Pewien człowiek każdego ranka wychodził z domu bardzo wcześnie. Mieszkał na skraju małego miasta i zanim docierał do pracy, przechodził przez stary park. W parku stała ławka, na której niemal codziennie siedział ten sam starszy mężczyzna. Nie czytał gazety. Nie patrzył w telefon. Po prostu siedział i obserwował ludzi.

Pewnego dnia mężczyzna zatrzymał się przy nim i zapytał:

- Dlaczego codziennie pan tutaj siedzi?

Starzec uśmiechnął się.

- Bo ludzie bardzo się spieszą.

- To chyba nic dziwnego - odpowiedział mężczyzna. - Każdy ma swoje obowiązki.

- Oczywiście - powiedział starzec. - Tylko czasami człowiek tak bardzo spieszy się do tego, co będzie za godzinę, jutro albo za rok, że przestaje zauważać to, co wydarza się właśnie teraz.

Mężczyzna wzruszył ramionami i poszedł dalej. Kilka dni później znów zobaczył starca. Tym razem obok ławki bawiła się mała dziewczynka. Zbierała kasztany i układała je w równym rzędzie. Co chwilę wołała swoją mamę, żeby zobaczyła kolejny znaleziony skarb. Matka siedziała kilka metrów dalej i patrzyła w telefon. Dziewczynka zawołała jeszcze kilka razy. W końcu przestała.

Starzec spojrzał na przechodzącego mężczyznę.

- Widzisz? - powiedział.

- Co?

- Za kilka lat ta kobieta oddałaby bardzo wiele, żeby jeszcze raz usłyszeć: „Mamo, zobacz”.

Mężczyzna nic nie odpowiedział. Następnego dnia, idąc do pracy, nie patrzył już na zegarek. Zauważył drzewa, których liście zaczynały żółknąć. Zauważył starszą kobietę karmiącą ptaki. Zauważył chłopca, który śmiał się, biegnąc przez park. Po raz pierwszy od dawna zauważył też własne życie. Kiedy doszedł do ławki, była pusta. Starca więcej już nie zobaczył. Ale od tamtej pory, kiedy tylko zaczynał się zbyt mocno spieszyć, przypominał sobie jego słowa.

Bo największym złudzeniem nie jest to, że mamy mało czasu. Największym złudzeniem jest przekonanie, że mamy go jeszcze bardzo dużo.