Choroba, bieda, smutek są często trudne do zniesienia. Nigdy jednak nie są tak bolesne i tak brzemienne w negatywne następstwa jak niewiedza.

Jest ona najstraszniejszą chorobą, jaka może dotknąć człowieka.

W średniowieczu alchemicy szukali kamienia, przy którego dotknięciu prosty metal miałby się zamienić w złoto. Byli mądrymi i wykształconymi ludźmi, a mimo to go nie znaleźli. Wydaje się, że nie wiedzący znalazł kamień o odwrotnym działaniu. Zamiast przemieniać wszystko w złoto, robi ze wszystkiego ołów. To jest tragedia nie wiedzącego: Wszystko, czego się dotknie, robi się prędzej czy później ciężkie, otępiałe, mroczne - wręcz trujące jak ciężki ołów.

Ilu ludzi unieszczęśliwia siebie tylko i wyłącznie z powodu niewiedzy! Ilu mówi: „Gdybym tylko wcześniej o tym wiedział!”

Ale czy chciałeś naprawdę o tym wiedzieć? Czy rzeczywiście poszukiwałeś wiedzy? Przypomnij sobie, że główna różnica między sofistami uważającymi, że wiedzą, a Sokratesem, który wiedział, polegała na tym, że podkreślał on zawsze „wiem, że nic nie wiem”. Sofiści podawali się za wielkich mędrców, jednakże w rozmowie z Sokratesem okazało się, że w gruncie rzeczy nic nie wiedzieli. Kto się przechwala, kto nie posiadając kwalifikacji sądzi, że może ogarnąć jakiś złożony problem, jest prawie zawsze w okowach niewiedzy. Trzymaj się z daleka od tej najgorszej z chorób. Ciesz się każdym najmniejszym okruchem wiedzy. Zbieraj te okruchy jak perły i wyzwalaj się krok po kroku z ciemnego lochu niewiedzy.