Historia Swarnlaty Mishry z Indii należy do najbardziej znanych i szczegółowo udokumentowanych przypadków mówiących o istnieniu reinkarnacji. Dziewczynka opowiadała o nieznanym domu, rozpoznawała członków obcej rodziny i przywoływała szczegóły z życia kobiety, która zmarła dziewięć lat przed jej narodzinami. Jej niezwykłym przypadkiem zainteresował się amerykański psychiatra Ian Stevenson.

W 1948 roku w indyjskim stanie Madhya Pradesh przyszła na świat dziewczynka o imieniu Swarnlata Mishra. Przez pierwsze lata życia nie wyróżniała się niczym szczególnym. Wszystko zmieniło się, gdy miała około trzech lat. Podczas podróży z ojcem przez miasto Katni dziewczynka niespodziewanie poprosiła kierowcę, aby skręcił w jedną z ulic.Twierdziła, że właśnie tam znajduje się jej dom. Podczas postoju oznajmiła nawet, że w jej domu można napić się znacznie lepszej herbaty. Słowa te zaskoczyły ojca, ponieważ Swarnlata nie mieszkała w Katni. Z czasem zaczęła jednak opowiadać coraz więcej o tym miejscu. Wspominała dom, członków rodziny, codzienne zwyczaje i wydarzenia, których nie znała z obecnego życia. Twierdziła, że w poprzednim wcieleniu była kobietą o imieniu Biya, pochodzącą z rodziny Pathak. Była żoną i matką dwóch synów, a po ślubie mieszkała z mężem w Maihar. Opisywała wygląd domu, jego otoczenie, a także prywatne szczegóły z życia domowników. Późniejsze ustalenia badaczy wykazały, że w Katni rzeczywiście żyła kobieta znana jako Biya, pochodząca z rodziny Pathak, która zmarła w 1939 roku, dziewięć lat przed narodzinami Swarnlaty.

Dom, który istniał naprawdę

Początkowo rodzice traktowali opowieści córki z dystansem. Dziewczynka była jednak niezwykle konsekwentna, a przytaczane przez nią szczegóły stawały się coraz bardziej konkretne.

We wrześniu 1958 roku ojciec Swarnlaty zaczął spisywać jej wypowiedzi. Rok później sprawą zainteresował się indyjski badacz H. N. Banerjee, który postanowił zweryfikować przekazywane informacje. Dziewczynka opisywała między innymi biały dom z czarnymi drzwiami, jego wnętrze, pobliską szkołę, tory kolejowe oraz inne charakterystyczne elementy otoczenia. Banerjee udał się do Katni i na podstawie tych wskazówek odnalazł dom rodziny Pathak. Okazało się, że wiele szczegółów odpowiadało opisom Swarnlaty. Co ciekawe, część wspominanych przez nią elementów została zmieniona lub usunięta po śmierci Biyi. Szczególnie istotne było to, że część wypowiedzi dziewczynki zapisano jeszcze przed odnalezieniem rodziny zmarłej kobiety. Dzięki temu możliwe było porównanie wcześniejszych relacji z późniejszymi ustaleniami.

Rozpoznała ludzi ze swojego poprzedniego życia

Najbardziej niezwykłe wydarzenia miały miejsce podczas spotkań Swarnlaty z rodziną Pathak. Dziewczynka rozpoznawała krewnych Biyi, wskazywała ich imiona, rodzinne przezwiska i przypominała wydarzenia z przeszłości. Niektóre osoby próbowały celowo wprowadzać ją w błąd, przedstawiając się pod innymi imionami lub wskazując niewłaściwych członków rodziny.

Według relacji świadków Swarnlata wielokrotnie nie dawała się zmylić. Rozpoznała między innymi męża Biyi, jej synów oraz innych krewnych. Zwracała się do nich w sposób odpowiadający relacjom rodzinnym, jakie łączyły ich ze zmarłą kobietą. Przywoływała również prywatne wydarzenia. Wspomniała na przykład o pieniądzach zabranych kiedyś przez męża z należącej do Biyi kasetki. Mężczyzna potwierdził, że takie zdarzenie rzeczywiście miało miejsce, choć zapamiętał nieco inną kwotę. Dziewczynka opowiadała także o złotych wypełnieniach zębów Biyi oraz drobnych wydarzeniach rodzinnych, które później potwierdzali świadkowie. Nie wszystkie jej wypowiedzi były całkowicie dokładne, jednak liczba odnotowanych zgodności była na tyle duża, że przypadek przyciągnął uwagę badaczy zajmujących się zjawiskiem reinkarnacji.

Sprawą zainteresował się Ian Stevenson

W 1961 roku do Indii przybył amerykański psychiatra Ian Stevenson z Uniwersytetu Wirginii, który przez wiele lat badał przypadki dzieci twierdzących, że pamiętają poprzednie życie. Stevenson przeprowadził rozmowy ze Swarnlatą, jej rodziną oraz krewnymi Biyi Pathak. Zapoznał się także z wcześniejszymi notatkami i szczegółowo przeanalizował całą historię.

Według ustaleń badaczy rodziny Mishra i Pathak nie znały się wcześniej. Nie udało się również ustalić, w jaki sposób Swarnlata mogła zdobyć tak szczegółową wiedzę o życiu zmarłej kobiety. Stevenson opisał tę historię w książce „Twenty Cases Suggestive of Reincarnation”, poświęconej dwudziestu szczególnie interesującym przypadkom mówiącym o istnieniu reinkarnacji. Przypadek Swarnlaty stał się jednym z najbardziej znanych przykładów w jego dokumentacji.

Pamiętała nie jedno, lecz dwa wcześniejsze życia

W historii Swarnlaty pojawił się jeszcze jeden niezwykły wątek. Dziewczynka twierdziła, że pomiędzy życiem Biyi Pathak a swoimi obecnymi narodzinami przeżyła jeszcze jedno, krótkie wcielenie. Miała wówczas nazywać się Kamlesh i mieszkać w Sylhet, na terenie dzisiejszego Bangladeszu. Z tym właśnie życiem łączyła znajomość bengalskich pieśni i tańców. Swarnlata potrafiła śpiewać melodie w języku, którego nie używano w jej rodzinnym otoczeniu. Odtwarzała także charakterystyczne ruchy taneczne. Badacz P. Pal rozpoznał dwa wykonywane przez nią utwory jako pieśni oparte na twórczości bengalskiego poety Rabindranatha Tagorego. Co ciekawe, dziewczynka odtwarzała je z pamięci, choć niektóre słowa były zmienione lub niepełne. 

Ten fragment jej historii zwrócił szczególną uwagę badaczy. Swarnlata opisywała bowiem nie jedno, ale dwa wcześniejsze wcielenia, z którymi wiązała zupełnie różne wspomnienia.

Wspomnienia przetrwały dzieciństwo

W wielu przypadkach opisywanych przez Stevensona dzieci zaczynały mówić o poprzednim życiu między drugim a piątym rokiem życia. Z czasem wspomnienia stopniowo zanikały, najczęściej około szóstego lub siódmego roku życia. Swarnlata była jednak wyjątkiem. Kiedy Stevenson ponownie spotkał ją w 1971 roku, miała już 23 lata. Ukończyła studia i prowadziła zwyczajne życie, ale nadal pamiętała wydarzenia, które uważała za wspomnienia poprzednich wcieleń. Utrzymywała także kontakt z rodziną Pathak, a spotkania z jej członkami wywoływały u niej silne emocje. Z późniejszych relacji wynika, że więź ta przetrwała przez wiele kolejnych lat.

Jedna z najbardziej niezwykłych historii reinkarnacji

Przypadek Swarnlaty Mishry pozostaje jednym z najbardziej znanych w literaturze poświęconej badaniom nad reinkarnacją. Szczególne znaczenie mają wcześniejsze zapisy jej wypowiedzi, rozpoznawanie członków rodziny zmarłej kobiety oraz liczne szczegóły, które według dokumentacji znajdowały potwierdzenie w rzeczywistości.  W przypadku Swarnlaty niezwykłe były nie tylko same wspomnienia, ale również silna więź emocjonalna z ludźmi, których uważała za swoją dawną rodzinę. Podobne relacje pojawiają się w różnych częściach świata. Dzieci często zaczynają mówić o wcześniejszym życiu bardzo wcześnie, kiedy nie posiadają jeszcze rozbudowanej wiedzy o świecie. Opisują miejsca, ludzi i wydarzenia, a niekiedy wskazują szczegóły, które później udaje się potwierdzić.