Dzień dobry Nautilusie :) Na wstępie dziękuję że jesteście i za pracę jaką wkładacie w prowadzenie tak dużej machiny.  Mam pytanie. Rozmawiałem na temat religii czy wiary z mojej mamy mężem, jest on bardzo zatwardziały w swoich poglądach. Rozmowa dotyczyła życia jego zdaniem jak najbardziej trzeba wykorzystać życie pod względem materialnym czyli kasa rozrywka itp itd. Ja podchodzę dzięki wam inaczej dla mnie religia nie istnieje a jest WIEDZA.

Do sedna sprawy.

Mówił mi że kiedyś był renomowany i tam nic nie ma tylko ciemność żadnych świateł i tuneli podobna relację czytałem dziś człowieka który się zatrzymał i mówił tam nic nie ma.

Dlaczego inni mają pustkę po śmierci klinicznej?

Pozdrawiam

Wojtek Irlandia

Dziękujemy za wiadomość. To bardzo ciekawe pytanie, a odpowiedź na nie jest bardzo prosta: każda osoba przeżywając śmierć kliniczną (np. ustanie pracy serca) i opuszczenie ciała duchowego przeżywa wszystko to, co znamy ze śmierci klinicznej, a więc tunel, światło na końcu itp. Skąd to wiemy? Nawet te osoby, które nie pamiętają niczego po zatrzymaniu pracy serca lub ciężkiej operacji czy wypadku i które mówią „niczego nie pamiętam” pod wpływem hipnozy są w stanie „odblokować sobie wspomnienia” i dokładnie opisać to, co przeżyły przebywając poza ciałem. W naszym archiwum mamy takie historie, więc to jest regułą. Pytanie jest proste: dlaczego jedni pamiętają, a inni nie? To jest związane z tym, czy taka „pamięć” jest korzystna z punktu widzenia karmy (przeznaczenia) takiej osoby. Jeśli powinna pamiętać takie przeżycie, to będzie pamiętać. Kto o tym decyduje? Wyższe istoty duchowe, które w Azji nazywane są „władcami karmy”.

Na koniec dwie piękne historie związane ze śmiercią kliniczną z naszego Archiwum Wideo FN.