są", mówiąc o zmarłych, którzy po nich przychodzą.