Dziś jest:
Wtorek, 27 czerwca 2017

Każdy powienien być świadomy, że to się po prostu dzieje. Przylatują, widzą je ekrany radarów, kieruje nimi inteligentna siła.
/Richard Hall, The UFO Evidence/

XXI Piętro
HISTORIE PRZESŁANE PRZEZ ZAŁOGANTÓW
Wyślij swoją historię - kliknij, aby rozwinąć formularz


Zachowamy Twoje dane tylko do naszej wiadomości, chyba że wyraźnie napiszesz, że zezwalasz na ich opublikowanie. Adres email do wysyłania historii do działu "XXI Piętro": xxi@nautilus.org.pl

Twoje imię i nazwisko lub pseudonim

Twój email lub telefon

Treść wiadomości

Zabezpieczenie przeciw-botowe

Ilość UFO na obrazie




W Gliwicach odkryto groby wampiryczne
Pt, 12 lip 2013 07:41 komentarze: brak czytany: 193x

Na budowie Drogowej Trasy Średnicowej, arterii łączącej największe miasta Górnego Śląska, odkryto groby wampiryczne - informuje "Dziennik Zachodni". Znalezione w Gliwicach 4 szkielety spoczywały w ziemi i pozbawione były głów, które umieszczono w nogach.  Tak na Górnym Śląsku, jak i w Zagłębiu były już przypadki okrycia takich nietypowych grobów. Zaś.......

czytaj dalej

Na budowie Drogowej Trasy Średnicowej, arterii łączącej największe miasta Górnego Śląska, odkryto groby wampiryczne - informuje "Dziennik Zachodni". Znalezione w Gliwicach 4 szkielety spoczywały w ziemi i pozbawione były głów, które umieszczono w nogach.

 Tak na Górnym Śląsku, jak i w Zagłębiu były już przypadki okrycia takich nietypowych grobów. Zaś wiara w wampiry, upiory, strzygi, martwce nie była obca Słowianom - przypomina gazeta.

 Kto stawał się wampirem? O kontakty ze złymi mocami podejrzewano osoby kalekie i upośledzone umysłowo. Wampirem według wierzeń był też ten, kto narodził się w owodni ("w czepku"). O wampiryzm podejrzane były też osoby przedwcześnie zmarłe (zwłaszcza śmiercią tragiczną), nieszczęśliwi kochankowie, heretycy, bękarty, osoby z wadami genetycznymi. W wampira mógł się też zamienić zmarły, na którego... wskoczył kot - czytamy w "Dzienniku Zachodnim".



zwiń tekst



OBSERWACJE SPISANE PRZEZ PANIĄ ANETĘ
Pt, 12 lip 2013 05:37 komentarze: brak czytany: 190x

Witam! Postanowiłam do was napisać, w związku z tym że ostatnio pozbierałam sobie w całość kilka naprawdę dziwnych rzeczy, które zaobserwowałam- może do czegoś wam się moje relacje przydadzą. W każdym razie, to wszystko było mocno przypadkowe, bywałam pochłonięta np czymś innym podczas obserwacji i dopiero po czasie skonsternowałam, że może warto to opisać. Zjawiskami niewyjaśnionymi interesuję.......

czytaj dalej

Witam! Postanowiłam do was napisać, w związku z tym że ostatnio pozbierałam sobie w całość kilka naprawdę dziwnych rzeczy, które zaobserwowałam- może do czegoś wam się moje relacje przydadzą. W każdym razie, to wszystko było mocno przypadkowe, bywałam pochłonięta np czymś innym podczas obserwacji i dopiero po czasie skonsternowałam, że może warto to opisać.


 Zjawiskami niewyjaśnionymi interesuję się i informacyjnie, i ‘’rozrywkowo’’. Od paru tygodni pochłaniała mnie literatura o tematyce ufologicznej. Zaczęłam przypominać sobie o kilku przypadkach, kiedy i ja widziałam ‘’dziwne światła’’. Postanowiłam opisać parę przypadków, może się wam na coś przydadzą. Otóż chciałabym opisać kilka dziwnych zdarzeń, których byłam świadkiem, a które w jakiś sposób łączą się ze zjawiskami świetlnymi- w tym niektóre zklasyfikowałabym tak samo, gdyż zarówno okoliczności obserwacji, jak i właściwości obiektu były identyczne. Szczególnie chciałabym zwrócić uwagę na coś, co określiłam mianem burzowej gwiazdy- może ktoś juz zauważył takie zjawisko?
1. Czerwone ‘’samoloty’’.
Tę obserwację datuję gdzieś na rok 2005. Mieszkałam wówczas n obrzeżach Kalisza, w 8-piętrowym bloku. Było około godziny 23, wyszłam na chwilę na balkon.(6 piętro) Niebo było praktycznie bezchmurne, było widać mnóstwo gwiazd, na które chciałam sobie chwilę popatrzeć. Miałam wzrok skierowany gdzieś na południowy zachód. Nagle, jakby znikąd, w tym pukncie w który patrzyłam, zmaterializowało się ok. 7 obiektów, które pojawiły się ‘’znikąd’’. Piszę ‘’około’’, ponieważ leciały w równym szyku litery ‘’V””, jak klucz żurawi, lub wojskowe samoloty, jeden ‘’prowadził’’, ale nie pamiętam czy po obu jego stronach było ich po 3, czy po 4, sądzę że to nieważne. Trudno również powiedzieć, aby ‘’leciały’’- posuwały się naprzód, ale nie był to zdecydowany prosty ruch, jaki wykonują samoloty- światła sprawiały wrażenie wibrujących w powietrzu (to było coś jak złudzenie optyczne występujące przy wysokiej temperaturze, gdy patrzymy na coś poprzez gorące powietrze, obiekt zdaje się falować). Miały kolor czerwony i mimo, że musiały być bardzo wysoko (miały rozmiar gwiazd), jestem w stanie powiedzieć, że było im bliżej do czegoś podłużno- jajowatego, niż do kul. Zaczęłam wołać ojca, który oglądał w sąsiednim pokoju telewizję, ale w tym samym momencie światła zniknęły tak nagle, jak się pojawiły. Gdyby tam były chmury, miałabym proste wytłumaczenie że po prostu wyleciały z chmur i wleciały w nie z powrotem, ale jak wspomniałam, chmur nie było. Miałam raczej wrażenie, jakby w trybie on/off, włączyły i wyłączyły widoczność (?) Ojciec nie  twierdził, że z tym ‘’pojawiły się i zniknęły’’ coś sobie wymyślam, ale wg niego mogły być to samoloty wojskowe, posiadające tego typu systemy (‘’nie wiadomo co te ruskie albo amerykanie kombinują’’)
 
2. ‘’Burzowe gwiazdy’’
Są to obiekty, na których opisaniu zależy mi szczególnie- niekoniecznie w kontekście pozaziemskiego UFO, bo hipoteza którą śmiało bym stawiała, jest to iż mogą być to np elementy systemu HAARP, o których ludzi się nie informuje, a oni nie zwracają na nie uwagi. Sama bym w ogóle pierwszych z tych świateł nigdzie  nie opisywała, gdyby nie obserwacja jakieś trzy tygodnie temu tego samego w identycznych okolicznościach , plus coś co mi się później przytrafiło.
Piszę ‘’burzowa gwiazda’’, bo obie obserwacje miały identyczne warunki pogodowe - kilka dni niemiłosienych upałów, wieczór kiedy nagle ‘’gwiazda’’ się pojawia, po czym...spada deszcz, ba, wali burza z piorunami. Nasuwa mi to skojarzenia z jakimś systemem kontrolnym, wiem że to brzmi zabawnie, ale gdy opiszę JAK to dokładnie wyglądało, pomyślicie o tym samym...
Pierwszy raz miałam z tym styczność w 2009 roku.Również miało to miejsce w Kaliszu, na tym samym balkonie co obserwacja ‘’czerwonych samolotów’’. Pamiętam dobrze, że musiało być to pomiędzy 25 czerwca, a 1 lipca, ponieważ następnego dnia rano wybierałam się do Wrocławia na lotnisko, gdyż leciałam do Szwecji na miesiąc. Panowały wtedy okropne upały.Wszyscy narzekali na suszę, że jak tak dalej pójdzie to rośliny zmarnieją, itp. Mogło być również po 23, około północy, chodziłam po domu i pakowałam resztę rzeczy, rodzice w pokoju oglądali telewizję.
Nagle ojciec wyszedł na balkon, zabrać pranie czy coś takiego i zaczął wykrzykiwać niecenzuralne słowa, wyraźnie czymś poruszony. Poszłam do niego, pytając o co chodzi. Wskazał na ogromną gwiazdę, wiszącą na południowej stronie nieba, gdzieś nad wsią Dobrzec- ‘’Zobacz, jest ogromna! To nie jest ani Wenus, ani Mars, ani Gwiazda Polarna (mówiąc to wskazywał wymienione obiekty w innych częściach nieba- ojciec znał się dość dobrze na lokalizacji gwiazd, nie był wykształcony w tym kierunku, ale podstawowe gwiazdy i planety wskazać umiał). ‘’One wszystkie są tam i tu, a w tym miejscu nie powinno być żadnej gwiazdy chyba?A może to jakiś balon meteorologiczny?’’ Nie spekulowałam, widząc coś takiego po raz pierwszy- obiekt wyglądał trochę jak Wenus, to było bardzo jasne,żóltawe i dość duże światło, jednak zawieszone dość nisko. (na wysokości mniejszej niż gwiazdy, tak jak widać samoloty) Samolot został przez nas wykluczony , bo obiekt się nie poruszał. Ojciec przyniósł wojskową lornetkę, nie jestem w stanie powiedzieć na jaką odległość przybliżała, ale musiała być dobra, bo na balkonach z bloku naprzeciwko (ok 100m) można było zobaczyć dokładne szczegóły :) Oglądaliśmy wspólnie przez nią ten obiekt około 15 minut. Przez lornetkę dostrzegliśmy coś, czego nie widzieliśmy gołym okiem: ‘’gwiazda’’ emitowała nie jednolite światło, ale były dostrzegalne tam jakby zielone i czerwone błyski, naprzemiennie po lewej i po prawej.
Nic poza tym się nie działo, ja oznajmiłam że w związku z wyjazdem muszę się położyć , a ojciec poszedł oglądać dalej film. Twierdzi,że po godz. 1 udał się na balkon ponownie i światła już nie było ani w tym miejscu gdzie było przedtem, ani nigdzie indziej.Zabierał coś z balkonu w związku z tym że nadciągała silna burza, która trwała całą noc.
Zdarzenie które wydaje mi się być silnie powiązane z tamtym, miało miejsce  ok. 2 tyg. temu, nad czeskim jeziorem Terlicko, ok. 10 km od Cieszyna. Jak może jeszcze sobie przypominacie, w tym okresie znowu mieliśmy nawał upałów 40 stopniowych, przynajmniej na południu gdzie obecnie mieszkam.
Wybrałam się tam ze znajomym pod namiot. Dotarliśmy nad jezioro ok godziny 20, po tej stronie gdzie jest miejscowość Terlicko, nie potrafięw tym przypadku niestety wskazać precyzyjnie kierunków świata. Na prawo, stojąc plecami do zabudowań wsi Terlicko i twarzą do jeziora, bylła grupa kilku gór. Na jednej z nich jest charakterystyczna wieża obserwacyjna (?), niestety mój kolega nie pamiętał jak się to miejsce nazywa. Wieczór był duszny, tego dnia również było coś około 40 stopni, na następny nie zapowiadano ochłodzenia. Wszyscy zdaje się, mieli delikatnie dość takiej pogody.By ło jak wspomniałam, przed godziną 20, może nawet po 19, nie było jeszcze ciemno i było za wcześnie na intensywne pojawienie się gwiazd. Mimo to, dostrzegłam nad górą z wieżą, nisko osadzone, bardzo jasne światło, podobne do Wenus. Wydawało mi się trochę zbyt intensywne, zarówno dziwna była wczesna pora- nie było jeszcze ciemno,tylko szaro, słońce nawet nie zaszło. Kolega zapytany o to, był pewien że to Wenus.
Nie przejmując się tym więcej, wzięliśmy się za rozbijanie namiotu, ponieważ w szybkim tempie zaczęły pojawiać się chmury i grzmieć, chcieliśmy zdążyć przed burzą. (właśnie tym razem rzekoma Wenus była widoczna mimo dużego zachmurzenia)...Zajęło nam to ok 15 minut, w tym czasie zaczęło kropić. Kolega grzebał za czymś w plecaku, ja wyszłam przed namiot i odruchowo spojrzałam w kierunku gór i ‘’gwiazdy’’. W tym czasie ‘’gwiazda’’ nagle ruszyła z miejsca i zaczęła płynąć. Jednostajnym ruchem przed siebie, jak satelita lub samolot. Stanęłam jak wryta i obserwowałam to minutę lub dwie, bo widziałam wyraźnie start ‘’gwiazdy’’ z miejsca gdzie przedtem od ok 15-20 minut wisiała. Kumpel wyszedł z namiotu, nie chciałam wyjść przed nim na wariatkę. Obiekt był wciąż dobrze widoczny, bo leciał w niezbyt szybkim tempie, więc zapytałam go ostrożnie ‘’Ty zobacz, co to jest?’’ On na to ‘’Wygląda na to, że satelita’’. I w tym momencie gwiazda-satelita, błysnęła po swojej lewej stronie czerwonym światłem. Znajomy na to ‘’A nie, to chyba samolot’’. Nie chciałam mu mówić , że wcześniej tego światła czerwonego tam nie było...Zapytałam za to ‘’Hm, ale gdzie jest ta jasna Wenus, która tam wisiała?’’ ‘’No jak to gdzie, przecież za chmurami’’.Nie drążyłam więcej tematu.Schowaliśmy się do namiotu, bo coraz bardziej padało.
Gdyby ktoś mi opowiedział tę historię, też bym oponowała, że gwiazda była Wenus, która zniknęła w zachmurzeniu, a później obserwowany obiekt był po prostu satelitą/samolotem. Ale wyraźnie widziałam tę ‘’Wenus’’ mimo chmur na niebie, a później ten jej ‘’start’’.
Wtedy właśnie przypomniało mi się o tej historii sprzed 4 lat- że już widziałam coś podobnego, w dodatku obserwacja miała miejsce pomiędzy strasznym upałem a burzą.
Może to nie ma nic wspólnego albo to jakieś nieporozumienie, ale tej samej nocy po obserwacji gwiazdy przed burzą, musiało się stać coś dziwnego. Burza trwała ok. 2h. Siedzieliśmy w namiocie z kumplem, wypiliśmy po 2 piwa, ale nie byliśmy pijani. Gdy deszcz minął, zachciało nam się zrobić jeszcze parówki na ognisku (wyjaśnie że owszem podłoże było mokre, ale użyliśmy substancji łatwopalnej żeby sobie ułatwić) Siedzieliśmy i rozmawialiśmy około godziny, mogło więc być jakoś po 23, gdy postanowiliśmy iść spać, alkohol nam się skończył o wiele wcześniej a bar był zamknięty, żadne z nas nie lunatykuje, proszę więc  wykluczyć to, że było któreś z nas pijane, etc. Zasnęliśmy szybko, od godz 15 wędrowaliśmy po okolicy i byliśmy zmęczeni. Namiot zamknęliśmy szczelnie, wewnątrz na moskitierę, potem przedsionek na zamek, a na przedsionku jeszcze była dodatkowa warstwa materiału (chyba taki pokrowiec przeciwdeszczowy) i ona też została rozwinięta.
Teraz opiszę otoczenie. Byliśmy sami na jednym z cypli, ok 50-100 m od baru, który został tego dnia zamknięty o 20, zaraz jak zaczęło padać. Na tym cyplu nikt nie obozował. Cypel po naszej prawej był ok 200-300 m na linii wzroku i dopiero o 7 rano jak wstałam na dobre, zauważyłam tam wędkarzy, gdy szliśmy spać, był chyba pusty. Cypel po lewej był 100 m w linii prostej od nas, ale patrząc przez wodę, od miejsca aby tam dojść, oddzielało nas dobre 200 m lasu, z wąwozami i błotem. Na cyplu tym rozbiła się grupa pięciu młodych Czechów mocno upojonych winem. Wspominam o tym, bo zastanawiałam się, że to oni mogli zrobić to co opiszę zaraz, dla kawału, albo chcieli abyśmy się przyłączyli do nich- ale zaczęłam w to wątpić, bo musieliby się przedzierać pijani przez ciemny las z dziurami i błotem, czego by raczej nie dokonali w stanie w jakim byli, poza tym ok. 22.30 było tam już cicho.
Ok 3.30 obudził mnie kolega idąc na papierosa, pytając czy wstawałam wcześniej zapalić. Powiedziałam, że nie. Powiedział, że to dziwne, bo gdy się przebudził roleta od przedsionka namiotu była odwinięta, przedsionek otwarty, moskitiera otwarta w 3/4, a ja leżałam w dziwnej pozycji, tj miałam byłam do połowy w namiocie, a moje nogi wystawały do przedsionka. Wyglądało jakbym zamroczona wstała, wyszła, otworzyła namiot i wracając pozapominała wszystko pozamykać. Nawet jeśli, to musiałabym obudzić kumpla wstając, tak jak on obudził mnie, bo w namiocie było mało miejsca, spaliśmy dość blisko siebie i gdy jedno wstawało, zawsze potrącało drugie. On jest sceptykiem, stwierdził lakonicznie że ‘’No to ktoś musiał myszkować’’, sęk w tym że nic nam nie zginęło. Nie drążył więcej tego tematu.
 
3. Światła między drzewami.
Chciałam również wspomnieć o czymś, co także miało miejsce w czerwcu b.r., miejsce nie jest jakieś tajemnicze, byłam tam niedawno w dzień, niemniej wtedy chyba też czułam i widziałam coś dziwnego.
Miało to miejsce na końcówce ulicy Boya-Żeleńskiego w Częstochowie.Było po 22. Wybrałam się na tam na bezcelową włóczęgę z chłopakiem. Chcieliśmy dotrzeć w stronę ul. Kilińskiego, idąc od końca al. Wolności, ale jakoś tak bocznymi uliczkami. Opisane miejsce znajduje się kilka metrów koło pewnego pensjonatu na w/w ulicy. Jest to środek centrum,tyle że boczna uliczka. Minęliśmy hotelik, gdzie w ogródku odbywała się impreza, była muzyka, itp. Za hotelem było jakieś pasmo zarośli, chyba pozostałość po sadzie z jakiegoś domu, który już nie istnieje. Ma może jakieś 100-200 metrów kwadratowych, ale nie więcej, zaraz za nim zaczynają się po prostu bloki. Chcieliśmy przejść przez to pasmo zarośli i skręcić gdzieś w prawo.
Gdy tylko weszliśmy na ścieżkę, kończyło się tam już oświetlenie miejskich latarnii, było więc na tym odcinku strasznie ciemno, to mogło spowodować niepokój , ale wątpię.Nocowałam po lasach w namiocie, itp. Zrobiło się nienaturalnie cicho, rozmawialiśmy o czymś, mimo to przemknęła mi myśł,że zważywszy na odległość ogrodowej imprezy, wszystko dziwnie ucichło. Nie było słychać nic. Poza tym temperatura między drzewami była wyższa o dobre 5 stopni. Poczułam silny niepokój, pociągnęłam faceta za rękę i oznajmiłam, że coś mi się nie podoba i wracamy.
Przeszliśmy szybko z powrotem, wychodząc poczułam że poza drzewami jest faktycznie chłodniej, w dodatku jak tylko wyszliśmy z tego terenu, cisza ustała.
Potem chłopak mi powiedział, że nie chciał się odzywać, ale też dziwnie się poczuł, jakby był obserwowany (?), to samo potwierdził z dźwiękami i temperaturą, ale co do dziwnego ciepła tłumaczył to pracującym silnikiem samochodu. Zapytałam go, jakiego samochodu, odpowiedział że gdy zbliżaliśmy się do dalszej części ściężki, bardzo wąskiej, z której zawróciliśmy, widział coś jakby odblask reflektorów między drzewami, jakby ktoś stał na włączonych światłach, ale nie było żadnego dźwięku. On szedł chyba z przodu, więc mógł widzieć więcej niż ja.
Miejsce jakiś czas po tym obejrzeliśmy w dzień, nic ciekawego, duży zarośnięty nieużytek, kupa błota, prawdopodobnie eksploatowany  na wyprowadzenie psów, etc. Miejsce lekko dziwne do wjeżdżania autem w środku miasta o 22. Ze strony od której szliśmy nie było to możliwe, chyba że od drugiej, nie analizowałam, ale tam chyba też trzeba by było jechać po wąskim pasku piachu. Trzeźwo wspomnę, że jeśli tam faktycznie były jakieś ‘’kule’’,’’obiekty’’, nie mogły być duże. Pogoda była dobra.
To jest zbieżne z innym zdarzeniem, z roku 2012. Było to w lipcu, gdzieś w Borach Niemodlińskich, ale nie umiem określić, gdzie. Wybrałam się z przyjacielem na wycieczkę rowerami na południe. Tam wypadł nam nocleg. Nie mieliśmy rozbitego namiotu, chcieliśmy spać pod gołym niebem. Wybraliśmy ładną, porośniętą mchem polankę w środku lasu. Zmierzchało, wtedy usłyszeliśmy szczekanie psów i pojedyncze strzały. Jakiś miejscowy urządzał sobie polowanie (?), w każdym razie nie chcieliśmy aby pomylono nas ze zwierzyną, więc czym prędzej zwinęliśmy prowizoryczne obozowisko i zaczęliśmy się jak najprędzej przemieszczać w kierunku przeciwnym. Przechodząc między drzewami, zauważyłam że na jednej z polanek wisiał krąg białych kuli, a nie były to światła cywilizacji, wioska była dobre 500m dalej. Zrobiło się już ciemno, to coś było 300 m od nas.Byliśmy wystraszeni strzałami, zmęczeni i zdenerwowani, prowadziliśmy w dodatku rowery , ale mimo to zawołałam kolegę, żeby zapytać co to wg niego jest. Zniecierpliwiony spojrzał, miał dziwną minę i w końcu powiedział że nie wie, ale musimy znaleźć inne miejsce zanim całkiem się ściemni,to nie był w sumie dobry moment żeby o tym myśleć. Kul było kilka, ale nie więcej niż dziesięć.
Wspomnę, że jestem przeciętną 24 letnią dziewczyną, może w tych historiach brzmi nutka histerii, ale naprawdę interesuję się zjawiskami paranormalnymi i biorę cokolwiek pod uwagę tylko wtedy, gdy nastąpi powtarzalność zjawiska + mam pewność że byłam 100% trzeźwa i zjawisko które opisuję, nie ma racjonalnego wyjaśnienia. Zresztą, jak pisałam na początku, wszystkie wynikły bardzo przypadkowo. Może wam się te historie na coś przydadzą, jako przykłady porównawcze.Pozdrawiam załogę!
Aneta G., Częstochowa.
 


zwiń tekst



W POLSCE ODKRYTO SZCZĄTKI METEORYTU SPRZED 15 MILIONÓW LAT
Śr, 10 lip 2013 23:04 komentarze: brak czytany: 183x

 Okruchy mołdawitu, czyli minerału skalnego, który 15 mln lat temu w wyniku uderzenia asteroidy w Ziemię, znaleziono w warstwie dolnośląskich piasków. Odkrycie Tomasza Brachańca z Uniwersytetu Śląskiego zmienia dotychczasowe wyobrażenie o zasięgu wyrzuconego wtedy materiału. Informację na temat odkrycia przekazał rzecznik UŚ Jacek Szymik-Kozaczko w przesłanym PAP komunikacie Mołdawit.......

czytaj dalej

 Okruchy mołdawitu, czyli minerału skalnego, który 15 mln lat temu w wyniku uderzenia asteroidy w Ziemię, znaleziono w warstwie dolnośląskich piasków. Odkrycie Tomasza Brachańca z Uniwersytetu Śląskiego zmienia dotychczasowe wyobrażenie o zasięgu wyrzuconego wtedy materiału. Informację na temat odkrycia przekazał rzecznik UŚ Jacek Szymik-Kozaczko w przesłanym PAP komunikacie

Mołdawit to stopiony materiał skalny, który zastygł w postaci zielonego szkła. Powstał około 15 milionów lat temu w czasie kolizji półtorakilometrowej asteroidy z Ziemią. Powstałe po zderzeniu kratery Ries i Steinheim znajdują się w Niemczech. Ich średnica to odpowiednio 24 i 4 km.

 

 Stopiony materiał skalny został rozrzucony na odległość około 500 km. Największe złoża tego szkła znaleziono do tej pory w Czechach, gdzie jest on cenionym kamieniem jubilerskim. Znany jest też zresztą jako wełtawit, od nazwy rzeki - Wełtawy. Poza Czechami, niewielkie ilości mołdawitów znaleziono do tej pory w niemieckich Łużycach.

 Odkrycie doktoranta Wydziału Nauk o Ziemi Uniwersytetu Śląskiego Tomasza Brachańca to pierwsze znalezisko mołdawitów w Polsce. Spoczywały one w warstwie dolnośląskich piasków.

 Znalezisko to zmienia dotychczasowe wyobrażenie o zasięgu rozrzutu materiału wyrzuconego z krateru Ries w czasie kosmicznej katastrofy. Doniesienie o odkryciu ukazało się ostatnio na łamach rocznika Polskiego Towarzystwa Meteorytowego.

 

 

 

 



zwiń tekst



FUNDACJA NAUTILUS W KATOWICKIM SPODKU - 22-23 czerwca 2013, PASJONATY 2013
Nie, 30 cze 2013 18:12 komentarze: brak czytany: 216x

To była spotkanie ludzi z "prawdziwą pasją"! W słynnym "Katowickim Spodku" odbyła się impreza Pasjonaty`2013, na którą zostaliśmy zaproszeni, gdyż organizator dostrzegł w naszej działalności pasję czystą jak kryształ... i bardzo słusznie, bo tak dokładnie jest. W Katowicach byli przedstawiciele wszystkich możliwych działalności uważanych powszechnie za pasje, a wśró.......

czytaj dalej

To była spotkanie ludzi z "prawdziwą pasją"! W słynnym "Katowickim Spodku" odbyła się impreza Pasjonaty`2013, na którą zostaliśmy zaproszeni, gdyż organizator dostrzegł w naszej działalności pasję czystą jak kryształ... i bardzo słusznie, bo tak dokładnie jest. W Katowicach byli przedstawiciele wszystkich możliwych działalności uważanych powszechnie za pasje, a wśród nich nasze skromne stoisko. Na pytanie:

- A jaka jest wasza pasja? - odpowiadaliśmy:

- Zbieranie opowieści ludzi o spotkaniu z czymś, czego nie potrafili wytłumaczyć!

Oto kilka zdjęć wykonanych w trakcie Pasjonatów`2013.

WYDAWAŁO SIĘ, ŻE NIE PRZYWIEŹLIŚMY NICZEGO SZCZEGÓLNEGO, ALE... USTAWIANIE NASZEJ EKSPOZYCJI ZAJĘŁO KILKA GODZIN!

 

MATEUSZ ZAWIESZA MODEL, KTÓRY ZOSTAŁ PRZYWIEZIONY DO BAZY FN ZE SŁYNNEGO PARKU ERICHA VON DANIKENA.

 

 

O TYM, CZYM ZAJMUJE SIĘ FUNDACJA NAUTILUS, INFORMOWAŁY NAPISY WYŚWIETLAJĄCE SIĘ NA SPECJALNIE W TYM CELU ZAKUPIONEJ PRZEZ NAS TABLICY.

 

 

 DO KATOWIC PRZYWIEŹLIŚMY TAKŻE KILKA DROBIAZGÓW Z NASZEGO ARCHIWUM, KTÓRE NIGDY NIE OPUSZCZAŁY BAZY FN.

 

 

KATOWICKI SPODEK IDEALNIE NADAWAŁ SIĘ NA SPOTKANIE WSZELKICH PASJONATÓW.

 

TO BYŁO JEDNO Z NAJWIĘKSZYCH STOISK - STARE SAMOCHODY KOLEKCJONOWANE PRZEZ MIŁOŚNIKÓW MOTORYZACJI.

 

BYŁY TAKŻE MODELE SAMOLOTÓW, A TAKŻE LATAJĄCY STEROWIEC Z KAMERĄ WIDEO.

 

 

NIE MOGŁO ZABRAKNĄĆ TAKŻE MODELI POCIĄGÓW.

 

NIE TYLKO MOŻNA JECHAĆ NA JEDNEJ WROTCE, ALE TAKŻE PRZY OKAZJI... ŻONGLOWAĆ PIŁECZKAMI!

 

ŻOŁNIERZ WERMACHTU, A OBOK JEGO JENIEC - ŻOŁNIERZ RADZIECKI Z CZASÓW PLANU BARBAROSSA (1941).

 

I JESZCZE BYŁA PIELĘGNIARKA, NICZYM ŻYWCEM WYJĘTA Z FRONTOWEGO SZPITALA WERMACHTU.

 

OBAJ ŻOŁNIERZE ODWIEDZALI CZĘSTO NASZE STOISKO.

 

 

PAMIĄTKOWE ZDJĘCIE "PASJONATÓW". MIMO RÓŻNYCH PASJI - COŚ NAS WSZYSTKICH ŁĄCZYŁO...

 

 

 TYM NIEZWYKŁYM POJAZDEM MOŻNA PORUSZAĆ SIĘ PO TORACH. WEDŁUG AUTORA "ELEKTRYCZNEJ DREZYNY" NAJWIĘKSZYM PROBLEMEM SĄ ZŁODZIEJE TORÓW.

 

OBOK NASZEGO STOISKA SWOJE KRÓLESTWO MIAŁ TOMEK. JEGO PASJA? SZTUKA PRZEŻYCIA W DZIKIEJ PRZYRODZIE.

 

NA GŁÓWNEJ SCENIE CAŁY CZAS ODBYWAŁY SIĘ WYKŁADY I PREZENTACJE.

 

DO NASZEGO STOISKA PODESZŁA GRUPA POSTAPOKALIPTYCZNA "OUT-POST". NIEZWYKLE BARWNI LUDZIE, TWORZYLI FANTASTYCZNY KLIMAT NA CAŁEJ IMPREZIE... MAMY WOBEC NICH POWAŻNE PLANY NA 2014 ROK. 

 

 

 W PEWNYM MOMENCIE GRUPA POSTAPOKALIPTYCZNA "UPROWADZIŁA" NASZEGO ALIENA.

 

 

 PAMIĄTKOWE ZDJĘCIE Z "ALIENEM". WARTO ZWRÓCIĆ UWAGĘ NA ŚWIETNE STROJE CAŁEJ POSTAPOKALIPTYCZNEJ EKIPY.

 

PODCZAS POWROTU Z "UPROWADZENIA" NASZ ALIEN ODWIEDZIŁ KILKA INNYCH STOISK PASJONATÓW.

 

ZAKUPILIŚMY GO 15 LAT TEMU W SZWECJI, ABY STAŁ SIĘ JEDNĄ Z GWIAZD SPOTKANIA "PASJONATÓW" W KATOWICKIM SPODKU.

 

NASZ POJAZD BYŁ ZAPARKOWANY TUŻ OBOK KATOWICKIEGO SPODKA.

 

WIECZOREM PRZYGOTOWALIŚMY MAŁĄ KOLACJĘ. POTEM DOTARLI DO NAS INNI PASJONACI.

 

NASTĘPNEGO DNIA RANO WARTO SPRAWDZIĆ POCZTĘ E-MAIL...

 

... CHOĆ WYGLĄDAŁO TO DOŚĆ OSOBLIWIE.

 

 

NAD NASZYM STOISKIEM BARDZO CZĘSTO UNOSIŁ SIĘ JEDEN Z NASZYCH LATAJĄCYCH DRONÓW.

 

Spotkanie było naprawdę znakomicie zorganizowane, spędziliśmy wspaniałe dwa dni w Katowicach, poznaliśmy wielu niezwykłych ludzi... dziękujemy wszystkim i do zobaczenia za rok!

/PONIŻEJ ZAPIS WIDEO NAGRANY PRZEZ KAMERY NASZEGO DRONA/ 

 

 http://www.youtube.com/watch?v=MMWxo1xJTYs

 

 

SKOMENTUJ TEN TEKST W HYDEPARKU FN - KLIKNIJ NA LINK! 



zwiń tekst



BYŁEM W PIEKLE, TERAZ PRZEŚLADUJĄ MNIE DEMONY...
Nie, 16 cze 2013 20:45 komentarze: brak czytany: 309x

 Historia jest makabryczna, została opisana i opublikowana w sieci. Dotyczy 31-letniego mężczyzny, który trafił do szpitala psychiatrycznego. Oczywiście zawsze można "wyśmiać i wydrwić", bo choroba psychiczna i wiadomo, ale z drugiej strony dobrze wiemy, że obecność demonów w naszej rzeczywistości to nie są bajdurzenia naiwnych ludzi wierzących w "gusła i zabobony.......

czytaj dalej

 Historia jest makabryczna, została opisana i opublikowana w sieci. Dotyczy 31-letniego mężczyzny, który trafił do szpitala psychiatrycznego. Oczywiście zawsze można "wyśmiać i wydrwić", bo choroba psychiczna i wiadomo, ale z drugiej strony dobrze wiemy, że obecność demonów w naszej rzeczywistości to nie są bajdurzenia naiwnych ludzi wierzących w "gusła i zabobony". To całkiem realne zjawisko.

 

31-letni Clifford Hoyt odniósł poważne obrażenia w wypadku samochodowym w roku 1999. Po odzyskaniu przytomności opowiedział przerażonej pielęgniarce, że umarł i trafił do piekła. Ze szczegółami opisał tortury i cierpienia, jakich doświadczył. Odmówił pomocy psychologicznej i został zwolniony ze szpitala.

Kilka tygodni później sąsiedzi zaczęli skarżyć się gospodarzowi domu na dziwną muzykę, którą słychać było z mieszkania Hoyta przez całą noc. Gospodarz odnalazł Clifforda w takim stanie, jaki widać na zdjęciu. Hoyt był przytomny i nie zgodził się na wezwanie policji. Zaniepokojony stanem mieszkania, gospodarz zrobił zdjęcia, między innymi to widoczne powyżej. Następnie skontaktował się z rodziną Hoyta, która z kolei wezwała odpowiednie służby.

Clifford utrzymywał, że demony z piekła wciąż usiłują go porwać. Tłumaczył, że puszczał muzykę, aby je odstraszyć. Wychodził z domu tylko na krótko, aby zaopatrzyć się w podstawowe produkty, w tym duże bloki lodu, którym łagodził uczucie pieczenia na całym ciele.

Lekarze tłumaczą stan Clifforda obrażeniami mózgu odniesionymi podczas wypadku. Hoyt przebywa obecnie w szpitalu psychiatrycznym w Maryland.

żródło: http://grizzlytales.tumblr.com/post/7278176650/clifford-hoyt-age-31-suffered-serious-injuries



zwiń tekst



NIEJASNE SPRAWY Z JASNOWIDZEM
Śr, 12 cze 2013 20:46 komentarze: brak czytany: 290x

 W miesięczniku POLICJA 997 (wewnętrzne pismo policji) ukazał się bardzo ciekawy tekst dotyczący współpracy policji z jasnowidzami, a zwłaszcza z jednym - Krzysztofem Jackowskim. Z lektury tekstu jasno wynika, że policjanci przyznają często, że jasnowidz okazywał się zaskakująco skuteczny. Niezwykłe jest to, że tekst ukazał się praktycznie równocześnie wraz z publikacją.......

czytaj dalej

 W miesięczniku POLICJA 997 (wewnętrzne pismo policji) ukazał się bardzo ciekawy tekst dotyczący współpracy policji z jasnowidzami, a zwłaszcza z jednym - Krzysztofem Jackowskim. Z lektury tekstu jasno wynika, że policjanci przyznają często, że jasnowidz okazywał się zaskakująco skuteczny. Niezwykłe jest to, że tekst ukazał się praktycznie równocześnie wraz z publikacją w Gazecie Wyborczej "Jasno widać, że to ściema". Czytając oba teksty można odnieść wrażenie, że autorzy każdego z nich pisali o temacie "Jasnowidze i Policja" w dwóch różnych światach...

Zwrócił na ten fakt uwagę autor tekstu w portalu Wiadomości24:

TEKST O JACKOWSKIM W PORTALU WIADOMOSCI24 - kliknij na link!

 



zwiń tekst



PERPETUM MOBILE CZYLI JAK ZATRZYMAĆ CZAS
Sob, 8 cze 2013 17:50 komentarze: brak czytany: 239x

W lutym 2012 r. Frank Wilczek - laureat Nagrody Nobla z dziedziny fizyki - zaskoczył świat nauki dziwną i wydawać by się mogło niemożliwą do realizacji teorią. Mający polskie korzenie naukowiec przedstawił pomysł, który - odpowiednio rozwinięty - może doprowadzić do budowy pierwszego na świecie perpetuum mobile, czyli maszyny poruszającej się w nieskończoność. Fizyk przekonuje, że materia może.......

czytaj dalej

W lutym 2012 r. Frank Wilczek - laureat Nagrody Nobla z dziedziny fizyki - zaskoczył świat nauki dziwną i wydawać by się mogło niemożliwą do realizacji teorią. Mający polskie korzenie naukowiec przedstawił pomysł, który - odpowiednio rozwinięty - może doprowadzić do budowy pierwszego na świecie perpetuum mobile, czyli maszyny poruszającej się w nieskończoność.

Fizyk przekonuje, że materia może uformować "kryształ czasu", którego struktura nie będzie powtarzać się w przestrzeni, jak w typowym krysztale, a w czasie. Odkrycie takiego tworu diametralnie odmieniłoby oblicze współczesnej fizyki, gdyż wyjaśniłoby naturę wszechświata.

Frank Wilczek nie jest pierwszym lepszym, szalonym naukowcem, który nie ma merytorycznych podstaw do wysnuwania nietypowych teorii. Za pracę wykonaną wspólnie z Davidem Politzerem i Davidem Grossem, Wilczek w 2004 r. został uhonorowany najwyższym naukowym odznaczeniem, czyli Nagrodą Nobla. Dotyczyła ona asymptotycznej swobody w teorii silnych oddziaływań między cząstkami elementarnymi. Cząstki, o których tu mowa to najbardziej podstawowe cegiełki materii, czyli kwarki, zaś występujące między nimi oddziaływania to siły sprawiające, że jądro atomu, które jest 100 000 razy mniejsze od samego atomu, nie rozpada się. Asymptotyczna swoboda to zjawisko, które objawia się tym, że gdy kwarki są blisko siebie, w odległości dużo mniejszej niż 1 fm (femtometr), zachowują się jakby były swobodne, ale gdy oddalają się od siebie, oddziaływanie pomiędzy nimi staje się coraz silniejsze. W przypadku oddziaływania elektromagnetycznego czy sił grawitacji jest na odwrót. Swoboda asymptotyczna została teoretycznie przewidziana już 31 lat temu.

Cały tekst można znaleźć klikając na link:

http://nt.interia.pl/technauka/news-perpetuum-mobile-czyli-jak-zatrzymac-czas,nId,978180



zwiń tekst



DZIWNE SNY I DAR...
Śr, 5 cze 2013 09:45 komentarze: brak czytany: 340x

4 czerwca 2013 otrzymaliśmy e-mail zatytułowany: Dziwne sny i dar.. WitamOd niedawna zaczęłam się interesować Państwa stroną. Uważam że jest bardzo ciekawa i daje dużo do myślenia w dziedzinie życia po śmierci i nie tylko. Jeśli Państwo pozwolą chciałabym się podzielić moimi doświadczeniami w kierunku dziwnych snów i daru który pojawił się w 2005 roku po śmierci Jana Pawła .......

czytaj dalej

4 czerwca 2013 otrzymaliśmy e-mail zatytułowany: Dziwne sny i dar.. 

Witam

Od niedawna zaczęłam się interesować Państwa stroną. Uważam że jest bardzo ciekawa i daje dużo do myślenia w dziedzinie życia po śmierci i nie tylko. Jeśli Państwo pozwolą chciałabym się podzielić moimi doświadczeniami w kierunku dziwnych snów i daru który pojawił się w 2005 roku po śmierci Jana Pawła II.   Wszystko zaczęło się gdy zmarł nasz Kochany Papież Jan Paweł II.

Wtedy to wiele razy przychodził do mnie we śnie.

 

Sny te były tak realne że wydawało mi się to dziwne i niemożliwe.

 Ostatni raz (nie chcę się pomylić, ale to był 2007 rok) przyszedł do mnie we śnie jako starszy schorowany człowiek (wcześniej śnił mi się w wieku 50 lat-początek pontyfikatu) i uczynił znak krzyża na moim czole,po czym już więcej się w snach nie pojawił.I wtedy się zaczęło... dostałam dar pisania wierszy napisałam w sumie ponad 100.

 

Zaczęłam się interesować wiarą, bardziej zaczęłam ją pogłębiać, przeczytałam sporo książek związanych z objawieniami i świętymi. Czułam jak jestem bliżej Boga, czułam Jego miłość i opiekę jednak zły też się zaczął pojawiać i mnie straszyć.Czułam lęk jednak z drugiej strony opiekę Boga.Te zainteresowania trwały mniej więcej do roku 2007 roku. Później poznałam mojego obecnego męża i byłam w trakcie studiowania. To wszystko zaczęło się odsuwać, coraz to dalej i dalej aż w końcu zaprzestałam się tym tak bardzo interesować.

  

Jestem osobą wierzącą i kocham Boga, jednak nie jestem osobą, która chodzi do Kościoła.Moje zainteresowania Bogiem i paranormalnymi wydarzeniami są raczej bardzo osobiste i nie ograniczające się tylko i wyłącznie chodzeniem do Kościoła.Jednak zmierzam do snów które zaczęły się pojawiać w 2008 roku...  Byłam wtedy po bardzo skomplikowanej operacji i miałam małe szanse na zajście w ciążę.Jednak nie wierzyłam w to co mówią mi lekarze, byłam pewna że będę mogła mieć dzieci, coś mi mówiło wewnętrznie że zostanę mamą.

 

 

Tak też się stało w marcu 2009 roku urodziłam córeczkę. Jednak 2 tyg przed tym jak dowiedziałam się że jestem w ciąży miałam niesamowity sen, śniła mi się dziewczynka o jasnych włosach (wiek ok.5 lat) która przyniosła mi bukiet kwiatów i powiedziała "mamusiu to dla Ciebie"... byłam oszołomiona tym snem który powtarzał się także już w okresie ciąży. Teraz to wszystko jest jasne dla mnie, gdy już córka jest na świecie, do dzisiejszego dnia zawsze(jeśli jesteśmy na spacerze) zrywa mi kwiatki i mówi "to dla Ciebie mamusiu".Robi to nie raz nie dwa tylko zawsze kiedy jesteśmy na podwórzu.

 

Teraz z innej bajki... Rok po urodzeniu córki, zaczął nasilać się ból związany z chorobą na którą cierpiałam przed operacją,byłam załamana nie mogłam normalnie funkcjonować-a przecież miałam roczną córkę na wychowaniu.. Prosiłam Boga by mi pomógł.

Zostałam wysłuchana, ponieważ we śnie przyszedł do mnie Pan Jezus (tak to czułam wewnętrznie że to On),sen pamiętam do dzisiaj,leżałam na łóżku a On usiał i położył rękę mi na brzuchu, twarzy Jego nie widziałam , pamiętam natomiast Jego ciemne włosy do ramion i białą sutannę w którą Był ubrany, był bardzo skupiony a ja od tamtej pory nie mam bóli, a choroba się już więcej nie pojawiła.  Inne sny zaczęły mnie nawiedzać, gdy urodziłam córkę mianowicie były to sny o trąbach powietrznych, które śnią mi się do dzisiaj, nie rozumiem dlaczego tak się dzieje- czy ktoś chce mi coś przekazać lub mnie ostrzec??

Czy to będzie dotyczyło mojej osoby w przyszłości??Chcę Państwa wsparcia i zainteresowania w tej sprawie??Czy moglibyście mi pomóc w rozwikłaniu tych snów??W sumie miałam ich kilkanaście, tych o tornadach oczywiście. Pozdrawiam serdecznie

Sylwia

 

 

CZEKAMY NA PAŃSTWA OPINIE O TYM TEKŚCIE, ZAPRASZAMY DO HYDEPARK FN!



zwiń tekst



MOJE SNY
Nie, 2 cze 2013 09:48 komentarze: brak czytany: 254x

 Ten tekst jest opisem snów, jaki przysłała do nas czytelniczka ze Śląska.                                                     .......

czytaj dalej

 Ten tekst jest opisem snów, jaki przysłała do nas czytelniczka ze Śląska.

                                                                                                                                                                                                                       Tychy, 30.04.2013 r. 

 Witam, Przez przypadek weszłam na Waszą stronę i muszę powiedzieć,
że przeżyłam szok od kilkunastu lat szukam wyjaśnienia moich snów i nikt mi w tym nie mógł pomóc a tu tylu ludzi zmaga się z tym samym problemem.
 Mam teraz 44 lata a wszystko zaczęło się gdy skończyłam 15 lat.Któregoś dnia przyśniła mi się kaplica w której widziałam 2 trumny, jedna była zamknięta a w drugiej leżał mężczyzna ubrany w czarny garnitur
 z siwymi włosami, twarzy nie widziałam była zamglona. Przed kaplica stał ksiądz z biblia w ręku i dwoma wilczurami, które stały na dwóch łapach i opierały się o płot. Byłam tym widokiem przerażona  podeszłam do tego Księdza a on  mi powiedział , że mam się wyspowiadać już czas. Po czym się obudziłam. O wszystkim opowiedziałam mojej mamie była przerażona. Za dwa tygodnie zmarł mój dziadek na zawał serca , jak przyjechaliśmy do kaplicy to wpadłam w histerię bo zobaczyłam tą sama kaplicę co we śnie i taką sama trumnę a dziadek miał siwe włosy i ubrany był w czarny garnitur to był dla mnie koszmar. Po śmierci dziadka strasznie płakałam, bardzo za nim tęskniłam i dwa tygodnie po śmierci dziadek mi się przyśnił chwycił mnie za rękę i powiedział, że bardzo mnie kocha ale mam za nim nie płakać bo musi chodzić po wodzie a bolą go nogi i ma reumatyzm.

Powiedział mi, że jest szczęśliwy i tam gdzie jest,  jest bardzo pięknie i kiedyś mi pokarze to miejsce ale musi już odejść widziałam jak otwarły się drzwi i dziadek wyszedł do parku pełnego jesiennych liści przy czym wiał silny wiatr i drzwi zatrzęsły się za dziadkiem. Obudziłam się byłam zlana łzami i potem a rękę miałam jak sopel lodu mama przybiegła z pokoju i powiedziała mi czemu tak trzaskam drzwiami jak Jej to opowiedziałam to się popłakała. Następny taki sen miałam 31.12.1998 roku w Sylwestra śniło mi się , że byłam w kaplicy z moja córką miała komunię i przerwano nam uroczystość bo do kaplicy zbliżały się dwie trumny, które nieśli moi znajomi i wujek, byłam przerażona postanowiłam przejść do innej Sali , a jak ja otwarłam to zobaczyłam młoda parę i ślub.W styczniu 99 r. zmarł mój wujek na raka , którego wcześniej nie wykryto, w marcu mój kuzyn dostał wylew miał  26 lat, w kwietniu 99 byliśmy na weselu mojego drugiego kuzyna a w maju 99 moja córka miała komunię. To był jakiś koszmar.   Dwa miesiące przed śmiercią Papieża  07.02.2005 r. Błogosławionego Jana Pawła II śniło mi się , że szłam na spacer nagle przede mną  wylądował  helikopter , z którego 4  mężczyzn w czarnych garniturach wyniosło na purpurowym fotelu Papieża . Staneli przy nim i trzymali nad nim białe parasole, ludzie zaczęli się zbiegać i wszyscy dziwili się co tam robi Papież ja też podeszłam z ciekawości , uklękłam przed Papieżem nikt mnie nie zatrzymał i nie wierzyłam ,że go tak blisko mogę zobaczyć . Papież ubrany był na biało ,pogłaskał mnie po głowie i dał mi różaniec do reki powiedział mi dziecko ja już tu długo nie będę, ale Ty módl się  za Wszystkich ludzi bo bardzo grzeszą ja Mu podziękowałam pocałowałam w pierścień i spytałam się co Mu mogę od siebie ofiarować, powiedział mi „tylko modlitwę różańcową codziennie wieczorem”.

Strasznie to przeżyłam od tamtej nocy modlę się na różańcu codziennie , rok później pojechałam do Rzymu i modliłam się nad Jego grobem a w nocy w Hotelu w Rzymie śniło mi się ,że byłam u Papieża na audiencji i pokazywał mi swoje komnaty. Nie da się tego opisać co przeżyłam.Kiedy zmarła moja babcia moja córka najstarsza (miała wtedy 17 lat) została na noc z moja mamą i od mojej siostry z najmłodszym synem. Mówiła, że nie umiała zasnąć i długo leżała w łóżku i myślała o swojej prababci bardzo ją kochała. Moja babcia zmarła na zawał serca miała 87 lat. Nagle w dużym pokoju włączył się telewizor i zobaczyła mgłę, która wchodziła do jej pokoju w tej mgle zobaczyła babcię , która kazała
jej wyłączyć telewizor bo za głośno gra .
Moja mama obudziła się i widziała jeszcze mgłę i słyszała głośno grający telewizor  do rana nie zasnęły ze strachu choć gorąco się modliły.Mi natomiast babcia się przyśniła o 2:55 w nocy śniło mi się, że byłam u babci i zobaczyłam w przedpokoju drzwi. Których tam nigdy nie było otworzyłam je i zobaczyłam moją babcię jak wyciera szklanki pytam  się jej babciu co Ty tu robisz przecież Ty nie żyjesz , a ona mi odpowiedziała dziecko ja żyję jestem cały czas z wami tylko wy mnie nie widzicie, chodź ze mną to Ci coś pokarzę nagle przed sobą zobaczyłam postać mężczyzny, który się do nas zbliżał i łunę światła, która padała z lekko uchylonych ogromnych chyba trzymetrowych drewnianych i pięknie rzeźbionych drzwi , rozejrzałam się dookoła i zobaczyłam ,
że jestem w jakimś magazynie z paczkami, z za których wybiegały małe dzieci zaczęły się do mnie tulić i powiedziały ,że one mnie znają ,że są z naszej rodziny wtedy podeszła do mnie babcia i chwyciła mnie za rękę pocałowałam ja w policzek i powiedziałam Babciu Ty nie jesteś taka zimna jesteś ciepła, a ona na to, że tam gdzie jest, jest ciepło podeszłyśmy do dziadka, bo okazało się, że to był mój dziadek.

Babcia wzięła go pod ramie i trzymając mnie za rękę otworzyła na oścież te ogromne drzwi. To co zobaczyłam to był przepiękny ogród jakiego w życiu nie widziałam z bujną roślinnością, na krzewach rosły tak cudowne kwiaty jakich w życiu nie widziałam , po łące chodziły kaczki i łabędzie naprzeciwko siebie zobaczyłam piękne jezioro i pełno ławeczek a na nich siedzieli ludzie starsi , młodsi w białych szatach to co  zobaczyłam trudno opisać słowami to było tak cudne ,że aż nie realne. Babcia mi powiedziała, że niczego im tam nie brakuje, że są szczęśliwi  i mam za nimi nie płakać bo jest im bardzo ciężko , a oni mnie zawsze będą odwiedzać bo jestem ich mostem telepatycznym pomiędzy światem żywych a umarłych.


Po czym kazała mi się odwrócić i wracać do siebie bo już na mnie pora. Nagle wszystko zrobiło się czarno szare zaczął wiać silny wiatr i tak jak w niemym filmie zaczęły mi się targać fragmenty  obrazu i babcia z dziadkiem znikli, a ja zobaczyłam za sobą zamykające się drzwi bałam się ciemności tylko słyszałam piskliwe głosy dzieci, które mi mówiły biegnij w stronę światła szybko. Jak doleciałam do światła to zobaczyłam pokój babci i weszłam do niego a za mną zatrzęsły się drzwi jak się obróciłam to nie było żadnych drzwi tylko pusta ściana , próbowałam pukać, krzyczałam na całe gardło, ale bez efektu. Wtedy zobaczyłam w pokoju na meblach babci  zegar na którym wybiła godzina 3 w nocy
 i obudziłam się byłam zlana potem i łzami a na zegarze była równo 3 w nocy.Oprócz rodziny przyśnił mi się syn sąsiadów, nawet nie wiedziałam, że zginął w wypadku samochodowym, przyszedł do mnie w garniturze w którym został pochowany. Przyszedł się do mnie pożegnać i powiedział mi, że tak bardzo żal mu życia a najbardziej córeczki i żony, które musi zostawić pytam się go dlaczego musi zostawić , a

On mi powiedział, że już nie jest na tej ziemi , że przeszedł do krainy wiecznej szczęśliwości ale się rozpłakał i przytulił do mnie a ja tego nie zrozumiałam  dopiero jak się dowiedziałam, że zginął dopiero do mnie to dotarło. Jeszcze mi się przyśnił parę razy , prosił bym opiekowała się jego rodzicami i powiedziała im ,że jest szczęśliwy męczył mnie tak długo aż podeszłam na pogrzebie innego sąsiada i powiedziałam to jego mamie bałam się ,że źle to odbierze ale nie miałam wyjścia. Teraz jesteśmy przyjaciółmi i wspieramy się wzajemnie. Wiem, że dzięki temu, że odważyłam się im
to powiedzieć są spokojniejsi a on też bo mi się na razie nie śni. .
W zeszłym roku w grudniu zmarła moja mama, a dwa tygodnie przed jej śmiercią śniło mi się, że do domu wpełzł przez balkon czarny wąż a moja mama go chwyciła z całych sił i trzymała za szyję, krzycząc, że mam uciekać bo mnie ugryzie. Potem mi się śniła babcia , że przyszła po mamę na badania i że musi zrobić sobie wszystkie badania łącznie z tomografią.

Teraz wiem, że Babcia chciała mnie przestrzec przed tym co się stanie. Mama zmarła na raka miała przezuty do kości a tym wężem była cała moja rodzina , która się odwróciła ode mnie bo w spadku po mamie dostałam mieszkanie. Moja mama tez miała takie sny i dopiero po czasie mogłyśmy zinterpretować to co się nam śniło, a potem w Realu zdarzyło.Po śmierci mamy strasznie rozpaczałam, załamałam się kompletnie. Mama mi się śniła codziennie , babcia też tuliły się do mnie i wspierały mnie ,że mam nie płakać bo one są szczęśliwe w jednym ze snów spytałam mamę kiedy umrę i powiedziała mi że 07.07.2018 roku ale na co nie chciała mi powiedzieć nie wiem co mam o tym sądzić to jest jak jakiś horror, który mnie prześladuje, ale jak kiedyś spytałam mojej babci  czemu mi się śnią skoro już nie żyją to mi powiedziała, że Bóg tak chciał i dostałam od niego taki dar i że mam mu być wdzięczna za to i modlić się za wszystkich ludzi bo bardzo grzeszą a nie wiedzą co ich czeka
po śmierci a ja już wiem i mam się nie obawiać i przyjąć to jako dar Boży.
Tylko po każdym takim śnie jestem nie do życia i czuje się strasznie.Nie wiem co mam o tym wszystkim myśleć nauczyłam się z tym żyć, ale wcale nie jest mi łatwo, jestem spokojniejsza jeśli chodzi o bliskich zmarłych bo czuję, że są szczęśliwi ale nikt nigdy nie był w stanie mi wytłumaczyć ani wyjaśnić czemu akurat mi się to wszystko przydarza. Ze względów osobistych proszę o niepodawanie mojego nazwiska i imienia. Pozdrawiam serdecznie.  Z poważaniem/dane do wiadomości red. FN/

CHCESZ SKOMENTOWAĆ TEN WPIS W XXI PIĘTRZE? KLIKNIJ NA LINK DO HYDEPARKU!



zwiń tekst



KIELICH I ZNAK JHS
Nie, 2 cze 2013 08:25 komentarze: brak czytany: 237x

Witam państwa serdecznie , chciałbym nadesłać państwu pewną historię która przydarzyła się mi ( wtedy jako 14 letni chłopiec ) oraz 10-14 innym osób z mojej okolicy. Była to wiosna o ile dobrze pamiętam ( mogę się mylić , ponieważ minęło sporo lat ) , wioska jak to wioska , składała się może z 40 mieszkańców , była godzina wieczorna 18-22;00 coś koło tego a może i nawet pó.......

czytaj dalej

Witam państwa serdecznie , chciałbym nadesłać państwu pewną historię która przydarzyła się mi ( wtedy jako 14 letni chłopiec ) oraz 10-14 innym osób z mojej okolicy. Była to wiosna o ile dobrze pamiętam ( mogę się mylić , ponieważ minęło sporo lat ) , wioska jak to wioska , składała się może z 40 mieszkańców , była godzina wieczorna 18-22;00 coś koło tego a może i nawet później ( rok 1986 lub 1987 ) musiałbym popytać ludzi którzy byli świadkami tego wydarzenia , a więc do rzeczy . Ja z grupką osób siedzimy sobie na dworzu i szykujemy się do wyjśćia ( nie pamiętam już gdzie , ale gdzieś mieliśmy iść ) w pewnym momencie słyszę , że ktoś krzyczy , ` Spójrzcie na niebo ` , a więc obróciłem głowę i spojrzałem , to co zobaczyłem pamiętam do dziś , ponieważ takich rzeczy chyba nie da rady zapomnieć.

Na niebie ukazany był Kielich z gwiazd a na nim JHS a obok niego Maryja , krzyknąłem na głos do reszty , oni też mogli to zobaczyć , całe zdarzenie trwało hmmm bardzo ciężko mi to ocenić ale był to ułamek sekundy ( maksymalnie 10 sekund ) Opowiadałem tą historię wiele razy ( mało kto wierzy ) ponieważ ciężko jest wierzyć w coś czego się samemu nie doświadczyło , ale ludzie którzy to widzieli wiedzą jak było naprawdę i także wspominają to wydarzenie , pisząc to łzy płyną mi po oczach , ponieważ to co się wtedy wydarzyło śmiało mogę nazwać cudem. Historia ta jest przesyłana przezemnie do fundacji Nautilus , możecie ją opublikować na swojej stronie jak i również zostawić wyłacznie dla siebie.

CHCESZ SKOMENTOWAĆ TĘ HISTORIĘ? KLIKNIJ NA LINK I PRZEJDŹ DO HYDEPARKU FN





zwiń tekst



'Zamknięte (?) Piekło' świętokrzyskie - KORYTNICA
Sob, 1 cze 2013 12:19 komentarze: brak czytany: 671x

Pan Jerzy jest jednym z tych załogantów, którzy stanowią zupełnie odrębną, niezwykle cenną grupę. Od wielu, wielu lat na pokład Nautilusa przysyła niezwykle ciekawe i obszerne opracowania. Z racji braku czasu trudno jest nam je opracowywać i prezentować w serwisie, choć wszystkie materiały są absolutnie doceniane przez naszą załogę. Tym razem zaprezentujemy jeden z ostatnich jego odcink.......

czytaj dalej

Pan Jerzy jest jednym z tych załogantów, którzy stanowią zupełnie odrębną, niezwykle cenną grupę. Od wielu, wielu lat na pokład Nautilusa przysyła niezwykle ciekawe i obszerne opracowania. Z racji braku czasu trudno jest nam je opracowywać i prezentować w serwisie, choć wszystkie materiały są absolutnie doceniane przez naszą załogę. Tym razem zaprezentujemy jeden z ostatnich jego odcinków z serii "Polskie Piekła". Jeden z naszych kolegów postanowił napisać w tej sprawie kilka słów wywołany pytaniem zawartym w e-mailu od p. Jerzego.

 

Szanowny Panie Jerzy!

Poprosiłem kolegów o możliwość napisania kilka słów, a mam do tego pełne prawo, gdyż byłem tą osobą, która na spotkaniu FN relacjonowała dla całej załogi Pana cykl z serii "Polskie Piekła i Piekiełka". Jestem pełen szacunku dla potężnej pracy dokumentacyjnej, którą Pan wykonał. Całość materiału stanowi bardzo dobry materiał wyjściowy do książki. Od lat zajmuję się także wydawaniem książek i myślę, że kiedyś uda mi się namówić Pana na zredagowanie tego materiału i wydania w formie papierowej. Relacjonując Pana teksty przysłane w ramach cyklu "Polskie Piekła i Piekiełka" opowiedziałem o moim osobistym doświadczeniu. Z racji mojej pracy dydaktycznej na wyższej uczelni (choć prowadzony biznes daje mi coraz mniej czasu na pasję) często goszczę gości z zagranicy. Ostatnio postanowiłem zrobić niespodziankę dwójce Amerykanów i wziąłem ich na wycieczkę szlakiem jednego z "piekieł" tak pięknie przez Pana opisanych. Byli zachwyceni nie tylko polskimi krajobrazami, ale także ową tajemnicą, która rzeczywiście jest w opisanych przez Pana miejscach. Na szczęście poruszaliśmy się dwoma Land Roverami (na wycieczkę wziąłem także moją rodzinkę), bo dojechać pod niektóre góry byłoby bardzo ciężko! W każdym razie jako człowiek mający dostęp do wszelkiej poczty lub korespondencji Fundacji Nautilus natychmiast zwróciłem uwagę na Pana e-maile, gdyż wiem, ile pracy kosztuje taka dokumentacja. Poza tym jesteśmy chyba równolatkami, co także daje nić porozumienia. Dzięki Pana zdjęciom i filmom udało mi się namówić kolegów z Warszawy do zakupu porządnych teleskopów ze sterowaniem elektronicznym do obserwacji nieba... a to także jest coś!  Obiecuję odezwać się e-mailowo i wybierzemy się wspólnie szlakiem jednego z "piekiełek". Z pozdrowieniem serdecznym i ciepłym

Wierny czytelnik Pana e-maili, D. FN -MAŁOPOLSKA

 

From: jerzy [...]
Sent: Thursday, May 30, 2013 5:53 AM
To: FUNDACJA NAUTILUS
Subject: "Zamknięte (?) Piekło" świętokrzyskie - KORYTNICA

"... a my ledwo jesteśmy w stanie zapanować nad korespondencją, która trafia do Fundacji. Jest tego naprawdę bardzo dużo…"
 
Witam,
Dziś powędrujemy do kolejnego Piekła: http://www.miasta.polska24.com.pl/swietokrzyskie/jedrzejowski/korytnica  - "Województwo ŚWIĘTOKRZYSKIE - Powiat jędrzejowski - Korytnica 
Korytnica - lista dzielnic
• Piekło
• Pusta
• Przypuśnica "
Miejscowość Korytnica poznałem w latach osiemdziesiątych - przyciągnęła mnie jej międzynarodowa sława paleontologiczna. Z pobytu i penetracji pól zachowałem liczne muszle mioceńskie - fragment mych ówczesnych zbiorów widoczny jest na załączonej fotografii IMG_0438_paleoslimaki_Korytnica_50procentSharp.jpg. Spójrzcie na inne muszle lokalne - sprzedawane na Allegro - przykładowe fotki z internetu:
2886326102_Korytnica.jpeg
2901067898_Korytnica.jpeg
2901067923_Korytnica.jpeg
2901148273_Korytnica.jpeg
2904292906_Korytnica.jpeg
2904292924_Korytnica.jpeg
2904357478_Korytnica.jpeg
2904557775_Korytnica.jpeg
2909457691_Korytnica.jpeg
2909587130_Korytnica.jpeg
2915842538_Korytnica.jpeg
sd00361_Korytnica.jpg
 
Skąd na zboczach okolicznych gór około 250 m n.p.m. (nad poziom morza, obecnego) niezliczona ilość skamielin morskich ślimaków ? To świadectwo mioceńskiego POTOPU sprzed około ...15 milionów lat - aktualna podróż w czasie...
Jak wyglądał ten rejon wówczas możemy zobaczyć na załączonej mapce - skan  korytnica__002_crop.jpg - zawartej w artykule Pawła Króla "Fauna mioceńska okolic Korytnicy w zbiorach przyrodniczych Muzeum Narodowego w Kielcach" (Rocznik Muzeum Narodowego w Kielcach, Kielce 2000). Skany trzech pierwszych stron artykułu w załączeniu (pomniejszenia).
 
O istnieniu lokalnego "Piekła" dowiedziałem się dopiero dwa lata temu.
Skąd ta demoniczna nazwa lokalna ? W jakim rejonie wsi występuje ? Jak dawno pojawiła się w Korytnicy ?
Sięgnąłem do niezawodnych zasobów internetowego Geoportalu. Nazwa "Piekło" ujawnia się na południe od historycznego zespołu dworu i folwarku/późniejszego PGR, w rejonie dużego stawu - na mapie rastrowej (Clipboard03_kORYTNICA_PIEKLO_x_crop.jpg; kilka kilometrów na północ widzimy, dla kontrastu, ..."Świętą Górę").
Na powiększeniach ortofotomap lotniczych nazwa "Piekło" wędruje nieco na pólnocny-zachód/góra w lewo - wkracza na zaplecza wspólczesnej zabudowy przydrożnej (Clipboard01_KORYTNICA_PIEKLO_WLOSZCZOWICE_x_crop.jpg, Clipboard01_KORYTNICA_PIEKLO_BIGorto_x_crop.jpg).
Co ciekawe - dokładna mapa rastrowa 1:10.000 Korytnicy nie zawiera tej demonicznej nazwy (Clipboard01_kORYTNICA_crop.jpg).
Geoportal prezentuje mapy rastrowe z lat siedemdziesiątych i późniejszych, jak też ortofotomapy lotnicze z lat ostatnich.
Co było wcześniej?
Zajrzałem do swgo zbioru map historycznych, sprawdzając początek "uwiecznienia" lokalnego "Piekła". Niestety, ani mapy z roku 1801 i 1808, ani z 1839 i 1850, ani też z 1914 i 1938 nie oznaczają w Korytnicy nazwy "Piekło" (patrz opisane skany map). Najstarsze mapy pokazują dwa duże stawy w rejonie dworu, w tym jeden został później osuszony i obudowany (to teren "przesuniętego Piekła".
 
Może zachował się ślad tej nazwy w dawnych publikacjach?
 
Osobliwości etnograficzne ludu korytnickiego, ale bez nawiązań do "Piekła", prezentuje publikacja z XIX wieku:
ks.Władysław Siarkowski, Materyjały do etnografii ludu polskiego z okolic Pinczowa, Kraków 1884
s.6-7 [Trzech Króli]
W dzień ten w K o r y t n i c y chodzi po kolędzie czterech chłopów; jeden odziany w prześcieradło, drugi z workiem, trzeci z koszykiem, a czwarty tak sobie dla towarzystwa. Rodzaj takiego kolędowania nazywa się wyłącznie tu "szczodrakami" '). Kolędownicy wchodząc do domu, mówią tę oracyją:
1.
1. Pieczono tu szczodraki,                                                         
powiadano nam.                                                                        
Miła pani, szczodra pani,                                                             
dajcie też nam!                                                                            
2. Szczodraczka, kołaczka,
dajcie chleba, placka;
Zapłaci wam Pan Jezus sam
i ten święty Jan.
3. Siedziała panieneczka
na stołeczku,
dawała dzieciom
po szczodrałeczku.
Jedni nago, drudzy boso,
powłazili za piec w proso".
2. a.
1. "Przybieżeli, przybieżeli,
niebiescy anieli ;
złote piórka, złote piórka
mieli oni, mieli.
2. Stała się nam nowina,
dzisiaj nowa nowina,
Panna porodziła syna-
maleńka dziecina.
3. A jak-ci go porodziła,-
tam-ci go położyła,
w żłobeczku, na sianeczku
tam go ułożyła.
4. Ty Józefie, ty Józefie
jakiś ty niedbały,
nie otulisz. nie odziejesz -
Jezusa choć mały.
...
3.
1. A dejcież nam co macie dać,
bo będziemy strzechę targac,
2. A jak wy nam nic nie dacie,
to oj wielki cud poznacie:
3. Wszystkie gary potłuczemy,
które na szafie macie.
4. Jedni bosi, drudzy nadzy,
wleżli na piec - siedzą dziadzi.
5. A dejcież nam talareczka,
to włożymy do woreczka.

s.34
28. Samobójców chowają zdaIa od wsi, po lasach, i nieużytkach, gdyż zwłoki ich sprowadzają grady i nawałnice ') Koło góry Świetokrzyskiej chowają ich pod karpami drzew wywróconych od wichru.
 
s.37
19. W Korytnicy, czy to chłop, czy baba, sadząc kapustę, urywa pokrzywę i wtyka ją w środek zagona, poczem do trzeciego razu przysiaduje częścią tylną, mówiąc słowa: "n i e c h  b ę d ą  t a k i e  ł u p y, jak moje dupy".
 
s.39
17. Nie powinno się prowadzić krowy do buhaja przez most, gdyż zostałaby p u s t ą, jak dziura pod mostem. (Korytnica).
 
s.56-7
Dziad i Baba
Za czasów pogańskich mieszkańcy szczególniej okolic nad rzeką Nidą położonych, czcili "Dziada  i  Babę" . Świadczą o tem różne obrzędy i zwyczaje przechowujące się wiernie do dziś dnia wród ludu tamtych stron.
We wszystkich wsiach, należących do parafii Kije pod Pinczowem a nadto we wsi : Motkowice, Korytnicy, Włoszczowicach jest zwyczaj, iż na drugi dzień po ślubie i po oczepinach panny młodej, drużbowie robią bałwana ze słomy, przyodziewają go w stare łachmany, przyprawiają mu brodę z konopi, na głowę kładą kapelusz, lub czapkę i tak przybranego zaraz zrana przywłóczą przed skrzypka do domu godowników. Tu wśród powszechnego śmiechu zgromadzonych na tę uroczystość, drużbowie tańczą z owym bałwanem, a potem jeden z obecnych gospodarzy lub gospodyń ma taką do tego D z i a d a przemowę :
Jestem dziadek z daleki krainy;
już to siedem lat
jak'em z tego pieca chleb jad.
Dawniej byłem bogaty:
miałem gotówką dwa grosze za cholewą,
grosz w rogu czapy.
pół-grosza w nosie, -
i skonczyło sie.
Po tej przemowie wynoszą drużbowie "D z i a d a" na dach domu, przywięzują go powrósłami słomianemi do komina, dają mu w ręce stępór, lub kładą kółko od taczek przy jego nogach, a gdy go tak umieszczą, znów ktoś z weselników prawi do niego następujące przemowy:
Oj panie! oj panie!
czy się tu owsa, kupić nie dostanie?
Miałem owsa stóg a siana dwa brogi,
ale mi go spaśli żołnierze srogi.
Najgorsi byli Sasi z dużemi dupami 
strzelali za nami od butów kurpiami.
I poszli do sadu, objedli nam śliwy,
a tarki tam były to ich ślepi byli.
l poszli do kuchni, potłukli nam garce,
za piecem nie dali spokoju kucharce.
Widły cepy się ozigrały,
groch młóciły ;
stodoła się ozigrała
zająca złapała.
Stępa dziwy zobaczyła,
oknem wyskoczyła.
Pliszka mi się ocieliła
pod oknem na chwaście,
porodziła pięćset Żydów,
a Turków dwanaście.
Obrał się jeden Alcabon
na lipowym moście,
omylił się posilił się,
zjadł kobyłę w poście.
O mój Alcabonie.
na cóż to tak wiele?
Mój wilku kochany,
przynieś mi i ciełę.
Zadali mu za to
ogromną pokutę,
i wbili mu obręcz
żelazną na dupę,
co Alcabon skoczy,
to mu obręcz brzęczy. "
 
 
W latach dwudziestych XX wieku mieszkał w Korytnicy Ks. Stanisław Skurczyński, który spisał swe wspomnienia z penetracji okolic:
Ks. Stanisław Skurczyński, ARCHEOLOG NA PROBOSTWIE (Pamiętnik Kielecki 1948) - załączony skan pierwszej strony Korytnica_PamietnikKielecki1948_K-77-0008-8_9_0001_cropAL25procent.jpg
"Od najmłodszych lat miałem dziwny pociąg do włóczenia się po piaskach, na których wiosną lub jesienią zawsze się coś znalazło. W 1914 r. miałem trzy « gablotki» (pudełka z irysów) krzemiennych "nożyków" na Górze Łysej na północ od Pasturki w okolicy Pińczowa. Pamiętam, że na tej wydmie wiatr odsłonił część cmentarzyska. Popielnice w większych i mniejszych fragmentach zalegały w półkolu w dwóch szeregach i otaczały szarpany wichrami zachodnimi pagór, częściowo porośnięty jałowcami. Popielnice czernione z zewnątrz, z  ornamentem sznurowym. Znalazłem też kawałek miecza. Ojciec mój wytłumaczył mi, że to część "szabli" z czasów bitwy pod Grochowiskami.
Wydmę na Łysej Górze odwiedzałem co roku, a widząc na wierzchu fragmenty popielnic i kości, przykrywałem gałązkami jałowca i ze czcią zasypywałem piaskiem. Od 1915 r. nie byłem tam: wyjechałem na wikariat do Gnojna, potem do Wawrzeńczyc i do Niwki w pow. będzińskim. W tym czasie moje "zbiory" zginęły; z pewnością jakiś archeolog-oficer austriacki przywłaszczył je sobie.
I. KORYTNICA
V 1920 r. byłem już na probostwie w Korytnicy. Wieś Korytnica (w pow. jędrzejowskim, po lewej stronie Nidy) otoczona jest ze wszystkich stron w większej lub mniejszej odległości piaskami, wydmami rozwianymi. Leży w nizinie, otoczona z trzech stron górami.
Od strony wschodniej wznosi się góra Grodziskowa, pokryta lasem. Kiedyś tu, przed 50 laty, dobywano kamień litograficzny. Pamiątką jest posadzka w kościele z tego kamienia.
Dalej za górą Grodziskową leży wieś Karsy.
Od Kars na południe - góra Smokówka.
Pomiędzy Karsami a Smokówką ciągną się ogromne wydmy rozwiane z przerwami aż do szosy Kielce - Pińczów pod Włoszczowice. Bardzo obfite stacje wyrobów krzemiennych.
Na zachód od Korytnicy - Podgrodzie wydma rozwiana, a raczej szereg wydm nad torfowiskiem, ciągnącym się w stronę Nidy, tuż koło stawów dworskich. Wydmy najdlużej zamieszkane, najbogatsze w wykopaliska [s9] archeologiczne. Opowiadano mi, że przy kopaniu torfu znaieziono jakiegoś dużego zwierza w skórze i kiedy uderzono rydlem w brzuch, uszło powietrze z hukiem. Pozostał w torfowisku.
Na północnej stronie za górą leży uroczysko Niwki pod Nizinanami. Dawniej łąki, należące do probostwa, dzisiaj pastwiska, częściowo poorane, które zasypuje piasek z wydmy, kiedyś dość wysokiej.
W stronę Chomentowa dwa zapadliska, do których woda ścieka z całego pastwiska, nie zatrzymując się. Przed kilku laty było i trzecie tuż pod wydmą, dzisiaj zasypane piaskiem. Sądząc z dużej ilości krzemiennych okruchów tuż nad zapadliskami i mnóstwa wyrobów na wydmach, należy przypuszczać, że zapadliska te muszą być dawniejszymi kopalniami krzemienia. Chodnik prowadzi dalej na zachód, jak stwierdzono przy robotach wiertniczych w 1922 r., prowadzonych przez p. Korfantego. Dobywano tu węgiel brunatny w 1914 r. przez p. Ferta na zakręcie drogi do Chomentowa.
W 1919 r. firma sosnowiecka «Knothe i Przedpełski» w Jaworze, Chomentowie, Nizinach i Suliszowie prowadzi poszukiwania węgla brunatnego. W czasie wojny Niemcy, mając Żydów do roboty, kopali węgiel brunatny.
Na południowy wschód od Korytnicy, przy drodze do Borczyna znajduje się niewielka wydma, dziś częściowo przebudowana. Na południowej stronie uroczysko Pamięciny, pastwiska nad łąkami wśród wydm rozwianych, ciągnących się aż do Rębowa. Wszędzie tu widać ślady życia przedhistorycznego.
Najbogatszą jest wydma zachodnia - Podgrodzie i południowo-zachodnia - Pamięciny. W krzemienne narzędzia obfitują Niwki i Karsy. dalej Włoszczowice.
SI. Krukowski w sprawozdaniu (Wiadom. Arch. t. VIII str. 83) z Korytnicy pisze:
«Ks. SI. Skurczyński zgromadził liczne wytwory krzemienne, m. in. neolityczne i tardenuaskie i wśród pozostałych charakterystyczne narzędzia prakampinijskie w postaciach, właściwych pracowniom wschodniej i środkowej części Gór Swiętokrzyskich, takim jak Borki, Borownia i Polany II. Wśród surowców, jakimi się posłużono do ich wyrobu, najliczniej znalazłem woskowo-czekoladowy i pasiasty i prócz tego szary, biało nakrapiany i nieokreślony krzemieniak z wtórnego złoża, użyty do wyrobu przedmiotów prakampinijskich. W posiadaniu ks. St. Sk. znajdują się również liczne zabytki z powyższych cmentarzy protohistorycznych, groby kloszowe, lateńskie i epoki cesarstwa rzymskiego.»
W samej wsi natrafiono również na grób skrzynkowy w ogródku Staruli Vawrzyńca, na polu za młynem W. Brykowskiego i na grób podkloszowy przy budowie domu Stanisława Domagały. Na miejscu zostały zniszczone. Do proboszcza, mojego następcy, ks. J. Zwolińskiego dostały się tylko dwie przystawki-garnuszki: jeden bez ucha z lekko wydętym brzuścem i rozszerzoną szyjką, drugi z uchem i pionowymi liniami i zagłębieniami (pasmami) na całym brzuścu. Następca nie chciał mi ofiarować do moich zbiorów - zrobiłem rysunki (w wielkości nat. I i 2). Gdzie są obecnie - nie wiem.
W 1917 r. Stołyhwo badał Korytnicę. Stwierdził podobno, że Grodziskowa Góra nigdy grodziskiem nie była; rozkopywał wydmę zachodnią. [s10] Ks. Siarkowski, proboszcz w Kijach, przyjeżdzał tutaj i kopał pod Rębowem; plon odesłał do Akademii Umiejętności w Krakowie. SIadów tego rozkopywania dzisiaj pełno: po skorupach chodzi się, jak po bruku. Miejscowi ludziska od nie pamiętnych czasów, pasąc tu gęsi i bydło, znajdowali bardzo ładne garnki i miecze, noże, ostrogi, sprzączki, grzebienie - i niszczyli. Były to realne echa bitwy Karola XII z Augustem II, stoczonej w 1702 r. *
W 1921 r. przybył do Korytnicy p. Kazimierz Kowalewski, geolog, aby badać i zbierać trzeciorzęd korytnicki. Zamieszkał u mnie. Codziennie wybieraliśmy się na poszukiwania trzeciorzędu.
W napisanej przez siebie książce « Stratygrafia miocenu okolicy Korytnicy w porównaniu z trzeciorzędem pozostałych obszarów Gór Smiętokrzyskich» pisze p. Kowalewski na str. ł3: « Nadmienić muszę, że przy zbieraniu materiału korzystałem z cennej pomocy księdza Stanisława Skurczyńskiego, proboszcza w Korytnicy, któremu zawdzięczam posiadanie wielu pięknych i rzadkich gatunków i któremu na tym miejscu pozwalam sobie złożyć gorące podziękowanie. Organizowane przez ks. S.. Sk. z młodzieży wiejskiej wyprawy dostarczały obfitego plonu, wśród którego, prócz nieprzebranej ilości gatunków pospolitych, znajdowały się zawsze okazy rzadsze, uzupełniające stale moją kolekcję fauny korytnickiej, stanowiącej, jak dotychczas, najbogatszy na ziemiach polskich zespół».
* W 1917 r. kilku Szwedów przyjechało do Kij i stąd robili wycieczki w okolicę Kliszowa i Korytnicy.
Czegoś szukali, mieli dokładne mapy. W Kliszowie, w zabudowaniach dworskich był stragan, na którym było wypisane po łacinie, że tu stacjonował Karol XII. Chcieli kupić cały budynek i prawdopodobnie kupili, bo został rozebrany. Szukali podobno korony i całej wojennej kasy Augusta II.
Polacy i Sasi zostali pobici pod Kliszowem dn. 13 lipca 1702 r. Cały obóz, chorągwie, artyleria, a nawet wojenna kasa kr. Augusta II wpadła w ręce króla Szwedów. Ludzie mówili, że Szwedzi szukali "kapelusza" królewskiego. Znaleźli, odkryli piwniczkę sklepioną, zabrali skarby i więcej się nie pokazują.
W Czerniawie pod Motkowicami opowiadają, że dlatego tak sią nazywają roziewiska, przez które prowadzą mosty, że po bitwie pod Kliszowem bardzo dużo trupów długo niegrzebanych a potopionych, sczerniałych, leżało w wodzie. Rybacy mówią, że na sieć nie można łapać tu ryb, gdyż do tego czasu są w wodzie zatopione armaty. Był i drugi skarb, zakopany z tych czasów na wydmie, przy drodze do Borczyna. Chodząc po tej wydmie natrafiłem 5 cm pod powierzchnią na dużą płaską pokrywę gara. Nie mając nic ze sobą prócz laski, nie chciałem ruszać i odłożyłem na drugi dzień. Przyszedłem - rozkopane. Przeszedł mnie dreszcz.
Skorupa gruba, czerwono wewnątrz i zewnątrz malowana, gar widocznie duży, na skorupie zielone ślady poziome: a więc tu był skarb ukryty ! Po tygodniu przyszedł do mnie parafianin i przyniósł 10 ortów Zygmunta III. Mówi mi, że ojciec wykopał w ogródku. W czym? - W worku. Ile? Pół korca. Jaki worek? Płócienny. Poznałem, że on wykopał ten skarb, bo leżał opodal pod krzakiem. Kupiłem te orty i poszedłem z nim, aby zobaczyć inne. Pokazał mi tylko jeden talar i dukat z kwadrygą - sprzedać nie chciał; mówił, że tyIko był jeden. Ofiarował mi tylko trojak Zygmunta III. A potem Żydzi z Sobkowa handlowali talarami. Przepił. Czy inni wspólnicy skorzystali, wątpię. Upomniałem go, aby nie zmarnował, bo muzeum kupi i dobrze zapłaci, a on nie skorzystał.
Skarb ten był oznaczony na dużej sośnie kapliczką, ale tę sosnę ścięto, a kapliczkę przeniesiono dalej o 60 m, dlatego Szwedzi skarbu tego nie znaleźli, chociaż mieli dokładne mapy i wskazówki. [s11] ..."
 
Skórczyński świetnie znał penetrowane tereny i ich nazwy, ale wśród cytowanych nazw miejscowych brak "Piekła", jest natomiast ..."góra Smokówka" i "Łysa Góra" ... Góry Smokówki nie znajdziemy na mapach, Łysą Górę również nie...
 
Ksiądz Jan Wiśniewski, wizytujący parafię Korytnica przed rokiem 1930 (po 1923), nie wspomina nic o lokalnym "Piekle", cytuje jednak archiwalia kościelne, które obfitują w "piekielne spory" z dziedzicami i ich "czartowską działalność". - patrz załączone skany odnośnych stron (X. Jan Wiśniewski, Historyczny opis Kościołów, Miast, Zabytków i Pamiątek w Jędrzejowskiem, Marjówka 1930r. - strony 68-72).
Być może stąd bierze się historyczny związek demonicznej nazwy z rejonem dworu ?
 
Brak odniesień do korytnickiego "Piekła" w późniejszej publikacji monograficznej o Korytnicy:
Monografia historyczna i gospodarcza powiatu jędrzejowskiego. Cz. 1-2,  Część 1. Seweryn Borkiewicz. Z przeszłości ziemi Jędrzejowskiej. Monografie miejscowości i osiedli, Kielce 1937
"[s.58] Korytnica.
Leży w gmlme Sobków 18 klm. na południo.-wschód od Jędrzejowa - wśród pasma wzgórz, ciągnących się nad rzeką Nidą, leżąca, jakby w korycie, dolinie, utworzonej przez strumień, wpadający do Nidy. Wzgórza te są pochodzenia białej jury, (osady kimeryckie) i żółty wapień, podobny do kamienia litograficznego. Korytnica posiada kościół wystawiony w 1413 roku przez Floriana z Korytnicy h. Jelita, dziedzica, który kościół ten uposaża jednocześnie, dając plebanowi jeden łan pola z łąkami, pastwiskami, 1 sadzawkę gotową, 2 do zrobienia i młyn ze stawem; zapisuje poza tym w erekcji dziesięciny z Korytnicy i Jawora, oraz wolny wrąb do lasów 110). Syn Floriana Stanisław 1444 r. dodaje jeszcze pół łanu, na którym siedzi Piotr Lauda. Kościół był sprofanowany w 1570 r. przez kacerzy i przez 20 lat w ich ręku pozostawał 111). Poza tym Długosz wspomina, że proboszcz Korytnicki z pól dworskich i kmiecych pobierał 20 grzywien i zagrody pracowały dla proboszcza jeden dzień w tygodniu. W r. 1645 Andrzej Gawłowski, proboszcz Korytnicki. wystawił nową świątynię do dziś zachowaną.
W r. 1827 Korytnica miała 93 domy, 541 mieszkańców - około 1880 r. 100 domów. Ogólna przestrzeń wynosiła 2244 m. w czym ornego 1237 m., łąk 271 m., pastwisk 225 m., wody 6 m. (obecnie istnieje rozległe rybołóstwo), lasu 368 m., zarośli 30 m., placów nieużytków 101 m. Budynków mur 18, drew. 1. młyn wodny, pokłady torfu i kamienia wapiennego. Korytni-
109) H. K. Ks: K. Dz: II.
110) oryginał erekcji w arch. diecez. w Kielcach.
111) Bukowski Reform. 1-643.
[s.59] -ca posiadała folwarki: Janów, Racławice i Niziny. Wieś liczyła osad 95 i gr. or. 677 m. 112). Pietrasz Jelita z Korytnicy 1368 r. podcz. krak. 1373-1388, kasztelan małogoski, był wł. Korytnicy, jego syn Florian podcz. sandom. kasztelan wiślicki 1406-1411 r. miał pod Grunwaldem, wedle Długosza, chorągiew rodu, trzy włócznie na krzyż, w polu czerwonym. Żona jego Elżbieta z Trestczyna h. Gryf. Piotra synami byli: Stanisław z Korytnicy, piszący się Koryckim. Floriana synem był pewnie Stanisław Wiślicki, piszący się po ojcu Wiślickim z Kasztelanii 113). 1483 r. Jerzy Toczyński dz. Korytnicy zapisuje kościołowi w Chomentowie karczmę z polami w Korytnicy zw. Kopaczewską na modlitwy.
Długosz l14 ) wymienia wł. Korytnicy w połowie XV wieku Piotra Balickiego h. Topór i Jana Rokosza h. Połukoza. Piotr Balicki był synem Żegoty wł. Balic i Śladkowa 1429 r., był on kuchmistrzem król. 1488 r. i był wł. Balic, części Korytnicy, i Jaworu, miał on synów Jana i Stanisława w r. 1508 wł. Korytnicy, Jawora, Miławczyc, Stradowa i Ostrowa. Prócz tego Baliccy w XV w. posiadali Morawicę, Drochów, Brzegi, Brzezno, Bizorendę i Sokołów. W r. 1679 według Pawińskiego należy Jawór i Korytnica, do Jana, Żegoty i Stanisława. W r. 1619 wł. Korytnicy był Krzysztof Balicki oż. z Anną Podlodowską II-o Zygmuntową Boratyńską 1633 r., po tym posiadał ją Stanisław, brat księdza Franciszka i Jana zabitego w 1691 r. przez Turków w Kamieńcu Podolskim. Spotkałem w aktach wzniankę, że Korytnica w 1646 r. była w rękach Wojciecha Żukowskiego, podsędka sandomierskiego (może była w zastawie). Stanisława Balickiego córka Zofia ok. 1670 r. wyszła za mąż za Władysława z Pilicy Korycińskiego, stolnika krakowskiego, z którym żyła w separacji i w r. 1671 sprzedała Korytnicę za 50.000 złp. Krzysztofowi Wilczewskiemu podcz. drohickiemu, który jednocześnie był wł. Kars i Lipy. Gdy umarł Wilczewski bezdzietnie pretensje do dóbr wniósł brat jego Kazimierz Wilczewski podcz. magdeburski, żonaty z Elżbietą Oraczewską. W tym czasie 1683 r. akta chęcińskie 115) wymie-
112) Sł. geogr.
113) Bon. XI -210.
114) Dł. L. Ben. 11-363.
115) A. H K. T Kor. gr. chęc. Ins. L. 41, p. 550.
[s.60] niają wł. Korytnicy i Sokołowa Rafała Sarbiewskiego. W r. 1695 w Trybunale Lubelskim 116), znalazła się sprawa o Korytnicę Kazimierza Wilczewskiego z Zofią z Balickich. I-o Korycińską II-o żoną Jana z Rokszyc? łowczego bracławskiego wdową już 1695 r. 117), w konsekwencji czego Kazimierz Wilczewski doszedł do Korytnicy, potem miał różne sprawy z plebanem miejscowym, któremu sprawiał wiele przykrości. Jego córka Antonina wyszła za mąż za Jana Kuropatnickiego, któremu Korytnicę wniosła w posagu. Jan Kuropatnicki w 1705 r. dostał list przypowiedni na chorągiew pancerną, a w 1710 r. już nie żył, umarł, jako kasztelan biecki. Syn jego Józef w 1728 r. sprzedał Korytnicę biskupowi krakowskiemu Felicjanowi Konstantemu Szaniawskiemu h. Junosza i gdy ten biskup prawy i pobożny i zasłużony, szczególnie dla grodu kieleckiego zmarł 1732 r. Korytnica przeszła na jego bratanka Józefata Szaniawskiego, podstolego koronnego i żonę Annę z Osolińskich, która w 1754 r. daje Prebendę księdzu Pisulskiemu, jako wł. Korytnicy i kolatorka kościoła. Po niej otrzymał syn Konstanty, starosta małogoski, zm. w 1787 r., a ostatnim z rodu Szaniawskim wł. Korytnicy był syn tegoż Stanisław z Anny Scypio urodzony, krajczy koronny, szambelan i kaw. orderu Orła Białego i św. Stanisława, bezdzietny z Anną Kluszewską, zm. w 1822 r. w Krakowie, gdzie spędził ostatnie lata życia.
Od Szaniawskich przechodzi Korytnica do Przyłęckich. Jan Przyłęcki zm. w 1843 r. Po nim odziedziczyły dzieci: Teodor, Marian, Ludwik, Anastazy, Sabin i Franciszka z Przyłęckich Średnicka, Balbina Gierowska i Kornelia Janicka. W roku 1857 nabywa K. Józefa z Szymońskich Wodzińska za 46.950 rub. Wodziński był naczelnikiem komory celnej i dobrą po sobie pamięć zostawił. W r. 1858 nabywa Kamil Wydżga, który wydzierżawił K. K. Kulikowskiemu, sam z rodziną zamieszkał w oficynie, Kulikowski dobrze się rządził płacił długi, zaś w r. 1880 kupił Korytnicę, zaś Wydżga wyniósł się do Warszawy.
W r. 1901 nabywa K. Spółka: Kazimierz Majewski, Jan Rudnicki, Julian Tarnowski i Helena Wierzbicka, od nich
116) A. H. K. T Kor. fasc.
117) Ks: Wiśn, jędrz.
[s.61] w 1911 r. kupuje Jan Jeżewski syn Edmunda, który po dziś dzień posiada Korytnicę i doprowadził ją pod względem gospodarczym do stanu kwitnącego 118).
118) H. K. Ks. Kor. Dz. II. "
 
Lokalne ciekawostki kulturowe i przyrodnicze z rejonu Korytnicy, znów bez "Piekła", przynosi współczesny opis internetowy:
http://mgsobkow.info/156.html
"Rys historyczny wsi Korytnica
Ostatnia aktualizacja: 2012-07-12 16:56:31 | Przeczytano: 139 razy | Liczba komentarzy: 1
GMINA SOBKÓW, POWIAT JĘDRZEJÓW, WOJEWÓDZTWO ŚWIĘTOKRZYSKIE
Korytnica to wieś, która rozciąga się w Niecce Nidziańskiej na wysokości 200-270 metrów nad poziomem morza w malowniczej okolicy, wśród pasma wyniosłych wzgórz, ciągnących się w kierunku prawego brzegu Nidy. Nazwa miejscowości ma związek z korytami rzek Nidy i Czarnej Nidy. Leży w Gminie Sobków, 18 km na południowy wschód od Jędrzejowa. Dzieli ją tylko 15 km od krajowej trasy siódemki relacji Kielce- Kraków. Korytnica to obecnie największa wioska w gminie pod względem zajmowanej powierzchni (1423 ha) [1].
Korytnica jest miejscem atrakcyjnym turystycznie, o czym mogli się przekonać odwiedzający te strony. Rozległe, panoramiczne widoki, urozmaicone obecnością wzgórz i wydm piaszczystych, czynią z wioski dużą atrakcję. Najbardziej popularnym pagórkiem jest Góra Łysa (nazwa pochodzi od jej nie zalesionego szczytu), wznosząca się 234 metry n.p.m. Jest ona wapiennym wzniesieniu Pasma Sobkowsko-Korytnickiego kończącym ostatecznie Góry Świętokrzyskie. Zbocza pagórka i okolicę porastają rzadkie gatunki roślinności stepowej między innymi rośnie tu  pierwiosnek lekarski, zawilec wielkokwiatowy, miłek letni. Przyciągają tutaj co roku profesora Kazimierza Wiecha, entomologa z Katedry Ochrony Roślin Akademii Rolniczej w Krakowie.
Naprzeciwko Góry Łysej znajduje się drugie wzgórze, wyższe o ponad 30 metrów, zwane potocznie przez miejscową ludność Górą Grodziskową. Porasta ją bujny, ponad stuletni las. Jej nazwa wiąże się z kolei z legendą o warownym grodzie, który miał tu niegdyś się wznosić, jednak zagadka ta wciąż czeka na naukowe potwierdzenie.
Na zachód, w kierunku Nidy, na obszarze ponad 60 ha rozciąga się siedem stawów rybnych. Ze względu na obecność na obszarze akwenu rzadkich gatunków ptaków m.in. kani rudej, błotniaka stawowego, czapli białej, bąków i zimorodków,planuje się utworzenie na tym terenie parku ornitologicznego. Idąc dalej, natrafiamy wreszcie na Nidę, której meandry wiją się wśród łąk w kierunku południowym.
Pagórkowate tereny rozciągające się wokół Góry Łysej i Grodzisk kryją w sobie tajemnice zamierzchłej przeszłości. Można na nich znaleźć skamieniałe pozostałości fauny i flory tropikalnego morza mioceńskiego, pochodzące sprzed 15-16 milionów lat m.in. koralowce, pierścienice, rozgwiazdy, jeżowce, stomatopody, zachowane szczypce krabów oraz zęby i kostki słuchowe ryb, w tym największego ze wszystkich drapieżników morskich, rekina ludojada, który zapewne grasował niegdyś w Zatoce Korytnickiej.
Najbardziej popularne jest jednak całe bogactwo muszli ślimaków i małż (około 800 gatunków), które posłużyły europejskiemu gronu geologów, począwszy od XVIII wieku aż do dnia dzisiejszego, do opracowania kilku książek i opracowań odnośnie tego regionu. Warto wspomnieć, że około 30 okazów korytnickich nie miało do pewnego czasu i większość nadal nie ma swoich odpowiedników na świecie w dostępnych kolekcjach muzealnych.
Dzięki temu do Korytnicy, noszącej przydomek „mekki” bądź „perły miocenu” (jak ją określają geolodzy), zjeżdżają tłumy poszukiwaczy i miłośników skamieniałości z krajów Europy zachodniej i środkowej. Co roku, od ponad 10 lat, odwiedza te strony profesor Wacław Bałuk, paleontolog z Wydziału Geologii Uniwersytetu Warszawskiego, badacz gatunków prehistorycznych ślimaków, zapoznający miejscowych z ciekawą historią procesów geologicznych zachodzących tutaj od milionów lat. Korytnica to prawdziwa skarbnica przeszłości – mawiają odwiedzający te strony. Mogli się o tym przekonać również archeolodzy z Uniwersytetu Jagiellońskiego pod kierunkiem Andrzeja Przychodniego, z kieleckiego oddziału Służby Ochrony Zabytków, którzy od sześciu już lat kontynuują na końcu wsi prace ratownicze starożytnego cmentarzyska kultury przeworskiej (II wiek przed naszą erą – IV wieku naszej ery). W 2004 roku  archeolodzy na 35 metrach rozkopanej ziemi natrafili na siedem obiektów. 5 z nich to groby, które pochodzą z II wieku naszej ery, w tym jeden bardzo specyficzny tak zwany "rowkowy", charakteryzujący się specjalnym potraktowaniem zwłok i wywodzi się z tradycji celtyckiej.
Ponadto na uwagę zasługuje jeszcze kilka grobów np.: grób wojownika odkryty w 1999 i 2001 roku, grób kowala, wojownika i groby kobiet. W grobach tych znajdowały się unikatowe przedmioty głównie w postaci żelaznych mieczy, grotów włóczni, zapinek, narzędzi kowalskich, uprzęży końskiej, ozdób kobiecych [2]. Część zbiorów można obecnie zobaczyć w kilku muzeach w Polsce m.in. Państwowym Muzeum Archeologicznym w Warszawie, Muzeum Narodowym w Kielcach, czy Muzeum Archeologicznym w Krakowie.
Na zachodnim i południowym krańcu wsi natrafiono poza tym na ślady jeszcze starszej osady łużyckiej (700 – 500 lat przed nazwą erą) oraz pozostałości znacznie późniejszego osadnictwa wczesnośredniowiecznego [3].
Tradycja badań sięga tutaj ponad osiemdziesiąt lat i jest zasługą przede wszystkim byłego miejscowego proboszcza, księdza Stanisława Skurczyńskiego, który przejął probostwo w 1920 roku. Nazywany on był "archeologiem na probostwie" i dostarczył wiele informacji o "Korytnickiej nekropolii". Odkrył on wiele grobów ciałopalnych, jamowych i popielnicowych, a także wiele narzędzi krzemiennych używanych w środkowej i młodszej epoce kamienia, pochodzących z przed 7 tys. lat przed Chrystusem. Swoje znaleziska dokładnie opisywał, a niektórym z nich robił w swoim pamiętniku rysunki [4].
Pierwszą wzmiankę na temat Korytnicy, zapisywanej w źródłach jako Choritnica bądź Corithnicza, posiadamy już z roku 1224, kiedy to książę sandomierski Leszek Biały nadał w Korytnicy przywilej dla klasztoru jędrzejowskiego podczas zjazdu rycerskiego [5].
W 1368 roku właścicielem Korytnicy był Pietrasz Jelita, kasztelan małogoski [6]. W 1413 roku syn Pietrasza Jelita, Florian, dziedzic i następny właściciel Korytnicy wybudował kościół pod wezwaniem św. Jana Chrzciciela [7]. W latach 1645-1656 Andrzej Gawłowski, proboszcz korytnicki, wystawił nową świątynię pod wezwaniem św. Floriana, która zachowała się do dziś [8]. Kościół jest murowany z kamienia, tynkowany, jednonawowy z węższym i niższym prostokątnym prezbiterium. Jego wnętrze wypełniają późnobarokowe ołtarze, główny i trzy boczne, z końca XVIII wieku, z klasycystyczną dekoracją, towarzyszącą zabytkowym freskom na ścianie południowej. Największą jednak atrakcją zdobniczą kościoła jest malowany na drewnie tryptyk z przełomu XVI/XVII wieku. Prawie sześciometrowy obraz nieznanego artysty przedstawia ukrzyżowanie Chrystusa, a na kwaterach skrzydeł ważniejsze sceny ewangeliczne z życia Jezusa. Zdaniem konserwatorów, to jedno z najcenniejszych malowideł Ziemi Kieleckiej.
W połowie XV wieku Jan Długosz wymienia Korytnicę jako własność Piotra Balickiego herbu Topór oraz Jana Rokosza herbu Półkoza [9]. Przez blisko trzysta następnych lat Korytnica przechodziła z rąk do rąk różnych właścicieli ziemskich i ich rodzin m.in. Balickich, Konarskich, Wilczewskich, Szaniawskich i Przyłęckich [10].Pod koniec XVIII wieku miejscowość wraz z kościołem padła ofiarą rabunku ruchów wojsk siejących spustoszenie w okolicy [11].W XIX wieku wybudowano tu młyn wodny, wykopano cztery stawy rybne, znaleziono liczne pokłady torfu i kamienia wapiennego. W tym czasie Korytnica posiadała trzy folwarki: Janów, Racławice i Niziny. W roku 1827 Korytnica miała 93 domy i 541 mieszkańców [12]. W 1901 roku wieś kupuje spółka złożona z czterech osób: Kazimierza Majewskiego, Juliana Tarnowskiego, Heleny Wierzbickiej i Jana Rudnickiego za łączną sumę 159 000 rubli srebrem.10 lat później prawa do niej rości sobie dziedzic Jan Jeżewski, który to doprowadza wioskę pod względem gospodarczym do stanu prężnego [13].
Rok 1932 to smutna karta w dziejach Korytnicy, miejscowość dotknął wielki pożar, w wyniku którego spłonęło 80 gospodarstw, a 400 osób straciło dach nad głową [14].
Po drugiej wojnie światowej majątek po korytnickich dziedzicach częściowo rozdano robotnikom. Resztę spadku po dawnym dworze przeznaczono na stworzenie Państwowego Gospodarstwa Rolnego, które ostatecznie upadło w 1992 roku.
--------------------------------------------------------------------------------
[1] Składnica Akt Gminy Sobków, sprawozdania Gminy z 2004 roku
[2] „Echo Jędrzejowa” 9 lipca 2004, „Perła archeologii” red. P. Chechelski
[3] „Echo Jędrzejowa” 9 lipca 2004, „Perła archeologii” red. P. Chechelski
[4] Pamiętniki ks. Stanisława Skurczyńskiwgo, Kielce 1947
[5] D. Kalina, Dzieje i zabytki małych ojczyzn, Kielce 2002 s. 42
[6] S. Borkiewicz, inż. Z. Linowicz, Monografia historyczna i gospodarcza powiatu jędrzejowskiego, Kielce 1937
[7] S. Borkiewicz, inż. Z. Linowicz, Monografia historyczna i gospodarcza powiatu jędrzejowskiego, Kielce 1937 pod red. J. Łozińskiego, B. Wolff, Katalog zabytków sztuki w Polsce, zeszyt 3,  Powiat Jędrzejowski Warszawa 1957, s. 13
[8] M. Sodo, Z Grodziska nad Nidę, Kielce - Korytnica 2000, s. 55
[9] Tamże s. 56
[10] D. Kalina, Dzieje i zabytki małych ojczyzn, Kielce 2002,s.46, 47
[11] Tamże s. 46
[12] M Sodo, Z Grodziska nad Nidę,  Kielce – Korytnica 2000, s. 55
[13] D. Kalina, Dzieje i zabytki małych ojczyzn,  Kielce2002, s. 47
[14] Akta Archiwalne Parafii Korytnica
 
autor: Anna Bujna, Małgorzata Kukuryk "
 
Czy wspomniany wyżej pożar wsi z 1932 roku pozostawił nie zatarte wspomnienie miejscowego "Piekła" ?
 
18 września 2012 roku wybrałem się do Korytnicy, by sprawdzić naocznie "piekielny rejon" z map i osobiście "zasięgnąć języka".
Wśród kilkunastu zapytanych osób nikt nie wiedział, co było dawnym powodem nadania lokalnej nazwy Piekło. Kilka osób przypuszczało, iż ta nazwa to międzywojenne echo ciągłych kłótni sąsiedzkich pomiędzy zwaśnionymi rodzinami.
"Rozpieklone" kobiety wciąż wrzeszczały na siebie, a obserwujący podniecali je zgiełkiem wydawanym z uderzeń blaszanymi przykrywkami w patelnie.
To był powtarzający się często "piekielny hałas" ...
 
Droga do "Piekła" nie wyróżniała się złowieszczymi fragmentami krajobrazu. Podworskie mury przydrożne wkraczały w fazę ruiny, przydrożne łąki okryte były gęstwiną traw, ziół, kwiatów i krzewów, staw z widokiem na zaplecze dworskie sprawiał wrażenie sielskości.
Dolina lokalnej rzeczki, sąsiadującej ze stawem, była już "piekielnie" zarośnięta - choć to przecież ekologiczny "raj"...
Rosochate wierzby przywodne, z wypalonymi dziuplami, mogły kojarzyć się z diabelskimi siedliskami "Rokity" ;-).
Intrygujące było Niebo nad "Piekłem" - samoloty pozostawiały smugi kondensacyjne, mające jeden lub dwa cienie w wyższych chmurach.
Entuzjaści UFO mogą dostrzegać w ich sąsiedztwie uwiecznione NOLe...
Załączone pomniejszenia opisanych fotografii z powyższymi motywami przybliżą "nastrój chwili".
 
Zagadka korytnickiego "Piekła" pozostała jednak otwarta...
Całe szczęście, iż w miejscowym kościele pręży się figura świętego Floriana, gotowego do walki z "ogniami piekielnymi" ...
Szkoda, iż przydrożna tablica "Przyrodnicza Ścieżka Dydaktyczna" zapomniała o oznaczeniu korytnickiego "Piekła"...
 
I tym kończę kolejny "tasiemiec", pozdrawiając czytających (są tacy ;-) ?).
 
P.S. Ostatnie e-maile z "Otwartym Niebem" (księżycowy tranzyt NOLa)  pozostały bez Waszego echa - może bardziej zainteresuje Was "Zamknięte (?) Piekło" ?
 

Zdjęcia załączone do tekstu:

 

 



zwiń tekst



Asteroida 1998 QE2 przeleci obok Ziemi
Pon, 20 maj 2013 10:34 komentarze: brak czytany: 568x

Asteroida 10 razy większa od Titanica przeleci obok Ziemi już 31 maja tego roku - informuje independent.co.uk. Obiekt o nazwie 1998 QE2 ma długość ponad 2,7 km. Asteroida została odkryta 19 sierpnia 1998 roku przez słynny Massachusets Institute of Technology. Mimo swojej wielkości, obiekt nie zagraża naszemu bezpieczeństwu, ponieważ dystans pomiędzy asteroidą a Ziemią wyniesie 5,8 mln km. To 15 odległości.......

czytaj dalej

Asteroida 10 razy większa od Titanica przeleci obok Ziemi już 31 maja tego roku - informuje independent.co.uk. Obiekt o nazwie 1998 QE2 ma długość ponad 2,7 km.

Asteroida została odkryta 19 sierpnia 1998 roku przez słynny Massachusets Institute of Technology. Mimo swojej wielkości, obiekt nie zagraża naszemu bezpieczeństwu, ponieważ dystans pomiędzy asteroidą a Ziemią wyniesie 5,8 mln km. To 15 odległości Ziemia-Księżyc. 1998 QE2 zbliży się na najmniejszą odległość od 200 lat.

1998 QE2, będzie natomiast idealnym celem obserwacji dla astronomów.

- Mamy nadzieję zrobić bardzo dokładne zdjęcia jej powierzchni - mówi Lance Brenner z należącego do NASA Laboratorium Napędu Odrzutowego. Brenner, dodaje też, że jest duża szansa na określenie bardzo różnych parametrów asteroidy. Mowa tu na przykład o dokładnym rozmiarze, a także o kierunku jej obrotu.

Zdobycie tego typu informacji pomoże m.in. określić pochodzenie ciała niebieskiego.

Ostatni przelot tego typu obiektu naukowcy zarejestrowali na początku marca tego roku. Około 100-metrowa asteroida 2013 ET znalazła się wówczas zaledwie 960 tys. km od Ziemi.

(independent.co.uk, space.com)

 

 

 

I jeszcze jedna wiadomość związana z Księżycem.

Wielka eksplozja na Księżycu po uderzeniu meteorytu

Wielki meteoryt uderzył w Księżyc, pozostawiając na jego powierzchni krater o średnicy ok. 20 metrów. Zdaniem naukowców, błysk, jaki towarzyszył uderzeniu, był tak duży, że dało się go zauważyć gołym okiem – podaje skynews.com.

Księżyc, fot. NASA
Księżyc, fot. NASA

Do zdarzenia doszło 17 marca tego roku w regionie nazywanym Mare Ibrium, jednak dopiero teraz informację o nim podano do wiadomości publicznej.

Zdaniem naukowców, kosmiczna skała prawdopodobnie poruszała się z prędkością ponad 90 tys. km/h godzinę w chwili, gdy rozbiła się na powierzchni naszego satelity.

I chociaż średnica meteorytu prawdopodobnie nie przekraczała 0,5 metra, siła uderzenia odpowiadała eksplozji prawie 5 ton trotylu. Pozostał po nim kolejny krater na księżycowej tarczy. Błysk światła był tak silny, że dało się go zauważyć nawet bez teleskopu.

NASA ma nadzieję, że gdy sonda Lunar Reconnaissance Observer zdoła sfotografować krater, gdy znajdzie się w pobliżu miejsca eksplozji.

Księżyc jest szczególnie podatny na uderzenia meteorytów, ponieważ – w przeciwieństwie do Ziemie - nie ma atmosfery. Dlatego kosmiczne skały nie spalają się, zbliżając się do jego powierzchni.

Od 2005 roku NASA udało się zarejestrować ponad 300 uderzeń meteorytów w naszego satelitę. Żadne z nich nie miało jednak siły eksplozji z 17 marca.

(skynews.com)



zwiń tekst



MOJA PRZYGODA Z BRZOZĄ
Pon, 8 kwi 2013 08:24 komentarze: brak czytany: 327x

O tym, że drzewa posiadają niezwykłą energię, świadczy wiele relacji czytelników serwisu FN. Oto jedna z nich:  Droga Redakcjo,pozwoliłem sobie wysłać link do mojego bloga, w którym przedstawiam autentyczną historię z moją ukochaną brzozą. Upłynęło już 4 lata a ja wciąż mam w swoich oczach jej widok i głębokie odczucia.  Jeśli uważacie Państwo, że tekst ten m.......

czytaj dalej

O tym, że drzewa posiadają niezwykłą energię, świadczy wiele relacji czytelników serwisu FN. Oto jedna z nich: 

 

Droga Redakcjo,

pozwoliłem sobie wysłać link do mojego bloga, w którym przedstawiam autentyczną historię z moją ukochaną brzozą. Upłynęło już 4 lata a ja wciąż mam w swoich oczach jej widok i głębokie odczucia.  Jeśli uważacie Państwo, że tekst ten mógłby zainteresować Czytelników Nautilusa chętnie wyrażam na to zgodę. 

 
  

Moje doświadczenie z "Umysłem" drzewa

Zbliżała się wiosna, pierwsze słoneczne zaloty do budzącej się szybko przyrody stwarzały szansę na koniec zimowej drzemki. Moje piękne okazałe trzy brzozy  przed domem pierwsze zareagowały swym ożywieniem na zaistniałe zmiany. Kochałem je, bo odpłacały urodą i promieniującą żywotną energią, ale równocześnie strofowałem za destrukcyjną rolę ich systemu korzennego. Ekspandując w ogród zniszczyły chodnik i zagrażały schodom. Nadeszła więc pora na bolesne, ale konieczne usunięcie z ogrodu moich przyjaciół.

Wczesnym rankiem, przed przyjściem ekipy drwali, podszedłem pod ich korony pożegnać się z nimi, dziękując w sercu za układającą się między nami zażyłość a równocześnie przeprosić za pozbawienie ich życia. Objąłem koronę gałęzi najbardziej okazałej i lubianej brzozy, tuląc się do niej z głębokim uczuciem wdzięczności i równoczesnych przeprosin.

Kiedy tak złączyliśmy swoje energie usłyszałem coś dziwnego. Nie znany uszom dźwięk, taki wdzięczny, ale równocześnie smutny, coś w rodzaju cichego dłuższego paf….paf.. Drgania płynące od brzozy mocno poruszyły moje zmysły dając mi osobliwe uczucie entuzjazmu.


Odskoczyłem od korony i wówczas moim oczom ukazał się niezwykły obraz, przecudnej chmury elektronów wydobytych z całej korony drzewa. Słońce, które wychodziło z za  horyzontu podkreśliło urodę zjawiska. Każdy elektron w tej potężnej i gęstej chmurze na tle promieni wschodzącego słońca zdawał się manifestować w cudownym krysztale, wielokątnymi odbiciami promieni. Mimo woli w tym ekstatycznym przeżyciu z moich oczu popłynęły łzy radości z widoku absolutnego piękna. Równocześnie wzmocniona energia mego ciała wyostrzyła wszystkie zmysły, czyniąc mnie Najszczęśliwszym – Tu i Teraz.

Rozkoszowałem się tym boskim widokiem, ale chmura cudownych mini krysztalików z każdą sekundą zawężała swój obłok. Wprawdzie czas dla mnie stanął w miejscu, niemniej jednak zdawałem sobie sprawę z nieuchronności końca zjawiska. Brzoza wchłaniała swoje ciało astralne czy eteryczne i po kilkunastu sekundach dotknęła już odnóżek swoich gałęzi. A ja długo jeszcze stałem zahipnotyzowany cudowną energią „mowy” mojej ukochanej brzozy.

Pojawili się drwale a ja nie byłem wstanie opowiedzieć im doznanego „cudu” by nie profanować przeżycia a równocześnie niczym zdrajca potwierdzić zgodę na wydany wcześniej wyrok. Była to najbardziej bolesna  decyzja w moim życiu.

Po usunięciu korzeni i oczyszczeniu terenu przez trzy miesiące wycięta brzoza dawała o sobie znak w postaci fontanny wydobywającej się z ziemi białej piany.
Ziemia była nasączona z tej piany tak obficie wodą, że przez kilka miesięcy miejsce nie było dostępne dla ludzkiej stopy.
Pozostałe wycięte brzozy jakby nie istniały, umarły tak bez żadnego krzyku rozpaczy, czy pożegnania. Na ich miejscu nie pojawił się żaden ślad.

Jestem pewien, że świat przyrody stanowi integralną część z człowiekiem. Obojętność czy nawet wrogość względem niej to takie samo kalectwo duchowe,  jak brak empatii dla drugiego człowieka. Przyroda podobnie jak my, tylko może w mniejszym stopniu, posiada jakąś nieznaną nam jeszcze jaźń, która dzięki naszej otwartości na nią może ubogacić naszą Świadomość.

 

http://www.bochenia.pl/blogi/jozef-lacki/2013/moje-dowiadczenie-z-umyslem-drzewa.html

 

Serdecznie pozdrawiam

 Józef Łącki Bochnia

 

"Jeśli inteligencja jest zdolnością do zdobywania i przyswajania wiedzy, to rośliny są inteligentne w pełnym tego słowa znaczeniu" - Leslie Sieburth

Pisałem na Bochenii o fenomenie  świata roślin. Temat ten mimo woli stał się również moim osobistym, niezwykłym doświadczeniem, którym chciałem się z Państwem podzielić.

KLIKNIJ NA LINK, ABY SKOMENTOWAĆ TEKST W HYDEPARKU FN



zwiń tekst



Wywiad z neurochirurgiem Ebenem Alexandrem
Pon, 8 kwi 2013 07:05 komentarze: brak czytany: 216x

 -----Original Message-----From: xxxxxxxxxxxxSent: Friday, April 05, 2013 12:33 AMTo: Fundacja NautilusSubject: Śmierć kliniczna, wywiad z neurochirurgiem Ebenem Alexandrem Witam Państwa!Polecam wysłuchanie wywiadu (3 kwietnia 2013 roku), którego zapis dźwiękowy dostępny jest na stronach serwisu internetowego Radia TOK FM w dziale podcasty - http://www.tokfm.pl/Tokfm/0,130515.html.......

czytaj dalej

 

-----Original Message-----
From: xxxxxxxxxxxx
Sent: Friday, April 05, 2013 12:33 AM
To: Fundacja Nautilus
Subject: Śmierć kliniczna, wywiad z neurochirurgiem Ebenem Alexandrem

 Witam Państwa!

Polecam wysłuchanie wywiadu (3 kwietnia 2013 roku), którego zapis dźwiękowy dostępny jest na stronach serwisu internetowego Radia TOK FM w dziale podcasty -

http://www.tokfm.pl/Tokfm/0,130515.html

Myślę, że warto poinformować sympatyków Fundacji Nautilus o tym materiale. 

Kod źródłowy, który można wstawić na blog, stronę internetową, etc.,  zawiera bezpośredni adres do pliku audio -  

 

http://bi.gazeta.pl/im/1/13674/m13674671.mp3 

Pozdrawiam

Rafał, Starachowice

 

SKOMENTUJ TEKST W HYDEPARKU FN



zwiń tekst



MÓWIŁA, ŻE JEST JASNOWIDZEM I... UDOWODNIŁA TO!
Pon, 1 kwi 2013 09:44 komentarze: brak czytany: 289x

Czy ta kobieta naprawdę miała zdolności jasnowidcze? Wszystko wskazuje, że tak. Oto treść e-maila, który przyszedł na naszą skrzynkę nautilus@nautilus.org.plWitam drogiego Nautilusa,  natknąłem się na ciekawy odcinek "Gry w ciemno" (teleturniej prowadzony przez Ibisza, który leciał swego czasu w Polsacie, potem w Polsacie 2) gdy jeszcze Ibisz był stary :). Zaintrygowała.......

czytaj dalej

Czy ta kobieta naprawdę miała zdolności jasnowidcze? Wszystko wskazuje, że tak. Oto treść e-maila, który przyszedł na naszą skrzynkę nautilus@nautilus.org.pl

Witam drogiego Nautilusa,

 natknąłem się na ciekawy odcinek "Gry w ciemno" (teleturniej prowadzony przez Ibisza, który leciał swego czasu w Polsacie, potem w Polsacie 2) gdy jeszcze Ibisz był stary :). Zaintrygowała mnie Pani biorąca udział w grze - poprawnie odgadła zawartość wszystkich kopert 

 

Zrobiła to bez większego wahania. Od ludzi słyszałem - mentalistka - cóż...

tylko, że ona w większości nie patrzy na twarz Krzysztofa tracąc cenne w mentalistycznych technikach informacje behawioralne. Może warto byłoby spotkać się z tą Panią - może nadałaby się do projektu Messing?

 

Jak najbardziej ta osoba nadaje się do naszego projektu "Messing". Musimy jednak ustalić do niej kontakt. Z tym może być kłopot, ale... zobaczymy, co da się zrobić.

Cały film można zobaczyć po przejściu do Hydeparku FN, wystarczy kliknąć link poniżej:

KLIKNIJ NA LINK I SKOMENTUJ TEKST W HYDEPARK FN



zwiń tekst



STRONA
1 2 3 4
Nowsze Nowsze
Strona 1 / 4

szukaj:  

Wejście na pokład

Zapamiętaj mnie

Wiadomość z okrętu Nautilus

To jedno z największych odkryć w historii astronomii. Teleskop Keplera namierzył 219 planet pozasłonecznych, w tym 10 skalistych podobnych do Ziemi. Położone są w gwiazdozbiorze Łabędzia. O wszystkim poinformował w poniedziałek Mario Perez, jeden z naukowców biorących udział w poszukiwaniach w Centrum Badawczym imienia Josepha Amesa w Kalifornii.

UFO24

więcej na: emilcin.com

Czw, 22 cze 2017 08:46 | Przez kilka dni na początku czerwca rodzina w Inowrocławiu obserwowała dziwne zjawiska na niebie. Kumulacja wydarzyła się 2 czerwca 2017, kiedy ok. 22.00 po przelotach UFO pojawiły się... wojskowe śmigłowce. Opis i relacja jest w naszym serwisie o UFO, czyli www.emilcin.com w dziale POLSKA. .. zapraszamy! ...

Dziennik Pokładowy

Wtorek, 16 maja 2017 | Wczoraj zadzwonił do mnie Krzysztof Jackowski. Długo rozmawialiśmy o historii śmierci Magdaleny Żuk w Egipcie. Jasnowidz podzielił się ze mną swoimi obserwacjami w tej sprawie i był zaskoczony, że wcześniej doszedłem do tych samych wniosków.

czytaj dalej

FILM FN

Patron Śmierci

archiwum filmów

Informacje z Hydepark "N"



2 listopada :: Hipoteza symulacji - czy żyjemy w Matrixie? Naukowe i filozoficzne argumenty na temat możliwości życia w symulowanej rzeczywistości. Czy to możliwe i co na ten temat twierdzą naukowcy? Dyskusja na ten temat na forum Hydepark: viewtopic.php?f=33&t=4621
2 listopada :: Cybernetyka, SI i etyka maszyn - do czego zaprowadzi nas przyszłość? Dyskusja o kierunku rozwoju świata i możliwych scenariuszach. Sztuczna inteligencja, technologie i wynalazki, które zaważą na naszym gatunku: viewtopic.php?f=28&t=4291
9 maja :: Czy liczby to "boski" kod Wszechświata? Czy matematyka to coś więcej, niż może się nam wydawać? Dyskutujemy o tajemnicach liczb, zagadkach, paradoksach, tajemnicach matematyki oraz o...informatyce. Zapraszamy: viewtopic.php?p=62550#p62550

wejdź na forum i dołącz do dyskusji

Archiwalne audycje FN

Playlista:

rozwiń playlistę




Właściwe, pełne archiwum audycji w przygotowaniu...
Będzie dostępne już wkrótce!

Poleć znajomemu

Poleć nasz serwis swojemu znajomemu. Podaj emaila znajomego, a zostanie wysłane do niego zaproszenie.

Informacja dotycząca cookies: Ta strona wykorzystuje ciasteczka (cookies) w celu logowania i utrzymywania sesji Użytkownika. Jeśli już zapoznałeś się z tą informacją, kliknij tutaj, aby ją zamknąć.