Ta niezwykle ciekawa informacja pojawiła się w filmie dokumentalnym „Pierwszy Kosmonauta”.

Pierwszy kosmonauta

1996 Polska Oryginalny PL 22 min

Biograficzny, Dokument, Historyczny

Reżyseria: Ignacy Szczepański

O FILMIE

W raporcie przygotowanym w lipcu 1942 roku dla Himmlera spisano prawa odkryte podczas pierwszych badań przeprowadzonych w Dachau na więźniach obozu koncentracyjnego: „Krzepniecie krwi nie występuje jeszcze na wysokości 21 kilometrów (...) W samolocie zaopatrzonym w kabinę ciśnieniową nie istnieje teoretycznie dla człowieka żadna granica w osiąganiu dowolnej wysokości wzniesień”. Pierwszym człowiekiem, który podczas tych eksperymentów przekroczył „granicę kosmosu”, był kupiec narodowości żydowskiej, niewymieniony w tym raporcie z nazwiska. Działo to się w Dachau 19 lat przed lotem radzieckiego kosmonauty Jurija Gagarina.

Film można obejrzeć tutaj:

https://vod.pl/filmy-dokumentalne/pierwszy-kosmonauta-online-za-darmo/d4nsn5m?utm_source=gazeta&utm_medium=click&utm_campaign=redirect#s=BoxPolImg1

W pewnym momencie filmu jest mowa o książce prof. Hubertusa Strucholda „Czerwona i Zielona Planeta”. Sam profesor nazywany jest niekiedy ojcem amerykańskiej medycyny kosmicznej. Został współpracownikiem amerykańskiego ośrodka sił powietrznych, potem ośrodka medycznego NASA.

Profesor zastanawiał się bardzo poważnie nad życiem na Marsie, a okazją do tego był efekt eksperymentów na więźniach, które Niemcy nazwali „Czystym snem”. Na czym polegał ten eksperyment?

Grupę więźniów zamknięto w całkowicie ciemnym pomieszczeniu. Ludzie nie mieli kontaktu ze słońcem, nocą, zegarem. Zanurzeni byli – jak napisał profesor Struchold - w czystym czasie. Po pewnym czasie zauważono, że więźniowie zaczynają żyć według pewnego unikalnego rytmu dnia.

Okazało się, że ich cykl dobowy wyniósł nie 24 godziny, a 24 godziny i 37 minut. To jest dokładny cykl dobowy na Marsie!

Według profesora Strucholda o przypadku trudno mówić – zbyt dokładnie zgadzają się liczby. Być może należy założyć, że ludzkość kiedyś żyła na Marsie i mamy w sobie „wkodowaną” tamtejszą dobę. Ta pamięć budzi się podczas tak okrutnych eksperymentów jak „zanurzenie w czystym czasie”.