Ten pogląd można usłyszeć zawsze podczas dyskusji o fenomenach, którymi zajmuje się Fundacja Nautilus. Brzmi on mniej więcej tak: nie uwierzę, dopóki nie zobaczę! W sensie: w stół, krzesła, telewizor wierzę, bo mogę podejść, widzę to, nawet mogę położyć na nim doniczkę z kwiatkiem. Widzę, czyli to istnieje. No dobrze, a fale radiowe? Nikt ich jeszcze nigdy nie zobaczył na oczy, a wierzymy, że one istnieją. Albo Antarktyda – mało kto ją widział, a wszyscy są przekonani, że istnieje. Powiesz „to co innego”. Ale się mylisz – to jest to samo.

Zjawisko UFO jest bardzo rzadkie, trzeba mieć nieprawdopodobne szczęście, aby taki obiekt zobaczyć na własne oczy nie mówiąc o tym, aby trafić na jego pokład. A jednak takie relacje są faktem i to bezspornym faktem. A jednak słyszymy „jak nie zobaczę…”. Gorzej, bo znamy nawet takie relacje, kiedy to ktoś zobaczył UFO czy ducha na własne oczy, ale potem mówił:

- Tak, widziałem, ale… ja nie wierzę w takie rzeczy.

Co to oznacza? Prawda o naszym świecie jest dla takiej osoby zupełnie niepotrzebna, gdyż mogłaby zakłócić jego wizję rzeczywistości, która z tych czy innych powodów mu pasuje.

Nie potrafisz wierzyć, bo nie wiesz. A nie wiesz, bo nie wierzysz.

Próbowałeś wyrwać się z tego typowego dla ludzi i pozornie zamkniętego kręgu, poprzez rzucenie się w wir nauki i usiłowanie z jej pomocą wszystko uchwycić, udowodnić, zrozumieć. Jest to jednak bezsensowne przedsięwzięcie. Jak chcesz na podstawie czegoś mniej złożonego wnioskować o bardziej złożonym? Jak możesz zrozumieć kurę, jeśli widziałeś tylko jajko, ale nigdy jeszcze nie widziałeś kury?

Zamiast się zadręczać i próbować to zrozumieć - zostaw to, gdyż nasz poziom świadomości (ludzkości w XXI wieku) uniemożliwia zrozumienie wielu rzeczy. Kiedyś osiągniemy wyższy poziom, to odpowiedzi na te pytania będą dla nas równie oczywiste jak proste zadania rachunkowe dla pierwszoklasistów.