Jest 1996 rok. Nasza ekipa przebywa z wizytą w Stanach Zjednoczonych, gdzie mamy okazję rozmawiać z naszym rodakiem, którego ojciec miał przeżyć bardzo osobliwe Bliskie Spotkanie Trzeciego Stopnia z UFO. Było to jeszcze przed Drugą Wojną Światową, kiedy to jako młody chłopak pracował na plantacji trzciny cukrowej w Brazylii. Opis tego wydarzenia jest w naszych archiwach i chyba najwyższy czas wreszcie spisać tę relację, ale… jedna rzecz wyjątkowo zapadła nam w pamięć. W pewnym momencie uczestnik spotkania z UFO zapytał ich o jedzenie, które spożywają (rozmowa była prowadzona telepatycznie, ale pytania i odpowiedzi były bardzo precyzyjne). Humanoid z którym rozmawiał uśmiechnął się i powiedział, że są rośliny rosnące na Ziemi, które zostały tutaj przywiezione „przez nich”. Na pytanie:

- Jakie to rośliny?

Padła odpowiedź:

- Na przykład owoc, który wy nazywacie granatem. On nie jest z Ziemi, jest z naszej planety.

Wątek „pozaziemskiego pochodzenia granatu” pojawił się podczas jednego z wykładów na kongresie MUFON w Las Vegas w 2013 roku, w którym braliśmy udział. Ta informacja była związana z zupełnie innym wydarzenie niż to, które mieliśmy okazję dokumentować w 1996 roku!

 Warto w tej sytuacji poświęcić temu niezwykłemu owocowi kilka słów.

Granat jest owocem rośliny o nazwie Granatowiec właściwy – Punica granatum. Od tysięcy lat uważany jest za symbol zdrowia, płodności oraz miłości. Według współczesnej medycyny ma olbrzymi wpływ na nasze zdrowie fizyczne oraz korzystnie wpływa na  samopoczucie i nastrój. Bogactwo witamin i niezwykłe właściwości owoców rekompensują kłopoty ze spożyciem, wywołane twardą skórką i słodkim, lepiącym sokiem z nasion.
Owoc jest bardzo trudny w obieraniu, więc warto zobaczyć, jak robi się to właściwie.

Pochodzenie

Krzew w warunkach naturalnych występuje na obszarach dawnej Persji i Mezopotamii. Do Europy owoce dotarły wraz z fenickimi kupcami, później Hiszpanie rozpowszechnili je również w Ameryce. Obecnie roślina uprawiana jest praktycznie na całym świecie, warunkiem jest suchy i gorący klimat.

Hiszpańskie miasto Granada zawdzięcza swoją nazwę owocom granatu, sprowadzonym na półwysep iberyjski przez arabów.

Budowa

Granatowiec właściwy przybiera formę krzewu bądź małego drzewka. W warunkach naturalnych, w zależności od odmiany, osiąga wysokość od 60 centymetrów do 5 metrów. Odmiany doniczkowe, uprawiane w naszym klimacie, osiągają zazwyczaj od 30 centymetrów do dwóch metrów. Roślina jesienią zrzuca liście. W naszych warunkach granat uprawiany jest jako roślina doniczkowa, którą w okresie letnim możemy wystawić do ogrodu.

Kwiaty granatowca osiągają do 3 centymetrów szerokości i są koloru jaskrawoczerwonego. Odmiany ozdobne mogą mieć kwiaty różowe, kremowe, a nawet białe. Cechą charakterystyczną są mięsiste obrzeżnie wzdłuż kielicha. Kwiaty pojedyncze, wyrastają najczęściej na  młodych, tegorocznych pędach w grupach po 3-4 sztuki. W uprawie domowej kwiaty pojawiają się w połowie lata i pozostają na roślinie do końca sezonu.

Liście dość małe, błyszczące o owalnych kształcie i ostrym zakończeniu. Listowie jest wrażliwe na spadki temperatur. Nawet najniższe przymrozki powodują przemarznięcie i natychmiastowe opadniecie liści. Roślina corocznie w okresie jesiennym gubi liście, które zaczynają odrastać już od połowy lutego.

Owoce granatu pojawiają się w okresie jesiennym. Są dość duże i mają charakterystyczną twardą skórkę. W granacie znajduje się mnóstwo nasion otoczonych galaretowatą, soczystą i mięsistą osnówką.  W naszym klimacie roślina bardzo rzadko owocuje, najczęściej w szklarniach i oranżeriach.

Zaskakujące informacje o granacie

Ciekawe wiadomości o granacie znaleźliśmy pod linkiem:

https://notatkiposzukiwacza.wordpress.com/2011/05/14/

Jest tam mowa o tym, że granat może zawierać także specjalne substancje, które pozwalają na podróże „międzywymiarowe”. Jest także powszechnie uznanym „świętym owocem” wielu starożytnych kultur.

Oto fragment:

W granatach kryła się podobni tajemnica urody królowej Kleopatry. Granaty pochodzą z Persji i Mezopotamii. Od wieków uprawiano je także w Indiach i na Kaukazie. Wiedza o nich dotarła do Europy za sprawą wschodnich baśni, bajek i legend.

Do Syrii, Grecji i Hiszpanii przypłynęły wraz z fenickimi kupcami. Według greckiej mitologii, sprowadziła je na Cypr świadoma mocy granatów, bogini miłości – Afrodyta. Doceniło je także Cesarstwo Rzymskie – krzewy granatowca zdobiły ogrody możnych i patrycjuszy, a kuszące owoce dodawano do menu wykwintnych biesiad.

W wiekach średnich granaty odkryto na nowo – sprowadzili je do Hiszpanii Arabowie. Warto tu dodać, że miasto Granada zawdzięcza swoją nazwę właśnie owocom granatu.

Granat czczony był jako roślina święta, odegrał wielką rolę w obrzędach na Bliskim Wschodzie. Uznawano go za symbol odradzania się i płodności, a kwiat uchodził za symbol miłości. W świecie antycznym związany był z kultem Demeter, Persefony, Hery i Afrodyty. Te boginie przedstawiano najczęściej z owocem granatu przy piersi. W Grecji do dzisiaj weselni goście sypią ziarna granatu pod nogi młodej parze, na znak szczęścia i pomyślności.

Granat obecny jest także w symbolice chrześcijańskiej – wielu biblistów uważa, że to nie jabłko, ale właśnie granat był zakazanym w Edenie owocem. Ponadto granat, ze względu na swój kształt, stał się pierwowzorem królewskiego berła oraz korony europejskich władców. W tradycji żydowskiej uważa się, że owoc granatu zawiera 613 nasion na podobieństwo 613 przykazań Tory. Odwołania do owoców znajdują się również w biblii i mitologii.