Wszystkie miesiące zimowe są srogie. Grudzień, styczeń, luty, marzec - mróz, pozorna śmierć natury, nicość. Wokół przekonanie, że zima to śmierć. Nic bardziej błędnego! To tylko sen. Przed obudzeniem ze snu, które nadejdzie na wiosnę.
Ludzie mają duże trudności ze światem, gdyż często widzą rzeczywistość inną niż ona jest rzeczywiście.
Lubią lato i uciekają od zimy, podobnie jak lubią kawę  i uciekają od medytacji.
A przy tym to drugie wzmacnia, a to pierwsze osłabia.

Słońce, surya, jest słusznie czczone w Indiach jako Bóg. Słońce jest symbolem służenia i symbolem niszkaama karmy - bezinteresownego działania bez przywiązywania się do jego owoców. Słońce daje, daje, daje. Nie oczekuje ono podziękowania, żadnego odwzajemnienia, żadnego prezentu. Słońce daje, bo dawanie jest jego całym bytem.

Kto za to zbyt wiele otrzymuje, robi się leniwy. Ludy rozpieszczone przez słońce są często gnuśne. Unikają pracy, uciekają od odpowiedzialności, uciekają od walki o prawdę i rozwój.

Kto jest leniwy, ale mimo to chce pójść dalej, dochodzi prędzej czy później do decydującego rozdroża: albo musi pracować albo ryzykować utratę Sathya, prawdy i dharma, prawości.

Czego możesz się z tego nauczyć?

Nie wierz pozorom. Nie daj się uwikłać w maję, w iluzję. Nie unikaj trudności, bo one cię wzmacniają, przez co możesz stale żyć w sathyi i dharmie, oraz doświadczać prawdziwej łaski.