Brak wiary w poprzednie żywoty jest nie tylko oznaką nierozsądku, ale także bezduszności. Najgorsze przy tym jest jednak, że stwarza on całkowicie fałszywy obraz Boga, w który chcą wierzyć Chrześcijanie. Czy można sobie wyobrazić, że Bóg do tego stopnia jest bezlitosny, aby jakąś duszę wydać na potępienie i to w dodatku na wieczne potępienie? Jak miałoby to się dać pogodzić z jego nieskończoną miłością, o której jest tyle w Piśmie Świętym?

Każdy będzie uratowany i każdy będzie miał szansę skorygowania swoich błędów. Wędrówka dusz jest niczym kolejna szansa dana przez nauczyciela, aby "zrozumieć i się nauczyć". Potem lekcja jest niepotrzebna, b0 człowiek jest doskonalszy i już wie to, czego miał się nauczyć.

Nie ma sensu przerażać się okrucieństwem, które czasami na tym świecie widzimy, o którym słyszymy, czy wręcz sami doświadczamy. Wszystko będzie dziesięciokrotnie odpłacone, a dzisiejsze krzywdy wyrównane. "Ostatni będą pierwszymi" - jakże intrygująco brzmią te dziwne słowa wypowiedziane przez Jezusa...

Bez cierpienia nasze serca pozostałyby zamknięte. Bez cierpienia bylibyśmy dla innych, ale szczególnie dla siebie, największymi wrogami. Pytasz: „Wierzę w Boga. Dlaczego jednak świat musi być tak brutalny? Czy Bóg nie mógł go inaczej urządzić?”

Odpowiedź jest prosta: Absolutnie nie, gdyż Bóg (czy też Kreacja jak my to mówimy) nie miał innego wyboru, dopóki człowiek ma wolną wolę. Wolna wola określa, że człowiek musi uczyć się przez cierpienie. Wolna wola, z której nikt nie chciałby zrezygnować, warunkuje, że może on i chce się uczyć nie z nauk, lecz przez to, co sam przeżywa. Do tego pragnienia człowieka Kreacja musi się zastosować, w przeciwnym wypadku bowiem wolna wola byłaby tylko pustym słowem.

Aby jednak każdy miał możliwość uczenia się na błędach istnieją ponowne narodziny i prawo karmy. Każdy ma dzięki temu szansę nauczyć się tego, czego musi. Pozostaje przy tym nieograniczony w swej wolnej woli. Co to oznacza? Każda istota zostanie kiedyś uratowana, a sam plan stworzenia jest absolutnie doskonały.