OOBE (out of body experience) czyli z angielskiego w wolnym tłumaczeniu “doświadczenia przebywania poza ciałem”. Osoby będące w stanie OOBE twierdzą, że w tym stanie mogły się poruszać, dokonywać obserwacji i komunikować z innymi istotami inteligentnymi podczas gdy ich ciała spoczywały nieruchomo. Część osób doświadcza jednego lub kilku krótkich epizodów w ciągu życia bez żadnych wyraźnych przyczyn; inni zaś deklarują umiejętność wywoływania ich świadomie, np. za pomocą medytacji. Wieloletnich badań tego stanu dokonał m.in. Robert A. Monroe, założyciel Instytutu Monroe, w którym stworzył on technologię Hemi-Sync (ang. Hemispheric Synchronisation - synchronizacja półkul) mającą ułatwiać uzyskiwanie odmiennych stanów świadomości. Jako dziedziną ezoteryki, fenomenem tym zajmował się również Robert Bruce, który zawarł swoje obserwacje i teorie w "Traktacie o Projekcji Astralnej". Doświadczenia typu OOBE są bardzo często udziałem osób, które na skutek wypadku bądź ciężkiej choroby znajdują się w stanie na granicy życia i śmierci. Wtedy ku swojemu bezgranicznemu zdumieniu widzą oni własne ciała pozostające nieruchomo, kiedy oni mogą się poruszać, myśleć, odczuwać w zadziwiający sposób dźwięki czy obrazy. Jest prawie pewne, że wiele osób przeżyło stan OOBE, choć w obawie przed ośmieszeniem boją się do tego przyznać. Czasami się zdarza, że w utworach literackich możemy znaleźć ślady tego typu przeżyć. Czy doświadczenie „poza ciałem” było także udziałem naszego narodowego wieszcza Adama Mickiewicza? Kiedyś już opublikowaliśmy jeden z jego wierszy, gdzie wyraźnie opisywał tego typu doświadczenie. Przypomnijmy ten wiersz: WIDZENIE Dźwięk mię uderzył - nagle moje ciało, Jak ów kwiat polny, otoczony puchem, Prysło, zerwane anioła podmuchem, I ziarno duszy nagie pozostało. I zdało mi się, żem się nagle zbudził Ze snu strasznego, co mię długo trudził. I jak zbudzony ociera pot z czoła, Tak ocierałem moje przeszłe czyny, Które wisiały przy mnie, jak łupiny Wokoło świeżo rozkwitłego zioła. Ziemię i cały świat, co mię otaczał, Gdzie dawniej dla mnie tyle było ciemnic, Tyle zagadek i tyle tajemnic, I nad którymi jam dawniej rozpaczał, - Teraz widziałem jako w wodzie na dnie, Gdy na nią ciemną promień słońca padnie. Teraz widziałem całe wielkie morze, Płynące z środka, jak ze źródła, z Boga, A w nim rozlana była światłość błoga. I mogłem latać po całym przestworze, Biegać, jak promień, przy boskim promieniu Mądrości bożej; i w dziwnym widzeniu I światłem byłem, i źrenicą razem. I w pierwszym, jednym, rozlałem się błysku Nad przyrodzenia całego obrazem; W każdy punkt moje rzuciłem promienie, A w środku siebie, jakoby w ognisku, Czułem od razu całe przyrodzenie. Stałem się osią w nieskończonym kole, Sam nieruchomy, czułem jego ruchy; Byłem w pierwotnym żywiołów żywiole, W miejscu, skąd wszystkie rozchodzą się duchy, Świat ruszające, same nieruchome: Jako promienie, co ze środka słońca Leją potoki blasku i gorąca, A słońce w środku stoi niewidome. I byłem razem na okręgu koła, Które się wiecznie rozszerza bez końca I nigdy bóstwa ogarnąć nie zdoła. I dusza moja, krąg napełniająca, Czułem, że wiecznie będzie się rozżarzać, I wiecznie będzie ognia jej przybywać; Będzie się wiecznie rozwijać, rozpływać, Rosnąć, rozjaśniać, rozlewać się - stwarzać, I coraz mocniej kochać swe stworzenie, I tym powiększać coraz swe zbawienie. Przeszedłem ludzkie ciała, jak przebiega Promień przez wodę, ale nie przylega Do żadnej kropli: wszystkie na wskroś zmaca, I wiecznie czysty przybywa i wraca, I uczy wodę, skąd się światło leje. I słońcu mówi, co się w wodzie dzieje. Stały otworem ludzkich serc podwoje, Patrzyłem w czaszki, jak alchymik w słoje. Widziałem. jakie człek żądze zapalał, Jakiej i kiedy myśli sobie nalał, Jakie lekarstwa. jakie trucizn wary Gotował skrycie. A dokoła stali Duchowie czarni, aniołowie biali, Skrzydłami studząc albo niecąc żary, Nieprzyjaciele i obrońcy duszni, Śmiejąc się, płacząc - a zawsze posłuszni Temu, którego trzymali w objęciu, Jak jest posłuszna piastunka dziecięciu Które jej ojciec, pan wielki, poruczy, Choć ta na dobre, a ta na złe uczy. Okazuje się, że nie był to jedyny tego typu opis. Nasz czytelnik zwrócił nam uwagę, że Mickiewicz wyraźnie „przemyca” sprawę przebywania poza ciałem w kolejnym utworze, który nosi tytuł „Żegluga”. Cc: nautilus Witam Państwa Serdecznie! Mam na imię Eryk. Ostatnio zaciekawił mnie Wasz artykuł który mówi o wierszu Adama Mickiewicza który z kolei opisuje OOBE. Ostatnio natknąłem się na inny równie ciekawy utwór w/w Autora. Żegluga Szum większy, gęściej morskie snują się straszydła, Majtek wbiegł na drabinę, gotujcie się, dzieci ! Wbiegł, rozciągnął się, zawisł w niewidzialnej sieci, Jak pająk czatujący ną skinienie sidła. Wiatr ! - wiatr ! - dąsa się okręt, zrywa się z wędzidła, Przewala się, nurkuje w pienistej zamieci, Wznosi kark, zdeptał fale i skróś niebios leci, Obłoki czołem sieką, wiatr chwyta pod skrzydła. I mój duch masztu lotem buja śród odmętu, Wzdyma się wyobraźnia jak warkocz tych żagli, Mimowolny krzyk łączę z wesołym orszakiem; Wyciągam ręce, padam na piersi okrętu, Zdaje się, że piezś moja do pędu go nagli: Lekko mi ! rzeźwo ! lubo ! wiem, co to być ptakiem. Adam Mickiewicz