W mediach społecznościowych pojawiły się informacje o tym, że słynny "mały prorok z Rosji" przewidział atak USA i Izraela na Iran w 2026.

Sławik Kraszeninnikow – „rosyjski anioł” urodził się 22 marca 1982 roku w niewielkim mieście Czebarkul na południowym Uralu.

Zmarł zaledwie kilka dni przed swoimi jedenastymi urodzinami – 17 marca 1993 roku. Mimo tak krótkiego życia chłopiec zyskał w Rosji status niemal świętego. Do dziś nazywany jest „małym jasnowidzem”, „rosyjskim aniołem” lub po prostu „Sławikiem”.

Jego matka, Walentyna Kraszeninnikowa, przez lata opowiadała o niezwykłych zdolnościach syna – zdolnościach, które zdaniem wielu osób wykraczały daleko poza zwykłe dziecięce fantazje.Od porodu do pierwszych znakówHistoria zaczyna się jeszcze przed narodzinami. Walentyna wspomina, że w ciąży słyszała dobiegającą z sufitu niebiańską muzykę.

Po konsultacji z prawosławną sąsiadką uznała to za zapowiedź przyjścia na świat wyjątkowego człowieka. W dniu porodu w szpitalu pojawiła się – według jej relacji – tajemnicza postać w bieli, która wręczyła jej nowo narodzone dziecko i opisała je jako „całe w pieprzykach”.

Płeć tej osoby pozostała niejasna.Już jako niemowlę Sławik zwracał uwagę lekarzy. W wieku trzech miesięcy neuropatolog stanowczo odradzał szczepienia, tłumacząc, że dziecko ma wyjątkowo delikatny układ nerwowy i psychiczny. Matka nigdy później nie odnalazła tej lekarki w przychodni.

Dar jasnowidzenia

Od najmłodszych lat chłopiec wykazywał umiejętności, które szokowały otoczenie:czytał myśli matki i innych osób,  pocieszał bliskich, przewidując przyszłe wydarzenia (np. przydział trzypokojowego mieszkania, gdy miał zaledwie pięć lat), twierdził, że słyszy „żywy kobiecy głos”, który zna przeszłość, teraźniejszość i przyszłość – wszystkie inne głosy określał jako „martwe”, w wieku siedmiu lat, idąc do szkoły, mówił, że widzi narządy wewnętrzne ludzi, słyszy ich myśli, a nawet myśli przywódców politycznych, znał rzekomo język zwierząt, roślin i „istot niebiańskich”, widział demony i opisywał swoją duchową podróż do piekła, gdzie istoty te były wulgarne i śmierdziały.

Sławik nie pobierał pieniędzy za pomoc – gdy ktoś raz dał mu rubla, potem ciężko zachorował. Twierdził, że „głos” surowo tego zakazał. Pomagał w odnajdywaniu zaginionych ludzi, zwierząt i przedmiotów, a także w przypadkach chorób uznawanych za nieuleczalne. Do jego domu przyjeżdżali przedstawiciele różnych wyznań – od prawosławnych, przez katolików, po muzułmanów i świadków Jehowy.Przepowiednie, które miały się już spełnić.

Największą popularność Sławikowi przyniosły rzekome wizje przyszłości. Wśród tych, które najczęściej przytaczają jego zwolennicy, wymienia się:zamach na World Trade Center:

„W Ameryce wysadzą w powietrze dwa jednakowe domy. Następnie od dołu wysadzą Statuę Wolności – statua zrobi jakby krok do przodu i rozsypie się”, ataki na bloki w Rosji: „swoi będą wysadzać domy” – interpretowane później jako prowokacje służb przed wojnami w Czeczenii, wprowadzenie euro jako światowej waluty: „Na początku lat 90. pojawi się wspólna, światowa waluta. Pieniądze rządcy światowego, które będą się nazywać euro. […] jako ostatnia przejdzie na nie Ameryka”.

Te wizje wypowiedziane na początku lat 90. brzmią dziś zaskakująco precyzyjnie dla wielu osób.Co czeka świat według Sławika? Chłopiec mówił też o czasach ostatecznych, które w jego wizjach rysują się bardzo ponuro:

dojście do władzy antychrysta – władcy światowego, który będzie usprawiedliwiał wszelkie wady i przyjemności,

wprowadzenie „pieczęci bestii 666” – bez niej nie będzie można kupić jedzenia,

masowe choroby i głód – „trupy na ulicach”, brak prądu, ogrzewania, wody, deszczu, wiatru,

rozpad Rosji i wojna światowa z jej udziałem,

wynalezienie leku na raka tuż przed największym głodem,

ukrycie wiernych w odległych wsiach,

deprawacja młodzieży i upadek moralny na niespotykaną skalę.

W lipcu 1992 roku, gdy nic nie wskazywało na chorobę, Sławik powiedział matce, że zachoruje około 20 września i umrze.

We wrześniu rzeczywiście poczuł się źle, a odszedł 17 marca 1993 roku. Na pytanie o raka odpowiedział enigmatycznie: „Gorzej, mamusiu. Jest rak – on i jest rak – ona. Więc u mnie jest – ona”.

Kult i kontrowersje

Po śmierci ciało chłopca złożono w szklanym grobowcu, który sam zaprojektował. Do dziś przychodzą tam pielgrzymi – donoszą o uzdrowieniach, zwłaszcza z chorób psychicznych i nerwowych. W Rosji powstały dwie książki autorstwa matki: „Cuda i przepowiednie chłopczyka Sławika” oraz „Posłany przez Boga”.

Rosyjska Cerkiew Prawosławna nigdy nie uznała Sławika za świętego i oficjalnie sprzeciwia się jego kultowi. Sceptycy zwracają uwagę, że najpopularniejsze „proroctwa” zaczęły szeroko krążyć dopiero kilka–kilkanaście lat po jego śmierci, a wiele z nich ma charakter bardzo ogólny i apokaliptyczny – typowy dla tego rodzaju opowieści.

Mimo upływu ponad 30 lat od śmierci Sławika jego historia co jakiś czas wraca – zwłaszcza w momentach niepokoju, wojen i kryzysów.

I jeszcze mały drobiazg z 'Poczty do FN".