Smutek nie zawsze jest czymś, z czym trzeba natychmiast walczyć. Czasem pojawia się po stracie, rozczarowaniu, przemęczeniu albo długim okresie napięcia. Bywa też tak, że trudno wskazać jedną jego przyczynę.

Pierwszym odruchem często jest chęć ucieczki. Zająć czymś głowę, udawać przed sobą i innymi, że wszystko jest w porządku, przeczekać. Tymczasem warto zrobić coś odwrotnego - zatrzymać się i uznać, że właśnie teraz jest nam źle. Przyjęcie smutku nie oznacza poddania się. To raczej zgoda na to, że nie zawsze musimy być silni, produktywni i uśmiechnięci. Można dać sobie prawo do łez, ciszy, odpoczynku i do powiedzenia: „Nie radzę sobie tak dobrze, jak zwykle”. Robienie przestrzeni na emocje pomaga ruszyć dalej, bo to, czego nie dopuszczamy do siebie, często wraca ze zdwojoną siłą. Kiedy pozwalamy sobie poczuć smutek, złość, żal czy lęk, łatwiej jest nam zrozumieć, skąd się biorą i czego naprawdę potrzebujemy. Emocje przestają być wtedy czymś, przed czym trzeba uciekać, a stają się informacją o nas samych. Z czasem ich ciężar może się zmniejszyć, a w głowie pojawia się więcej miejsca na decyzję i kolejny krok.

Jeśli jednak smutek trwa zbyt długo, odbiera nam siły, utrudnia sen, pracę, jedzenie czy codzienne funkcjonowanie, może być czymś więcej niż chwilowym obniżeniem nastroju. Depresja jest realnym problemem zdrowotnym i nie trzeba przechodzić przez nią samemu. Rozmowa z psychologiem, psychoterapeutą lub lekarzem może być ważnym krokiem do pozytywnej zmiany.