W grudniu 1983 roku, w niewielkiej wiosce niedaleko Agra w Indiach, przyszedł na świat chłopiec o imieniu Titu Singh. Od pierwszych lat życia towarzyszyło mu poczucie, że jego historia nie zaczęła się w chwili narodzin.

Opowiadał, że jego prawdziwe imię to Suresh Verma. Twierdził, że w poprzedniej inkarnacji prowadził w Agrze sklep z radiami i telewizorami. Mówił o żonie imieniem Uma, o dzieciach, o codziennych sprawach związanych z handlem. W jego słowach nie było fantazji ani dziecięcej baśniowości, a konkretne detale, nazwy i obrazy. Najbardziej przejmujące były jednak wspomnienia śmierci. Titu mówił, że został zastrzelony podczas napadu. Opisywał moment strzału, przeszywający ból w głowie i gwałtowne gaśnięcie świadomości.

„Jestem Suresh Verma. Prowadziłem sklep radiowy w Agrze. Moja żona ma na imię Uma i mamy dwóch synów. Zostałem zamordowany. Chcę wrócić do swojej prawdziwej rodziny” - mówił z powagą w wieku 5 lat. 

Od najmłodszych lat był dzieckiem wybuchowym. Miewał nagłe ataki gniewu, rzucał przedmiotami i wpadał w furię bez wyraźnego powodu. Jego rodzice nie potrafili tego zrozumieć. Z czasem zaczęli dostrzegać, że napady pojawiały się szczególnie wtedy, gdy wracał do wspomnień o swojej śmierci - jakby te emocje sprzed lat nadal w nim żyły.

Najbardziej niezwykłym elementem tej historii były jednak znaki na jego ciele. Titu urodził się z dwoma wyraźnymi znamionami – jednym na prawej skroni, drugim na potylicy. Zlokalizowane naprzeciw siebie, tworzyły linię przypominającą tor przelotu kuli. Nie były to typowe, rozlane plamy barwnikowe. Miały wyraźny, okrągły kształt i znajdowały się dokładnie w miejscach odpowiadających punktowi wejścia i wyjścia pocisku. Gdy rodzice chłopca postanowili sprawdzić jego opowieści, odkryli, że w Agrze rzeczywiście istniał sklep „Suresh Radio”. Jego właściciel, Suresh Verma, zginął cztery miesiące wcześniej w 1983 roku podczas próby rabunku. Został postrzelony w głowę – kula weszła w prawą skroń i wyszła z tyłu czaszki. Lokalizacja ran była zgodna z rozmieszczeniem znamion na ciele Titu.

Podczas spotkania z rodziną zmarłego Titu rozpoznał żonę i dzieci, wskazał wnętrze sklepu oraz szczegóły dotyczące prowadzenia biznesu, w tym sposób przechowywania pieniędzy. Relacje te zostały później zbadane przez Iana Stevensona, a następnie przez Jima Tuckera z Uniwersytetu Wirginii – badaczy, którzy od lat dokumentują przypadki dzieci pamiętających poprzednie wcielenia. W swoich pracach Ian Stevenson wielokrotnie zwracał uwagę na związek między gwałtowną śmiercią w jednym życiu a znamionami lub wadami wrodzonymi obecnymi w kolejnym. W ponad dwustu udokumentowanych przypadkach odnotował występowanie znaków na ciele odpowiadających śmiertelnym obrażeniom. Szczególnie często dotyczyło to postrzałów: dzieci rodziły się z dwoma znamionami – mniejszym w miejscu wejścia kuli oraz większym w miejscu jej wyjścia. W wielu przypadkach badacz dysponował dokumentacją medyczną, która pozwalała porównać charakter ran z fizycznymi cechami dziecka.

Z perspektywy badań nad reinkarnacją takie znamiona mają wyjątkowe znaczenie. Są obecne od urodzenia – zanim dziecko zacznie mówić, zanim zacznie budować jakąkolwiek opowieść o sobie. Stanowią element fizyczny, materialny, który łączy dwa życia. Wskazują, że doświadczenie, zwłaszcza to nacechowane silną traumą, może pozostawiać ślad nie tylko w pamięci świadomości, lecz również w strukturze nowego ciała. W tym ujęciu ciało staje się nośnikiem informacji przenoszonej przez duszę – zapisem doświadczenia, które nie zakończyło się wraz ze śmiercią poprzedniej formy.

W przypadku Titu zbieżność była wyraźna: lokalizacja, kształt i rozmieszczenie znamion odpowiadały ranom postrzałowym Suresha Vermy. To właśnie ta zgodność sprawia, że historia ta należy do jednych z najbardziej znanych przykładów pamięci poprzedniego życia z materialnym śladem.

Z biegiem lat napady gniewu u chłopca zaczęły ustępować. Wspomnienia stawały się coraz mniej intensywne, jakby oddalały się wraz z umacnianiem nowej tożsamości. Jako dorosły Titu przyznawał w wywiadach, że jego wspomnienia były kiedyś niezwykle realne, lecz z czasem stały się odległe, jak obrazy z dawno obejrzanego filmu.