Pewien mężczyzna przez wiele lat nosił w kieszeni niewielki kamień.

Nie był szczególnie piękny ani cenny. Przypominał mu jednak o kimś, kto kiedyś bardzo go skrzywdził. Za każdym razem, kiedy wkładał rękę do kieszeni i dotykał kamienia, wracały dawne słowa, gniew i poczucie krzywdy.

- Nie wyrzucę go - powtarzał. - Muszę pamiętać, co mi zrobiono.

Mijały lata. Mężczyzna zmieniał ubrania, miejsca zamieszkania i ludzi wokół siebie, ale kamień zawsze przekładał do nowej kieszeni. Pewnego dnia siedział na ławce i próbował zebrać myśli. Przysiadł się do niego mały chłopiec, który zauważył kamień wystający z jego kieszeni.

- Po co go pan nosi? - zapytał.

- Żebym pamiętał o czymś bardzo ważnym.

- A jest ciężki?

- Nie. To tylko mały kamień.

Chłopiec zastanowił się chwilę.

- To dlaczego wygląda pan, jakby był bardzo ciężki?

Nastała cisza. Mężczyzna po raz pierwszy pomyślał, że być może nie chodzi już o sam kamień. Wieczorem wyjął go z kieszeni i położył przy drodze. Przez chwilę poczuł dziwną pustkę. Potem jednak zrozumiał, że to nie była strata. To była ulga.

Czasem wydaje nam się, że przebaczenie oznacza zgodę na wyrządzone nam zło. Tak jednak nie jest. Nie musimy zapominać ani udawać, że nic się nie wydarzyło. Przebaczenie może być po prostu decyzją, że nie będziemy każdego dnia nosić w sobie tego samego ciężaru. Niektóre kamienie warto zachować. Ale są też takie, które trzeba w końcu odłożyć i pójść dalej.