Współczesny świat człowieka naszej planety nie ceni życia. Nie chodzi tutaj wcale o masowy holocaust zwierząt, choć oczywiście też. Nie mamy na myśli wojny i rzezie w imię czystości rasy lub wyższości swojej religii, choć oczywiście także. Wystarczy spojrzeć na tzw. dyscypliny sportowe (tak zwane, bo ze sportem nie ma to nic wspólnego, tylko z radości obserwowania niszczenia czyjegoś lub własnego zdrowia czyli życia) jak walki w klatkach, boks czy wszelkie inne szaleństwa barbarzyństwa, których nie ma w innych, wyżej rozwiniętych od naszego światach.

Bokser po straszliwym ciosie uszkadzającym mózg umiera kilka godzin  w szpitalu. Czy zostanie zakazany ten pokaz niszczenia życia? Oczywiście, że nie, gdyż wielu "lubi oglądać i nie widzi powodu...". Powtarzamy - nasza cywilizacja ma życie za nic. Ma za nic swoją planetę. Ceni tylko spełnianie zachcianek swoich zmysłów i najniższych zachcianek: rozrywki, posiadania, władzy nad innymi, co dotyczy także tzw. związków.

Kiedy dostrzega się wartość życia? W sytuacjach, kiedy nasz płomień świecy za chwilę zgaśnie, czyli w obliczu zbliżającej się śmierci. Tym razem w "Szalupie Ratunkowej" zrobimy wyjątek i opublikujemy listy. Ich lektura także jest dobrą lekcją, która pozwala zrozumieć sens naszych wcześniejszych słów.

12 sierpnia 1985 roku z międzynarodowego lotniska w Tokio wystartował samolot linii Japan Airlines (numer lotu 123) i wyruszył w kierunku lotniska w Osace. Na pokładzie znajdowało się 509 pasażerów i 15 członków załogi. Kłopoty zaczęły się już 12 minut po starcie: tylna przegroda ciśnieniowa uległa awarii, przez co ogon samolotu został częściowo zniszczony, a hydrauliczne wsporniki zostały zerwane. W wyniku tych uszkodzeń piloci utracili kontrolę nad samolotem, który 32 minuty po pierwszej awarii rozbił się na górze Takamagahara. Katastrofę przeżyły cztery osoby.
Podczas tych 32 przerażających minut, obawiając się najgorszego, wielu pasażerów napisało listy do najbliższych, a ta wstrząsająca korespondencja znana jest dziś jako JL 123 Isho (ostatnie zapiski z lotu 123).

List nr 34: JL 123 ISHO, PASAŻEROWIE LOTU NR 123
List nr 34: JL 123 ISHO, PASAŻEROWIE LOTU NR 123
Hirotsugu Kawaguchi
"Mariko, Tsuyoshi, Chiyoko,
Bądźcie dla siebie dobrzy i pracujcie sumiennie. Pomagajcie mamie. To smutne, ale jestem pewien, że nie przeżyję. Nie znam przyczyny. Trwa to już od pięciu minut. Nie chcę więcej latać. Proszę, kami-sama, pomóż mi. Nie mogę uwierzyć, że wczorajsza kolacja była naszą ostatnią. W kabinie był jakiś wybuch. Pojawił się dym i zaczęliśmy spadać. Dokąd lecimy, co się stanie? Liczę na Ciebie, Tsuyoshi. Kochanie, taka szkoda, że to się wydarzyło. Żegnaj. Proszę, zaopiekuj się dziećmi. Jest teraz 18.30. Samolot obraca się i szybko opada. Jestem wdzięczny za naprawdę szczęśliwe życie, którym cieszyłem się do tej chwili".
***
Keiichi Matsumoto
18.30. Tomoko,
Opiekuj się Tetsuyą (i rodzicami). Keiichi, był nagły wybuch i spadły maski tlenowe. Po wybuchu zaczęliśmy spadać. Bądź dzielny i żyj
Bądź grzeczny, Tetsuya.
***
Ryohei Murakami
Samolot kołysze się na boki.
18.30: gwałtownie opadamy. Lot stabilny. Japan Airlines 18.00 lot do Osaki, wypadek. Mogę zginąć. Murakami, Ryohei, żyjcie wszyscy szczęśliwie. Żegnajcie, Sumiko, Miki, Kyoko, Kentaro.
18.45: Samolot utrzymuje poziom i jest stabilny. Mało tlenu, czuję nudności. Ludzie w kabinie mówią, żebyśmy robili, co w naszej mocy. Nie wiem, co się stało z samolotem.
18.46: Martwię się lądowaniem. Stewardessy są spokojne.
***
Mariko Shirai
Boję się. Boję się. Boję się. Pomocy. Niedobrze mi. Nie chcę umierać. Mariko.
Keiji, Hisako, Tadaomi, Shin'ichi, Rihiya, Sakura
Masakazu Taniguchi
Machiko, opiekuj się dziećmi.
Osaka Minoo
Taniguchi Masakazu
18:30.
***
Kazuo Yoshimura
Proszę, żyj odważnie. Opiekuj się dziećmi.