Być zarozumiałym na punkcie swojej rodziny jest oznaką wielkiej niedojrzałości i nie mniejszej niewiedzy. Skąd możesz wiedzieć, jakie dusze inkarnowały się w twojej rodzinie? Kto ci powiedział, że twój nieżyjący już dziadek którego tak czcisz, nie jest dzisiaj twoim szkolnym kolegą, którym tak pogardzasz, bo nie pochodzi z dobrej rodziny? Albo, że tak przez ciebie chwalona cioteczna babka nie jest dzisiaj przestępcą?

A skąd możesz mieć pewność, że ty sam nie jesteś dokładnie tą duszą, którą, jako przodkiem jakiejś rodziny, szczególnie gardzisz? Skąd wiesz, czy w jednym z poprzednich żywotów nie byłeś np. żydem z getta czy złodziejem z islamskiej dzielnicy Paryża, do których potomków wolno ci, jak sądzisz, żywić odrazę?

Strzeż się sądów, są one bowiem niemal zawsze przesądami, uprzedzeniami. Przyznaj raczej sam sobie, że niczego nie wiesz. To da ci wolność. Im więcej mianowicie rozumiesz i nie osądzasz, tym bardziej otwierasz drogę do swojej jaźni. Jedną z oznak dotarcia do niej, jest to, że w ogóle już nie osądzasz, a jedynie tylko dostrzegasz.

I chociaż wtedy rzeczywiście widzisz, nie dostrzegasz już więcej żadnych rodzin.

Zdumiewające, prawda?