Pewien młody mnich przez wiele lat studiował nauki Buddy. Medytował każdego dnia, przestrzegał zasad i starał się żyć mądrze. Mimo to nie potrafił odnaleźć spokoju. Nieustannie martwił się o przyszłość. Zastanawiał się, czy dokona właściwych wyborów, czy nie spotka go nieszczęście i czy jego życie potoczy się tak, jak sobie wymarzył.

Pewnego ranka udał się do starego mistrza.

- Mistrzu, gdybym tylko mógł zobaczyć swoją przyszłość, przestałbym się bać. Wiedziałbym, jakie decyzje podejmować i czego unikać.

Starzec przez chwilę milczał, a następnie zaprosił go na spacer. Doszli do rzeki, nad którą przerzucony był wąski drewniany most.

- Przejdź na drugi brzeg - powiedział mistrz.

Młody mnich spojrzał na most, po czym zapytał:

- A skąd mam wiedzieć, czy deski wytrzymają? Czy po drugiej stronie nie czeka mnie niebezpieczeństwo? Czy droga, którą wybiorę, będzie właściwa?

- Nie wiesz - odpowiedział mistrz.

- Więc jak mam przejść?

- Zrób pierwszy krok.

Mnich ostrożnie postawił stopę na drewnianej desce. Most lekko zaskrzypiał, ale wytrzymał.

- A teraz? - zapytał.

- Teraz zrób następny.

Powoli przeszedł na drugi brzeg. Kiedy się odwrócił, zobaczył mistrza stojącego spokojnie po drugiej stronie rzeki.

- Czy rozumiesz już, czego cię nauczyłem? - zapytał starzec.

- Że powinienem być odważny?

- Nie tylko. Chciałeś zobaczyć całą drogę, zanim postawiłeś na niej stopę. Ale gdybyś czekał, aż poznasz wszystkie jej niebezpieczeństwa, nigdy nie opuściłbyś brzegu.

Mnich zamyślił się.

- A jeśli pewnego dnia zrobię krok i deska się załamie?

Mistrz uśmiechnął się.

- Wtedy nauczysz się pływać. A jeśli nie będziesz umiał, poprosisz o pomoc. Życie nie obiecuje ci drogi bez przeszkód. Daje ci jednak możliwość odpowiadania na to, co przynosi każda chwila.

- A więc przyszłość nie jest ważna?

- Jest ważna, ale nie możesz w niej mieszkać. Możesz ją planować, możesz się do niej przygotowywać, lecz żyć możesz tylko teraz.

Młody mnich długo patrzył na płynącą wodę.

Wreszcie powiedział:

- Przez tyle lat próbowałem przewidzieć wszystko, co może mnie spotkać. Tymczasem zapominałem zauważać to, co już mam.

Mistrz skinął głową.

- Człowiek, który nieustannie wypatruje jutrzejszego wschodu słońca, może nie zauważyć, że dzisiejsze słońce właśnie oświetla jego twarz.

Tego dnia młody mnich po raz pierwszy od bardzo dawna wrócił do klasztoru bez potrzeby zadawania kolejnych pytań.

Myśl na koniec:

Wielu ludzi odkłada spokój na później. Myślimy, że odnajdziemy go wtedy, gdy wszystko się wyjaśni, gdy rozwiążemy problemy, osiągniemy cel albo zyskamy pewność, że nic złego nas nie spotka. Tymczasem życie nigdy nie daje nam takiej gwarancji. Możemy przygotowywać się na jutro, ale nie powinniśmy oddawać mu całego dzisiejszego dnia. Nie musisz znać całej drogi, aby zrobić kolejny krok.